ผมจำได้ว่าเป็นวันหยุดเสาร์อาทิตย์ พ่อไปเลื่อยไม้ในป่า(จำได้เพราะพ่อเลิกช่วงผมอยู่ ป.4)ผมอยู่บ้านกับพี่ชายและแม่ แม่เลี้ยงวัว ปล่อยวัวกินหญ้าในทุ่งนา พี่ชายฟังเพลง พี่ผมชอบฟังเพลงมาก ผมเลยได้รับอิทธิพลการฟังเพลงมาจากพี่

พี่ผมชอบเพลง เคย ของออดี้มาก ฟังแต่ต้นเพลงก่อนเนื้อร้องแล้วก็กรอกลับ 5555 แล้วก็เพื่อชีวิต เพลงที่ฮิตในสมัยนั้น แต่ตอน ป.1 ยังไม่มีเพลงนี้นะ555 เพราะเรื่องเกิดปี 2535

ส่วนตัวผมก็เล่นของผมตามประสาเด็กน้อย แล้ววันนั้นก็แม่ใจดีให้ผมสองคนทานก๋วยเตี๋ยว5555 บ้านเราจนมาก การได้ทานก๋วยเตี๋ยวนี่เป็นอะไรที่วิเศษสุดยอดไปเลย5555 ดีใจกว่าอะไรทั้งนั้น

แม่ให้เงินพี่ชายไปซื้อบอกผมไม่ต้องไปมันร้อนเดี๋ยวจะไม่สบาย(เพราะผมเลือดจางตัวออกเหลืองซีด)อยากไปตามประสาเด็ก อยากเป็นคนสั่งอะไรประมาณนั้น แต่ก็ฟังแม่ รออยู่ที่บ้านรอพี่ชายไปซื้อก๋วยเตี๋ยว รู้สึกมันนานมาก5555 พี่ชายผมชอบทานเส้นเล็ก ผมตอนนั้นต้องเส้นใหญ่สิ คำว่าใหญ่ อะไรใหญ่ ๆ ไว้ก่อน5555 ทุกวันนี้ต้องหมี่ขาวเท่านั้น555

แล้วพี่ชายก็ปั่นจักรยานมาพร้อมถุงก๋วยเตี๋ยวสองถุง(แม่ไม่ได้ทานไม่ใช่ว่าแม่ไม่ชอบทานหรอกนะ แต่เพราะบ้านเราจนเลยให้แต่ลูกทาน ถึงตอนนี้สงสารแม่จัง ลูกเลวระยำชั่วช้าสามานย์)แล้วเราสองพี่น้องก็จัดการแกะก๋วยเตี๋ยวใส่ถ้วยทานกันอย่างเอร็ดอร่อย ก็ไม่มีอะไรนี่555

แล้วก็มาถึงจุดสำคัญของของเหตุการณ์วันนั้น ก๋วยเตี๋ยวที่พี่ซื้อมาของผมมีลูกชิ้น แต่ของพี่สั่งเป็นหมูไม่มีลูกชิ้น ถุงละ 3.50 บาท ถ้ามีหมูกับลูกชิ้น 4 บาท (เงินตอนนั้นน่าใช้ไหม555) พี่ก็ขอแลกเนื้อหมูกับลูกชิ้นกับผม(ซึ่งผมไม่ยอมอยู่แล้ว555)พี่ไม่พูดแต่ตักหมูให้ผมแล้วตักลูกชิ้นใส่ปาก นั่นเหมือนการทิ้งระเบิดนิวเคลียร์ที่ฮิโรชิมะและนางาซากิ555ผมออกฤทธิ์โกรธร้องไห้ไม่ยอม โวยวายจะเป็นจะตายให้ได้ ตอนนั้นไม่ฟังใครทั้งนั้น555

แม่ทนไม่ไหวกับพฤติกรรมแย่ ๆ ของผม แม่พูดว่าเป็นพี่น้องกันทำไมไม่รักกัน(รักคืออะไรเหรอแม่5555 จะรู้จักไหม)แค่นี้แบ่งกันไม่ได้เหรอ ขึ้นมาไม่ฆ่ากันเลยเหรอ ถ้าไม่ฟังก็ไม่ต้องอยู่ด้วยกัน แม่เอาจริงเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าให้ผมแล้วบอกว่าไม่ต้องอยู่บ้านนี้เลย ออกไปจากบ้าน จะไปไหนก็ไป555 แล้วจะไปอยู่ล่ะ555 ผมก็คนจริงถือกระเป๋าแล้วเดินออกจากบ้านไป แม่บอกห้ามไปบ้านตาหรือญาติด้วย หนักเข้าไปอีก ผมเลยเดินไปอยู่ที่ศาลาริมทางแล้วก็ร้องไห้ ร้องหนักมากไม่ยอมหยุด จนเย็นจะค่ำมืดแล้วก็ไม่ยอมกลับบ้านจนแม่ต้องมารับกลับบ้าน5555

แม่มารับกลับบ้านอาบน้ำแต่ก็ไม่คุยกับแม่และพี่สองคนนี้คนไม่ดี555 อารมณ์เด็กน้อย ผมก็จะเข้าทางฝั่งคิดว่าพ่อต้องเข้าข้าง แต่พ่อก็ไม่เข้าข้าง พ่อไม่พูดไม่ว่าไรสักอย่าง แต่พ่อบอกว่าทำไมไม่รักพี่ บ้านหรือสมรภูมิรบ แถมต้องรบคนเดียวด้วย ผมก็ไม่เข้าใจอะไรเลยตอนนั้น แล้วผมก็ไม่พูดกับคนในบ้าน

สงครามนี่จบง่ายมากหลายวันต่อมาผมจะดูทีวีแต่พี่จะฟังเพลง สองพี่น้องไม่ยอมกันแม่เลยสั่งให้พี่ปิดเพลงแล้วให้ผมดูทีวี แล้วพี่ก็ปิดเพลง ผมได้ดูทีวี แล้วแม่ก็บอกว่านี่ไงความรักพี่เสียสละให้น้องได้ น้องก็ต้องเสียสละให้พี่ได้ แม่ให้ผมกอดพี่ แล้วแม่ก็จะย้ำเสมอว่าเป็นพี่น้องต้องรักกัน ต้องเชื่อฟังพี่ พี่มีแต่ความหวังดีให้น้อง น้องต้องเชื่อฟังพี่ ไม่เถียงพี่ เลยเป้กฎของบ้านน้องห้ามเถียงพี่ แล้วแม่มักจะให้ผมขี่หลังพี่ มันทำให้เราผูกพันกันมากขึ้น จนทุกวันนี้ถึงเราจะไม่ค่อยเจอกันหรือคุยกัน เวลามีปัญหาผมจะช่วยเหลืออย่างเต็มที่ ผมขอบคุณก๋วยเตี๋ยวถุงนั้นลูกชิ้นลูกนั้น มันคอยเตือนสติผมมาตลอดจนถึงทุกวันนี้ ขอบคุณครอบครัว ทำให้ชีวิตผมค่าหน่อยหนึ่ง ถึงชีวิตส่วนใหญ่ของผมจะแย่และบัดซบ