เมื่อ“เสียใจ”กับ“น้อยใจ”มาเจอกัน 

“เสียใจ” นายเป็นไงบ้าง

เราเหรอก็เหมือนเดิม “เสียใจ” อยู่ทุกวัน แล้วนายล่ะ

ก็ไม่ต่างอะไรกับนายหรอก เราก็ “น้อยใจ” ของเราไปเรื่อย

แล้วทำไมเราสองคนถึงต้องมานั่ง “เสียใจ” “น้อยใจ” กันอยู่อย่างนี้ด้วย

มันคงเป็นสัจธรรมของโลกมั่ง ! ที่ต้องทำให้เราเป็นแบบนี้ แล้วก็ต้องมานั่ง “เสียใจ” “น้อยใจ” เป็นเพื่อนกันอย่างนี้ด้วย

นายคิดอย่างนั้นเหรอ ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง คนที่ไม่มีความ “เสียใจ” กับ”น้อยใจ” อย่างนาย มันจะเป็นอย่างไงล่ะ



ถ้าคุณได้ก้าวเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของ “เสียใจ” กับ “น้อยใจ” 

คุณอยากจะบอกอะไรเขาทั้งสอง 

สำหรับฉัน ฉันก็เคยได้เป็นส่วนหนึ่งของเขาทั้งคู่ 

งั้นฉันก็คงเป็นอีกหนึ่งในสัจธรรมที่ต้อง “เสียใจ” และ “น้อยใจ” กับเรื่องราวต่างๆ ที่ผ่านเข้ามาในชีวิต 

แต่มันคงไม่แปลกอะไรที่ใครๆ ต้องเข้ามาอยู่ในโลกของ “เสียใจ” และ “น้อยใจ” เลย 

เพราะทุกอย่างบนโลกใบนี้ มันย่อมเปลี่ยนไปตามกาลเวลา 

จนฉันรู้สึกได้ว่า ความรู้สึกของคนเรามันคงกำหนดไว้เป็นลำดับ 

เริ่มต้นจาก “สุขใจ” “เข้าใจ” “เอาใจ” “รู้ใจ” “พอใจ” “น้อยใจ” “เสียใจ” และทุกคนก็คงหนีไม่พ้นกับคำว่า “เสียใจ” 

แต่เมื่อไม่พ้น ก็ย่อมจะต้องหาทางออก ให้กับ “เสียใจ” ต่อไป

ทางออกสำหรับฉันก็คงจะเป็นความเงียบ ที่ใครๆ ก็คงคิดว่า ฉันไม่กล้า ไม่สู้ ไม่ทำอะไรสักอย่าง 

เพื่อให้มันดีขึ้น เพื่อให้ฉันเสียใจน้อยลง ที่ได้แต่คิดว่า ถ้าฉันอยู่กับ “เสียใจ” ได้สักพักอะไรๆ ที่ว่า มันคงน้อยลงไปเอง


ฉันเคย “เสียใจ” ถึงสองหน ฉันได้แต่ร้องไห้แบบไร้เหตุผล ว่าฉันร้องไปเพื่ออะไร 

ฉันเลยตัดสินใจนั่งคุยกับ “เสียใจ” ทั้งคืน 

“เสียใจ” พูดมาว่า “ระบายมันออกมาบ้าง เรารู้ว่านายเสียใจมากกแค่เสียไหน น้ำตามันคงจะช่วยอะไรไม่ได้นอกจาก “เสียใจ” มากขึ้น” 

ฉันไม่ได้พูดหรือเล่าเรื่องอะไรให้ “เสียใจ” ฟังเลย 

ฉันได้แต่คิดว่า “ไม่เป็นไร ทุกอย่างมันต้องผ่านไป โดยไร้คราบน้ำตาและคำว่า “เสียใจ” "


“น้อยใจ” กับอีกความรู้สึกหนึ่ง ที่ฉันก็คิดว่าทุกคนก็คงหนีมันไม่พ้นเหมือนกัน 

“น้อยใจ” กับความหมายที่ว่า เกิดจากการถือตัว ที่อยากให้คนอื่นเห็นความสำคัญของตัวเอง หรือเรียกง่ายๆ ว่าเรียกร้องความสนใจ 

ฉันคิดว่า อาการ “น้อยใจ” มันเริ่มจากที่แม่ไม่ยอมซื้อของเล่นให้ตอนเด็กๆ ตั้งแต่นั้นมา 

ฉันก็เริ่มเอามาใช้กับคนอื่น เพื่อเรียกร้องความสนใจ 

แต่ถ้า “น้อยใจ” เอามากๆ ก็จะทำให้มีควาทุกข์อยู่ตลอดเวลา กลายเป็นคนเอาแต่ใจตัวเอง 

สงสัยฉันคงกลายเป็นคน “น้อยใจ” ที่เอาแต่ใจตัวเองแน่ๆ เลย



ฉันได้แต่แอบอิจฉา “เสียใจ” กับ “น้อยใจ” ที่เขาทั้งคู้ยังรู้ตัวว่า เขายังได้มีความสำคัญกับใครๆ 

ได้คอยอยู่ข้างๆ ใคร แถมยังมีเพื่อนที่คอยเข้าใจ และอยู่ข้างๆ กันเสมอ 

แต่ฉันก็ไม่เสียใจหรอก ก็ฉันได้เรียนรู้ตัวเองมากขึ้นกว่าเดิม

และแถมฉันก็ยังได้เจอเพื่อนอีกสองความรู้สึก ที่คิดว่าทั้งชีวิตนี้เขาทั้งคู่จะไม่ทิ้งฉันไปแน่ๆ …