หากวันหนึ่งความเกลียดชนะความรัก?

เราแค่กลัวว่าวันนึงความเกลียดมันจะชนะความรัก

ฉันเคยได้ยินประโยคนี้จากซีรีส์ไทยเรื่องหนึ่ง สำหรับคนความจำสั้นอย่างฉันมันควรจะเป็นสิ่งที่ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป...แต่ใครจะรู้ว่าวันหนึ่งฉันจะต้องเป็นคนพูดประโยคนี้เสียเอง...

หากจะบอกว่าเรื่องทั้งหมดมันเริ่มขึ้นตอนขึ้นมหาวิทยาลัยก็คงจะไม่ถูกนัก เพราะความจริงแล้วมันเริ่มต้นขึ้นหลังจากที่ฉันกับเพื่อนในกลุ่มเริ่มทะเลาะกัน...จริงๆแล้วมันเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย...ที่ฝากรอยร้าวเล็กๆเอาไว้ในกลุ่มของเรา

เชื่อว่าทุกคนคงเดาออก ใช่เลยล่ะ หลังจากการทะเลาะกันครั้งนั้นฉันกับเพื่อนทุกคน(ฉันคิดว่างั้นนะ)รู้ดีแก่ใจว่ากลุ่มของเราไม่มีทางกลับไปเหมือนเดิมได้อีก...

มันเหมือนมีกำแพงล่องหนขวางกั้นพวกเราอยู่ ทำให้เราไม่สามารถเข้าใกล้(ใจ)ของกันและกันได้มากกว่านี้

เรื่องทุกอย่างมันเริ่มเลวร้ายลงเรื่อยๆ แต่ฉันจะไม่โทษใครหรอก เพราะส่วนหนึ่งมันก็เกิดจากตัวฉันเอง ไม่รู้สิ ฉันอาจจะแค่คิดไปเองก็ได้...แต่ฉันรู้สึกได้จริงๆนะ ว่าเพื่อนไม่ได้รัก ไม่ได้หวังดีกับฉันเท่าที่ฉันให้พวกเขา

บางครั้งการให้ไปเต็มร้อยแต่ได้กลับมาไม่ถึงครึ่งมันก็เหนื่อยนะ...

ฉันไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้มันเกิดขึ้นเมื่อไร แต่พอรู้ตัวอีกทีมันก็เริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ...จนฉันตกใจ อย่างว่าล่ะ มันเป็นความรู้สึกที่ฉันไม่เคยสัมผัส มันเหมือนกับการที่คุณถือแก้วร้าวๆใบหนึ่งเอาไว้ในมือ ใจหนึ่งก็อยากจะประคอง อยากจะรักษามันเอาไว้ แต่อีกใจหนึ่งก็อยากจะบีบให้มันแหลกคามือ ไม่สิจะบอกว่า "อยาก" ก็คงไม่ถูกนัก เพราะบางครั้งฉันก็เผลอบีบมัน บีบทั้งๆที่รู้ว่าถ้ามันแตกก็คงไม่พ้นที่จะต้องโดนแก้วบาดเช่นกัน

อย่างที่บอกว่ากลุ่มของเราไม่เหมือนเดิม แต่ดูเหมือนทุกคนก็ทำเป็นมองข้ามไป ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น...แต่ก็นั่นแหละ จากรอยร้าวเล็กๆตอนนี้มันกลายเป็นรอยแยก...รอยแยกที่ฉันเองก็ไม่รู้ว่ามันจะขยายกว้างขึ้นอีกไหม...ฉันไม่รู้เลย

ฉันแค่กลัว...กลัวว่าวันหนึ่งฉันจะ "เกลียด" เพื่อนของฉันขึ้นมาจริงๆ เพราะถ้าวันนั้นมาถึง...ฉันก็คงเกลียดตัวเองไม่่แพ้กัน