เรื่องเล่าจากพระภิกษุองค์หนึ่ง

มีเรื่องเล่าว่า...
มีคนมาแจ้งแก่เณรที่วัด
ว่าโยมแม่กำลังจะตาย
ต้องการพบเณรก่อนตาย
เณรจึงรีบไปทันที
ทันทีที่เดินทางผ่านท้องนาอันร้อนแรง
น้ำแห้งนา พื้นดินแตกระแหง
แต่ก็มีแอ่งน้ำแอ่งหนึ่ง
มีปลาตกคลั่กอยู่ เณรสงสาร
ทั้งที่เรือที่กำลังจะไป
บ้านโยมแม่กำลังจะออกไปแล้ว
แต่เณรก็สงสารปลาตกคลั่กในแอ่งนั้น
เณรไม่มีอะไรใส่ปลา
เณรจึงคลี่จีวรกางออกพร้อมทั้งจับปลา
ในแอ่งน้ำนั้นทีละตัว
ทีละตัวใส่ในจีวรที่กางออก
และอุ้มค่อยๆเดินไปที่ริมน้ำ
เรือออกไปแล้ว
เณรคิดว่าไม่ได้ไปเที่ยวนี้
ก็ไปเที่ยวต่อไปก็ได้
แล้วก็ค่อยๆปล่อยปลาลงน้ำไป
เณรล้างจีวรส่วนที่เปื้อนแล้วนั่งรอเรือ
และคิดถึงโยมแม่ และรำพึงว่า
ผลบุญที่ลูกได้ทำครั้งนี้
ขอมอบให้โยมแม่ด้วยเถิด
เมื่อเณรมาถึงบ้าน
โยมแม่ไม่หายใจแล้ว
เณรสงบจิตอุทิศส่วนกุศล
ให้โยมแม่สักพัก ก็ไปนั่งพัก
ข้างหน้าบ้านแล้วเณรก็ได้ยินเสียง
เอะอะดังมาจากในบ้าน ฟื้นแล้ว ฟื้นแล้ว
เณรเห็นโยมแม่ฟื้นขึ้นมาจริงๆ
จึงเข้ามาหา โยมแม่ไหว้เณร
และกล่าวว่า สาธุ บุญกุศลของเณร
ที่ปล่อยปลา ทำให้โยมแม่ได้กลับมาฟื้นคืนชีพ
และแม่จะได้อยู่สร้างบุญต่อไป