ประทับใจ ไม่รู้ลืม

เมื่อสมัยสาวๆ สัก19 (ไม่นาน แค่สิบปีเอง)
มีธุระที่ตึกอะไรสักอย่างตรงข้ามเอ็มโพเรียม
ยังไม่ถึงเวลา ก็เลยเดินเล่นที่เอ็มโพเรียมกับแฟน ณ ตอนนั้นก่อน
แล้วเกิดทะเลาะกัน
แฟนเก่าคนนั้น ก็เดินออกไปข้างหน้าห้าง
ก็ตามกันไปทะเลาะข้างนอก เราโดนต่อว่าเสียงดัง โดนบอกเลิก ก็ร้องไห้
แล้วแฟนก็หนีขึ้นแท๊กซี่ ทิ้งเราไว้อย่างนั้น

ก็เลยเดินน้ำตาไหลเงียบๆข้ามสะพานลอย จะไปตึกที่ว่านั่น
แถวนั้นมันจะมีร้านดอกไม้ใหญ่ๆอยู่ริมถนน นึกออกมั้ยคะ 
ไม่รู้ตอนนี้จะยังอยู่มั้ย
นั่นล่ะ พอกำลังจะก้าวเข้าประตูตึก
มีผู้ชายคนนึง แต่งตัวเหมือนพนักงานออฟฟิส
เดินเข้ามาหาเรา พร้อมยื่นช่อดอกกุหลาบใหญ่ๆให้1ช่อ
**เราตกใจ กลัว ไม่ไว้ใจ.. คือใจเรามันกำลังเคว้งเพราะโดนบอกเลิก 
แว๊บนั้นคิดว่า ยังไม่พร้อมที่จะเจอคนแปลกหน้าเข้ามาอย่างนั้น โรคจิตหรือเปล่าก็ไม่รู้**

ก็ยกมือขึ้นมาจะทำท่าเหมือนกับว่า ไม่
บอกไม่เป็นไรค่ะ
ผู้ชายคนนั้นก็รีบบอกเราประมาณว่า
ผมไม่ต้องการอะไรจากคุณ
พอดีเมื่อกี้ผมเห็นว่าคุณเจอกับอะไรมา
ผมแค่คิดว่า คุณกำลังต้องการกำลังใจ
และคิดว่าดอกไม้นี้จะช่วยคุณได้บ้าง
**มันไม่เป๊ะทุกคำหรอกค่ะ แต่ความหมายมันไม่น้อยไปกว่านี้แน่นอน**
ก็เลยรับดอกไม้มา ขอบคุณเค้า
แล้วเค้า ก็เดินหันหลังไปจริงๆ..

ตอนนั้นมันอึ้งๆ งงๆ คิดอะไรไม่ออก..
แต่หลังจากนั้น ทุกครั้งที่นึกถึงเรื่องนี้
เราเสียดายทุกครั้ง ว่าตอนนั้นน่าจะเรียกเค้าไว้
(ไหนๆมันเหมือนละครแล้ว น่าจะรั้งไว้..
"เอ่อ.. เดี๋ยวก่อนค่ะ คุณ!"
แหม่.. เสียดายจริงๆค่ะ)

นี่ถ้าเค้าอ่านเจอก็ดีนะคะเนี่ย
ไม่ได้อยากจะสานต่ออะไร เพราะเราก็มีสามีที่น่ารักมากๆอยู่แล้ว
แค่อยากจะได้ขอบคุณอีกครั้ง อยากเป็นมิตรแท้กับเค้า 
ก็สิ่งที่เค้าทำ มันทำให้เราประทับใจมากๆ 
และไม่คิดว่าจะเกิดขึ้นจริงกับเราค่ะ

เรื่องนี้เป็นเพียงคอมเม้นในบอร์ดๆนึง เป็นความคิดเห็นของคุณ One tough cookie