เมือความรักแท้เกิดขึ้นในใจผู้ใด ผู้นั้นจะยึดมั่นในรักนั้นนิรันดร (สองภพตอนที่ 5)

ชายหนุ่มก้มมองสาวน้อยที่จิตใจเขาถวิลหาทั้งเช้าค่ำ แววตาที่มองมายังเขาคล้ายตัดพ้ดพ้อและหวาดกลัวอยู่ในที ใช่ดอกแก้วหวาดกลัวทุกครั้งที่ฉัตรภพเริ่มเอ่ยคำร่ำลา เพราะเธอไม่อาจรู้ได้เลยว่าอีกนานแค่ไหนที่เธอจะเจอเขาอีก

          ชายหนุ่มมองใบหน้าหม่นเศร้าพร้อมกับไล้นิ้วแผ่วเบาบนแก้มของส่าวน้อยด้วยแววตาเขาเปี่ยมไปด้วยความรัก "น้องน้อยของพี่ต้องเข้มแข็ง รอพี่อยู่ที่นี่นะอย่าอ่อนแอ ฝึกจิตให้เข้มแข็งอย่าให้ความหมองเศร้าครอบงำ จำไว้นะจิตที่เข้มแข็งจะส่งพลังให้น้องเสมอ อย่าให้ความระทมทุกข์มาปิดบังจิตใจที่ใสสะอาดนะ ฉัตรภพกำชับ พร้อมกับเดินถอยห่าง ดอกแก้วรั้งมือเขาไว้ พร้อมกับให้คำมั่นต่อฉัตรภพ "ค่ะพี่ฉัตร น้องจะเข้มแข็งและหมั่นฝึกจิตให้บริสุทธิ์อยู่เสมอนะคะ น้องจะรอพี่ฉัตรอยู่ที่นี่ ฉัตรภพยิ้มให้กับเธอ ก่อนจะเดินลับหายไปท่ามกลางจันทร์นวล

        ดอกแก้วยังหลับสนิทและยังอยู่ในห้วงแห่งฝันเมื่อเขาจากมา ฉัตรภพเริ่มมีความหวังเมื่อคิดได้ว่าเมื่อไหร่ที่จิตใจของเขาและดอกแก้วสงบไมรุ่มร้อนหมั่นฝึกจิตให้บริสุทธิ์อยู่ โอกาสที่เขาและดอกแก้วจะได้เจอและใช้ชีวิตด้วยกันย่อมจะมีมากขึ้นด้วย เขาอมยิ้มอยู่คนเดียวอย่างมีความหวัง "โหนี่ในรอบเกือบร้อยปีเลยนะเนี่ยที่เห็นหลานปู่ยิ้มได้ ฝันดีหรือเจ้าฉัตร" ท่านเมฆาผู้เป็นปู่กระเซ้าหลานชาย และรู้สึกปลาบปลื้มใจที่ฉัตรภพคิดได้ด้วยตัวเอง เพราะนี่คือปริศนาสำคัญที่แม้เขาที่ได้ขึ้นชื่อว่าผู้เป็นใหญ่ในดินแดนแห่งนี้ก็ไมอาจแนะนำให้ได้ถึงแม้จะรู้ เพราะเป็นการฝืนกฎ ฉัตรภพคิดได้ด้วยตัวเองนั่นแสดงว่าจิตของเขา เข้มแข็ง บริสุทธิ์ และดวงจิตแบบนี้แหละที่จะทำให้ฉัตรภพสมหวัง ท่านเมฆาตบไหล่หลานชายเบาๆ ก่อนเดินจากไป

ดอกแก้วลืมตาตื่นพร้อมรอยยิ้ม เผยใบหน้านวลอ่อนหวาน บัดนี้เธอเธอตระหนักแล้วว่าความระทมทุกข์ยิ่งทำให้เธอยิ่งห่างจากฉัตรภพ เมื่อคืนเขามาหาเธอ แววตาคู่นั้นที่มองมายังเธอเต็มไปด้วยความรักความห่วงใย ใช่เธอต้องฝึกจิตให้บริสุทธิ์ เพื่อได้เจอกับพี่ฉัตร เมื่อเธเธอตระหนักแน่แล้วว่าเขานั้นอยู่ไกลเหลือเกิน ความรักที่รุ่มร้อน ความเศร้าโศกจะยิ่งทำให้เธอยิ่งห่างจากเขา เช้านี้เป็นครั้งแรกที่ดอกแก้วลืมตาตื่นด้วยใจที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความหวัง 

"ป้าสายทำอะไรอยู่เอ่ยให้แก้วช่วยไม๊คะ" เสียงใสที่ดังมาจากข้างหลังพร้อมกับเสียงหัวเราะทำให้ป้าสายรีบหันขวับด้วยความตกใจระคนดีใจอย่างที่สุด "โอ้ คุณแก้วของป้าสายยิ้มได้แล้ว ป้าดีใจที่สุด "ก่อนที่ป้าสายจะพูดต่อ ดอกแก้วโผเข้าอ้อมกอดหญิงชราที่ดูแลเธอมาทั้งชีวิต"ทำไมล่ะคะป้า ปกติแก้วหน้าบึ้งเหรอ หรือว่าแก้วน่ายักษ์ เธอพูดแจ้วๆพร้อมกับทำหน้าตาประกอบ "เหมือนยักษ์แบบนี้หรือเปล่า" ป้าสายตีแผะเบาๆอยางเอ็นดู "โธ่คุณแก้ว ก็ป้าดีใจนี่ค่ะ นี่เป็นครั้งแรกตั้งแต่คุณท่านเสียที่ป้าได้ยินเสียงหัวเราะของคุณแก้ว ป้าน่ะแสนจะดีใจ"ป้าสายพูดพร้อมปาดน้ำตาด้วยความดีใจ "โอ๋ๆๆป้าไม่ร้องสิคะ แก้วสัญญาว่าแก้วจะสดใส ร่าเริง หัวเราะจนป้าแก้วบอกให้หยุดเพราะหนวกหูกันเลยทีเดียว" หญิงสาวกระเซ้า

"ให้มันจริงเถอะค่ะคุณแก้ว ไม่ว่าใครหรืออะไรที่ทำให้คุณแก้วมีความสุขแบบนี้ ป้าต้องขอขอบคุณเขาจริงๆ " 

"นี่ป้าสายกำลังพับดอกบัว จะเอาไปวัดใช่ไม๊ให้แก้วช่วยนะค่ะ"

หหญิงสาวนั่งลงตรงหน้าดอกบัวเพื่อใช้พุทธบูชา ขณะที่นิ้วของดอกแก้วบรรจงพับดอกบัว จิตของเธอกระหวัดไปถึงช่วงเวลาที่เคยทำแบบนี้ แต่นานมากแล้ว นานเหลือเกิน ภาพเธอใส่ชุดงดงามนั่งร้อยมาลัยแวบเข้ามาในห้วงสำนึก บัดนี้เธอรับรูแล้วว่าดินแดนแห่งนี้มิมิได้อยู่ที่เดียวกับฉัตรภพ