สงครามสิ้นโลก ตอน...อารยธรรมที่ล่มสลาย...ตอนที่4

“สภาพโดยรวมถือว่าสมบูรณ์ดีกว่าที่ผมคิดไว้เสียอีกนะคุณเจมส์”

ดร.กล่าวขึ้น พร้อมกับดันตัวของเจมส์ให้ลุกขึ้นนั่ง เจมส์ลุกขึ้นแล้วก้าวลงจากเตียง 

และพาตัวเองมานั่งที่โซฟา แล้วเอ่ยถามดร.ว่า..

เจมส์ "สิ่งที่ผมอยากรู้ที่สุดคือ ในระหว่างที่ผมถูกแช่แข็งอยู่นั้นมันเกิดอะไรขึ้น 

          และใครเป็นคนทำให้ทุกอย่างมันพังได้ขนาดนี้''

ดร.พยักหน้า แล้วเดินไปหยิบชิปสีดำเล็กมาๆ1อัน แล้วเสียบเข้ากับเครื่องฉายภาพที่อยู่ด้านข้าง

ภาพถูกฉายไปที่จอขนาดใหญ่ เจมส์จ้องมองเรื่องราวเหล่านั้นอย่างไม่ละสายตา

ภาพที่ได้เห็นก็คือ วัตถุขนาดใหญ่พุ่งเข้าสู่พื้นโลกด้วยความเร็วสูง 

แล้วเกิดการระเบิดขึ้นเหนือพื้นดินประมาณ1กิโลเมตร 

เกิดแสงสว่างไปทั่วโลกแล้วก็เกิดคลื่นความร้อนตามมา ทุกสิ่งทุกอย่างก็ลุกไหม้ไปทั่วเมือง แล้วภาพก็หายไป

เจมส์ ''อุกาบาตชนโลกเหรอ ด๊อก? เป็นไปได้ยังไงกัน ทำไมเราถึงไม่รู้ล่วงหน้า''

เจมส์ถามดร.อย่างร้อนรน เพราะถ้าจะมีอุกาบาตใหญ่ขนาดนี้ ทำไมเราถึงจะไม่รู้ล่วงหน้า และทำไมไม่หาทางทำลายมัน หรือสะกัดกั้น ก่อนที่มันจะพุ่งมายังโลก เพราะด้วยเทคโนโลยี่ขณะนี้ นาซ่าสามารถทำได้อยู่แล้ว 

ดร.กล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

ดร. ''อุกาบาตน่ะใช่ แต่ก็ใช่แค่ส่วนเดียว''

เจมส์ ''ยังไงหรอดร. ผมไม่เข้าใจ''

     ดร.ถอนหายใจครู่หนึ่ง ก่อนที่จะเริ่มอธิบายเรื่องราวทั้งหมดให้เจมส์ได้รับรู้

ดร. ''ผมคิดว่า เหตุการณ์นี้น่าจะเกิดจากการทดลองของกลุ่มนักวิทยาศาสตร์สุดโต่งบางกลุ่ม

    ที่จะเข้าไปศึกษาและขุดหาสมบัติจากอุกาบาตยักษ์ใหญ่เหล่านี้ โดยพยายามที่จะนำหินยักษ์นั้น

   เข้ามาใกล้โลกที่สุด เพื่อง่ายต่อการจัดส่งหุ่นยนต์ขึ้นไปทำการขุดเจาะ 

ซึ่ง..หลายๆฝ่ายต่างก็รู้กันดีว่า หินยักษ์เหล่านั้น ล้วนอุดมไปด้วย เพชร ทอง และก๊าซฮีเลี่ยม 

ที่จำเป็นที่สุดในการนำมาเป็นเชื้อเพลิงขับเคลื่อนในยานอวกาศต่างๆ 

แต่..ไม่ได้คำนึงถึงผลกระทบว่า ถ้าเกิดการผิดพลาดขึ้นมา มันจะสร้างหายนะให้กับโลกแค่ไหน 

องค์กรลับเหล่านี้ ทำตามใบสั่งจากนายทุนเท่านั้น โดยไม่คำนึงถึงหลักจริยธรรมและมนุษย์ธรรม 

นี่ล่ะ..ผลพวงของการเห็นเงินเป็นพระเจ้า ท้ายที่สุด.. เมื่อเข้าไปเปลี่ยนวงโคจรดาวเคราะห์ 

ให้วิถีวงโคจรดาวเคราะห์มาใกล้โลกเกินไป จึงเกิดข้อผิดพลาดขึ้น หายนะจึงเกิดขึ้นกับโลกใบนี้  

สิ่งมีชีวิตบนโลกแทบทั้งหมด ตายทันทีที่โดนคลื่นความร้อนกระแทกด้วยซ้ำ 

โดยแทบจะไม่ทันได้เห็นการระเบิดและโลกที่เต็มไปด้วยทะเลเพลิง''

 เจมส์ ''ดร.คิดว่าจะมีผู้รอดชีวิตหลงเหลืออยู่บ้างไหม''

ดร. ''มีสิ อย่างน้อยก็เรา2คนนี่ยังไงล่ะ''

เจมส์ ''หมายถึงคนอื่นๆสิด๊อก''

ดร. ''อืมมม..คิดว่าคงไม่มี นอกจากว่าจะมีใครที่ช่วงนั้นกำลังสำรวจใต้ทะเลลึกอยู่ พวกนี้น่าจะรอด''

 ดร.กล่าวติดตลกทิ้งท้าย แต่จริงๆแล้วก็หมายถึง คงจะตายกันหมดแล้วนั่นล่ะ

ดร.''นี่ถ้าห้องแล็ปนี้ไม่ได้รับการก่อสร้างมาอย่างดีนะ ผมและคุณเองก็คงจะไม่รอดเช่นกัน''

 ''เอาเป็นว่า คุณพักผ่อนก่อนเถอะ เดี๋ยวผมจะไปจัดการปล่อยหุ่นยนต์ขึ้นไปเก็บกู้

และทำลายเศษซากต่างๆบนเกาะก่อน อาจจะส่งชุดทำลายด้วยมลพิษไปด้วย

คาดว่ายังคงมีหลงเหลืออยู่บ้าง จะได้ไม่เกิดอันตรายเวลาที่เราขึ้นไปด้านบน''

พูดจบ ดร.ก็เดินออกไปยังห้อมควบคุมที่อยู่ไม่ไกลจากจุดนี้มากเท่าไหร่ โดยมีเจมส์มองตามด้วยสายตาเท่านั้น

แล้วเจมส์ก็เอนกายลงไปตามความยาวของโซฟา เขาครุ่นคิดกับตัวเองวนไปวนมา สุดท้ายเขาก็ผล๋อยหลับไป

โดยในขณะเดียวกัน ดร.เริงฤทธิ์ก็คงง่วนอยู่กับการ เปิดเครื่องควบคุมอะไรต่อมิอะไรอีกหลายอย่าง

"ภารกิจนี้ช่างใหญ่หลวงนัก พักผ่อนไปก่อนนะเจมส์ ผมต้องเตรียมแผนงานอีกเยอะ"

ดร.กล่าวกับตัวเองเบาๆ พลางก็หันมาดูเจมส์ ซึ่งขณะนี้ กำลังหลับไหลไปเมื่อสักครู่นี้เอง