แม้นานสักเพียงได ความแค้นนี้นยังคงอยู่สำหรับผู้รอคอย"แค้น ข้ามเวลา" ตอนที่ 3

ปรายรู้สึกสับสนนี่มันอะไรกันทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วถึงแม้เธอจะรู้ว่านี่คือความจริงไม่ใช่ความฝันแต่ยังไม่อาจจับต้นชนปลายได้

ปรายหลับตาอย่างเหนื่อยล้าในสิ่งที่ได้เจอ รู้สึกปวดศรีษะอย่างรุนแรง
ในความเงียบงันเธอได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้น "มาหาอาตมาสิ เจ้ากำลังตกอยู่ในอันตราย"
"หล่วงพ่อ" ปรายส่งเสียงด้วยความดีใจ ในยามที่ทุกสิ่งมืดมนเช่นจะมีอะไรดีไปกว่าธรรมะเล่า
ปรายกำลังเดินออกจากบ้าน แต่ร่างเธอถูกกระชากกลับอย่างรุนแรงจนล้มลงขากระแทกกับเก้าอี้
"เจ้าจะเจ็บมากกว่านี้ถ้าริฝืนคำสั่งข้า
เจ้าไม่ควรสงสัยในสิ่งได เพราะข้านี้แหละจะทำให้เจ้ารับรู้เอง และอย่าคิดว่าใครจะช่วยเจ้าได้ บุษราคัม"
สไบงามองปรายอย่างเคียดแค้นระคนสะใจ "ยิ่งเจ้าดิ้นรนเจ้าจะยิ่งเจ็บปวด"
"โยมสไบงา เลิกจองเวรจองกรรมเสียทีเถอะ บาปที่เจ้าก่อขึ้นจะส่งผลให้เจ้าไม่ได้ไปผุดไปเกิด"
ปรายได้ยินเสียงหลวงพ่อเอ่ยขึ้นจากที่ไดที่หนึ่งซึ่งไกลแสนไกล
"ไม่ใช่เรื่องของพระ ท่านเป็นพระก็ไปนั่งทำสมาธิโน่น อย่ามายุ่งกับเรื่องของข้า"
"ความแค้นจะทำให้จิตใจร้อนรุ่มและหาความสุขไม่ได้ และโยมจะเจ็บปวดทรมานอยู่เยี่ยงนี้ ไม่มีวันหลุดพ้นจากอดีตหากยังไม่ปล่อยวาง อาตมาเตือนโยมได้แค่นี้ โยมสไบงา"
หลวงพ่อมองวิญญาณที่ถูกความแค้นเข้าครอบงำด้วยสายตาเวทนา
"ไม่ต้องมาสอนข้า ข้าไม่อยากฟัง
แต่หากหลวงพ่อช่วยนางบุษราคัมข้าจะถือว่าเป็นศัตรูข้า "
สไบงาขึ้นเสียงด้วยความเกรี้ยวกราด
เสียงหลวงพ่อเงียบลง
สไบงากราดนิ้วผอมเกร็งไปยังบุษราคัม "เจ้าเห็นไม๊บุษราคัม แม้แต่พระก็ไม่หาญสู้กับข้าดอก ฮึ เจ้านี่เหมือนเดิมนะ สำออย เรียกร้องความสงสารไปทั่ว จนใครต่อใครก็อยากปกป้อง แต่ไม่ใช่ข้า"เสียงนั้นดังขึ้นเรื่อยๆตามอารมณ์แค้น
สไบงาจองหน้าปรายอย่างอาฆาต ปรายตัวเย็นเฉียบด้วยความหวาดกลัว
"ไม่ต้องกลัวข้าตอนนี้ดอกบุษราคัม เจ้ายังเจอเรื่องที่ยังคาดไม่ถึงอีกเยอะนัก
"ทำไมท่านต้องตามอาฆาตเรา ถึงแม้จะเป็นเรื่องจริง แต่ชาตินี้เราไม่เหลือความทรงจำนั้นแล้ว หากเราทำร้ายท่านชาติที่แล้ว เราขอโทษ แล้วเราจะทำบุญอุทิศส่วนกุศลไปให้ท่าน" ปรายพยายามขอร้อง
"เจ้าคิดได้แค่นั้นรึบุษราคัม คิดว่าที่ข้ารอเจ้ามาหลายร้อยปี เพื่อรอให้เจ้ากรวดน้ำอุทิศส่วนบูญกุศลให้ข้ารึ" เสียงนั้นกึ่งเยาะเย้ยกึ่งเจ็บปวด
"ข้าจะไม่เสียเวลาฟังคำไร้สาระของเจ้า จงไป จงไปดูสิ่งที่เจ้าทำไว้กับข้า นางแพศยา "สิ้นเสียงสไบงา ร่างของปรายค่อยๆทรุดลงกับพื้นหมดสติไป
ปรายตื่นขึ้นมาอีกทีเห็นหญิงสาวคนหนึ่งหน้าเหมือนเธอปรายรับรู้ได้ว่านี่คือเธอในอดีตชาติกำลังเดินอยู่กับใครคนหนึ่งที่เธอรูสึกคุ้นเคย ปรายมีความรู้สึกว่ารู้จักผู้ชายคนนี้มานานแสนนาน ผู้ชายตัวสูง หน้าคมเข้ม ความรู้สึกคิดถึงเอ่อล้นจนกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่
"คุณพี่ครองภพ" ปรายเอ่ยดุจเสียงกระซิบ