มุมนอกจอ

1...หลายปีมาแล้ว เด็กน้อยผู้ต่ำต้อยด้อยวาสนา เด็กชายนักเรียนชัน ม.1/1 ผู้ฝักไฝ่ในการเล่นทุกประเภท และ เด็กหญิงลูกข้าราชการผู้ใฝ่เรียน ห้องเดียวกัน เนื่องจากต่างกันสุดขั้ว เด็กชายจึงแทบไม่รู้จักเด็กหญิงคนนั้นเลยแม้จะอยู่ห้องเดียวกันมาตลอดสามปี เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก เหมือนกับนิยายน้ำน่ำเรื่องอื่นๆ เด็กชายกลายร่างเป็นหนุ่มสอบเข้าเรียนต่อที่เดิมได้อยู่ห้อง ม.4/1 และเด็กหญิงโตเป็นสาวส่องแสงจรัสอยู่ห้อง1เหมือนเดิมด้วยโครงการโควต้าสำหรับผู้เกรดเฉลี่ยผ่านเกณฑ์ (ห้องเดียวกันอีกแล้ว)

2...และเรื่องราวมากมายก็ได้เริ่มต้นขึ้นหลังจากนั้นอีกเกือบปี เมื่อเด็กหนุ่มผู้มักน้อยมองไปที่หญิงสาวผู้น่าสงสัย มองไปทีไรก็นั่งอ่านหนังสืออยู่คนเดียว "เป็นไรมากป๊ะวะคนนี้ ไม่คบเพื่อน ไม่ยิ้ม เอาแต่อ่านๆๆ ทำไมต้องกดดันตัวเองขนาดนี้วะ" ด้วยความสงสัยและใจกล้าเด็กหนุ่มเดินตรงไปที่ม้าหินอ่อนที่หญิงสาวนั่งอ่านหนังสืออยู่ "เอ้ย!! อ่านไรอ่ะ" หญิงสาวเงียบ!!และอ่านหนังสือ "ทำไมไม่มีเพื่อนอ่ะ สังคนรังเกียจหรอ หรือ รังเกียจสังคม 555" หญิงสาวยังคงเงียบ!!และอ่านหนังสือ กลับบ้านเด็กหนุ่มผู้อัธยาศัยดีก็ครุ่นคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้น "ทำไมหยิ่งขนาดนี้น๊า" "จะทำให้คุยด้วยให้ได้ คอยดู" เด็กหนุ่มพยายามตามไปนั่งอ่านหนังสือด้วยอยู่หลายวันแม้หญิงสาวจะพยายามหนีและไม่คุยด้วย จนเริ่มมีการสนทนาบ้างเล็กน้อย

3...เด็กหนุ่มผู้ประหลาดใจขอเป็นเพื่อนกับเธอผู้น่าค้นหา คำตอบที่ได้มาหลังจากคำถาม "ผิดอะไร ทำไมถึงเป็นเพื่อนไม่ได้?" "อืม..ผิด ผิดตั้งแต่เกิดล่ะ" เด็กหนุ่มได้แต่งง "อ้าว...ผิดไรตั้งแต่เกิด" หญิงสาวตอบ"เกิดเป็นผู้ชาย" หลังจากนั้นเด็กหนุ่มก็ยังคงดำเนินชีวิตด้วยคอนเซ็บ ตื้อเท่านั้นที่ครองโลก เข้าไปใกล้ เข้าไปอ่านหนังสือ เข้าไปให้ถามเรื่องเรียน ขอทำงานกลุ่มด้วย และในที่ยังไม่สุด เด็กหนุ่มได้รับการ์ดปีใหม่ wellcome new friend มันช่างน่ายินดี ดีใจ ภูมิใจ และมีความสุขนักแล เด็กหนุ่มยิ่งรู้จัก ยิ่งค้นหา ยิ่งสนิท ยิ่งเข้าใจ ยิ่งเห็นใจ ยิ่งสงสาร ที่มาของความกดดัน ความหนักอึ้งที่แบกรับ หญิงสาวผู้ซื่อใสในครอบครัวที่ดูดีมีตระกูล "อยากเห็นจัง รอยยิ้มนั้น ที่ไม่เคยเกิดขึ้นตั้งแต่มองไปทางนั้น"เด็กหนุ่มครุ่นคิด

4...แล้วความรักที่ไม่มีคำว่ารักก็เริ่มต้นขึ้น เด็กหนุ่มตกหลุมรักหญิงสาวผู้ยิ้มยาก เฝ้าคิดถึงว่าจะทำอย่างไรเพื่อนหญิงถึงจะเผยความน่ารักผ่านริมฝีปากนั้นด้วยรอยยิ้มของเธอ เขาทำทุกอย่าง คอยเป็นเพื่อน พยายามดึงเข้าหาเพื่อน พยายามดึงเพื่อนเข้าหา พยายามอ่านหนังสืออยู่ข้างๆ พยายามปรึกษาไถ่ถามเรื่องเรียน ยิ่งทำมากเท่าไหร่ ความหลงก็มากขึ้นทุกวัน ทุกๆครั้งที่มองไปที่หญิงสาว เขาเห็นประกายราวกับนั่งมองนางฟ้าอยู่มิปาน เขาเฝ้าคิดถึง เขาหลงรักและรักอย่างที่สุด แต่ทว่า..เขาหาได้กล้าหาญชาญชัยเช่นที่เคยเป็นไม่ เขาไม่เคยบอกเธอเลย แม้เขาจะส่งข้อความให้กำลังใจเธออยู่เสมอๆผ่านมือถือ "สู้ๆ นะ สู้ๆ"

#####นิทานยังไม่จบ มาคบกันดีไหม อิอิ