ถึงคุณ...คนที่ผมไม่เคยเห็นหน้า

คุณคิดว่าบนโลกนี้มันจะมีอีกสักกี่โลกที่ซ้อนทับกันเอาไว้...?

เปล่า...ผมไม่ได้จะหมายถึงเรื่องผีหรือมิติลี้ลับอะไรหรอก แต่ที่ถามเพราะสิ่งที่จะพูดถึงในวันนี้มันก็เป็นเรื่องความรักโง่ๆของผมนั่นแหละ แต่มันแค่เหมือนผมได้หลุดเข้าไปอีกโลกหนึ่งก่อนจะได้พบกับความรักครั้งนี้เท่านั้นเอง

จุดเริ่มต้นของเรื่องทั้งหมด...มันเริ่มต้นจากการที่ผมได้เข้าไปรู้จักกับโลกอีกใบหนึ่ง โลกที่ผมเองก็ไม่เคยรู้มาก่อนว่ามันอยู่ห่างจากเราแค่ปลายนิ้วสัมผัส...โลกที่เรียกว่า..."บอท"

ผมเชื่อว่าคนที่หลงเข้ามาอ่านก็คงจะมีทั้งคนที่ไม่รู้จักโลกใบนี้ คนที่รู้จักมันและคนที่อยู่ในโลกใบนั้นเช่นเดียวกับผม...ผมขออธิบายสั้นๆแล้วกัน โลกของบอทก็คือโลกอีกใบหนึ่ง ที่คุณสร้างตัวตนของคุณขึ้นมาภายใต้รูปภาพของใครคนหนึ่ง เป็นโลกที่คุณจะได้คุย ได้ทำความรู้จักกับคนที่อยู่ในนั้น...โดยไม่รู้จักแม้แต่ชื่อจริงๆของเขา

เล่นบอทอย่าใช้ใจ

นี่เป็นประโยคแรกๆที่ผมเห็นผ่านๆตาจากไทม์ไลน์บนโลกของผม และใช่ในตอนนั้นมันก็แค่ประโยคชวนขัน แน่นอน ใครมันจะไปรู้สึกอะไรกับคนที่ไม่เคยเห็นหน้าวะ...ให้ตายเถอะ ตอนนั้นผมคิดแบบนั้นจริงๆนะ แต่ใครจะไปรู้ว่าไอ้ "ใคร" คนนั้นมันจะเป็นผมเองวะ

ผมกับเขาเราเจอกันครั้งแรกในกลุ่ม มันเป็นการเริ่มต้นแบบโง่ๆ เพราะผมดันไปแซวเขา ไปๆมาๆเราก็เลยเริ่มคุยกันแบบงงๆ คือคุณนึกออกป่ะวะ ตอนนั้นแม่งโคตรดีอ่ะ เราต่างคนก็เอาแอคของอีกคนขึ้นไบโอไว้...มันก็เหมือนเป็นการจองไว้กลายๆนั่นแหละครับ

เอาจริงๆผมยอมรับนะว่าตอนแรกก็คิดแค่ว่าคุยไปขำๆ ไม่คิดว่าจะจริงจังขนาดนี้

แต่แม่งดันพลิกล็อกตรงที่ผมจริงจัง...มากเนี่ยดิ ยอมรับเลยนะว่าเขาโคตรมีอิทธิพลกับความรู้สึกผมอ่ะ แค่เขาหายไปผมก็นอยด์ได้เป็นวันๆ ผมกับเขาเราคุยกันเกือบเดือน และใช่ครับ ผมในตอนนั้นตกหลุมรักเขา...เขาคนที่ผมไม่เคยเห็นหน้าเข้าไปเต็มเปา

ผมไม่แปลกใจนะถ้าคุณที่หลงอ่านมาจนถึงบรรทัดนี้ คงจะคิดล่ะสิว่ามันไร้สาระ (เออ คือผมก็โดนเพื่อนด่ามาเหมือนกันครับ 55555) แต่เชื่อเถอะ ถ้าคุณได้คุยกับใครทุกวัน แล้วใครคนนั้นเป็นคนที่อยู่กับคุณในวันที่คุณโคตรจะเฟลกับทุกอย่าง มันไม่ยากหรอกครับที่ความรู้สึกมันจะถลำลึกไปได้มากขนาดนั้น

และถ้าคุณจะถามถึงบทสรุปของผม...ครับ ไม่ได้สวยงามแบบที่ผมคาดหวังไว้หรอก บางทีมันอาจจะเป็นเพราะผมหวังกับความสัมพันธ์ครั้งนี้มาก...มากจนลืมไปว่าความรู้สึกของคนมันลดลงและจางหายไปได้อย่างง่ายดาย...

เพราะงั้นมันไม่แปลกหรอกครับที่วันนั้น...วันที่ผมกับเขายืนอยู่ตรงข้ามกันความรู้สึกของเรามันจะสวนทางกันได้มากขนาดนั้น

หลายคนคงเดาตอนจบของความสัมพันธ์ระหว่างผมและเขาออกสินะครับ...ใช่ครับ...ตอนนี้เราไม่ได้เดินอยู่บนถนนเส้นเดียวกันอีกแล้ว ทั้งผมและเขาถึงทางแยก และเราก็ได้เลือกเส้นทางของตัวเอง...เส้นทางที่เป็นเหมือนกับเส้นขนาน เส้นทางที่ทำให้ผมกับเขามองเห็นกันบ้างในบางครั้ง...ในวันที่เราเดินพ้นออกมาจากต้นไม้ใหญ่ที่บังกันและกันเอาไว้ในช่วงระยะเวลาหนึ่ง

แต่ถ้าถามถึงความรู้สึกของผม ถ้าจะบอกว่าลืมเขาได้แล้ว...ก็คงจะเป็นการโกหกที่น่าละอายใจไปสักหน่อย เพราะแม้ว่าตอนนี้ผมจะไม่ได้รู้สึกกับเขาเท่าเดิมแล้ว แต่มันก็มีบางครั้งที่น้ำตาของผมมันไหลออกมา เพียงเพราะผมเห็นเขาที่กำลังจะเริ่มต้นใหม่จากที่ไกลๆตรงนี้...อ่อนแอชะมัด ว่าไหมล่ะครับ...

แต่ผมดีใจนะ ที่วันนี้เขาเจอคนที่พร้อมจะดูแลความรู้สึกเขา คนที่เขาเชื่อว่าจะทำหน้าที่ตรงนั้นได้ดีกว่าผม...และผมก็เชื่อว่าสักวันนึงความรู้สึกหน่วงๆในใจมันจะหายไป...เพียงแค่มันอาจจะต้องใช้เวลามากกว่านี้เท่านั้นเอง

ขอโทษนะที่พี่เป็นสวนหลังบ้านที่ไม่ดีเท่าไหร่ ขอบคุณที่วันนั้นเลือกให้พี่เป็นเซฟโซน ขอบคุณที่ทำให้พี่รู้สึกกับเราได้มากขนาดนี้ ขอบคุณแล้วก็ขอโทษมากๆ แล้วก็กับคนนั้นน่ะขอให้มันเป็นแฮปปี้เอนดิ้งของเรานะครับ :)

สุดท้ายผมก็หวังว่าหนึ่งในคนที่หลงเข้ามาอ่านเรื่องที่ผมเขียนจะเป็นเขา อย่างน้อยถ้าเขาได้เข้ามาอ่านก็คงจะนึกถึงผมขึ้นมาได้บ้าง...คุณว่างั้นไหม?