เราอยู่ในยุคเปลี่ยนถ่าย

        เราอยู่ในยุคที่เขียนจดหมายหาคนข้ามทวีปด้วยเวลาชั่วกระพริบตา แต่ก็เกิดทันยุคที่เขียนจดหมายด้วยปากกาลงกระดาษแล้วติดแสตมป์
        เราอยู่ในยุคที่สามารถดูหน้าคนที่ไม่ได้อยู่ตรงหน้าได้ แต่ก็ทันยุคที่พกรูปคนรักไปไหนทุกที่
        เราอยู่ในยุคที่ไม่ต้องกลัวหลง หาย เพราะติดต่อกันได้ตลอดเวลา ส่งพิกัดให้เพื่อนได้สบาย แต่ก็ทันยุคที่นัดคนมาเจอกันที่จุดนัดพบ ออกมาหากันได้ทั้งที่ไม่มีอะไรให้ติดต่อกันนอกบ้าน 

        เราอยู่ในยุคเปลี่ยนถ่าย เราแก่พอจะรู้ว่าสมัยก่อนเป็นอย่างไร 

และเด็กพอจะเรียนรู้เรื่องใหม่ๆ พวกนี้อย่างเข้าใจ

        เรารู้ เราเห็น ความคิดถึงที่หายไป ความอนทนรอที่แสนบางเบาแต่หอมหวน เราอยู่จนถึงจุดที่คนเราทะเลาะกับคนที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคือใคร เราเก็บคำพูดคนที่ไม่รู้แม้แต่ชื่อมาคิดมาเสียเซลฟ์ และสิ่งที่แย่ที่สุด คือเราทะเลาะกับคนที่เรารู้จัก คนที่เราทำอะไรด้วยกันมา เราทะเลาะกัน น้อยใจกันบนโลกออนไลน์ เพียงเพราะประโยคชั่ววูบไม่กี่คำ ที่มันไม่สามารถลบหายออกไปได้

        เราลืมไป ลืมไปว่าโลกออนไลน์ ก็ยังเป็นโลกๆ หนึ่ง เราอ้างว่าเราแค่อยากระบาย เราอ้างว่ามันเป็นพื้นที่ส่วนตัวของเรา แต่เราลืมไปหรือเปล่า ว่านี่คือพื้นที่ส่วนตัวที่พยายามจะนำเสนอให้คนอื่นๆ ดู แม้เราจะตั้งใจหรือไม่ก็ตาม

หากเรารู้ทัน เราก็จะไม่ต้องกลัว

#มีสติก่อนโพส