หุบเขาแสงจันทร์ ตอนที่ 14 (ทะเลน้ำใจ)

มันไม่ใช่เรื่องง่ายนัก  

หากใครสักคนจะมาพบเจอชุมชนของพวกเขาที่เกาะแสงจันทร์  แต่หญิงสาวและคณะของหล่อนสามารถมาพบเจอสถานที่แห่งนี้ได้  ก็น่าคิด  ดินแดนที่ดูเหมือนไม่ลึกลับ  แต่ลึกลับในน่านน้ำทะเลลึก

ซายอจ้องมองหญิงสาวด้วยความครุ่นคิด  

“ -ึงมาทำอะไรที่นี่ ”

“พวกเราทั้งหมดได้รับมอบหมายจากทางการ  ให้เดินทางมาสำรวจทะเลแถวนี้ทั้งหมด  ว่าเกาะแก่งไหนบ้างที่มีผู้คนอาศัยอยู่  ตอนนี้ทางการมีนโยบายจะพัฒนาพื้นที่แถบนี้”

ดุจเดือนเป็นผู้นำการบอกกล่าว

แต่คำบอกกล่าวของหล่อน  สร้างสีหน้าไม่เข้าใจและสับสนให้แก่ซายอและชนเผ่าของเขามากขึ้น  โดยเฉพาะแววตาแสนเศร้านั้น  ดูจะมีความสับสนมากกว่าความเข้าใจ

“เข้ามาพัฒนา  หมายถึงจะยึดครองหรือ”

น้ำเสียงของซายอแม้จะเข้มแข็ง  แต่ก็แฝงปนความหวาดกลัวไม่แน่ใจในบางสิ่ง

หญิงสาวส่งยิ้มเป็นใบเบิกทาง  ก่อนตอบคำถามของเขา

“ไม่ใช่อย่างนั้นนะซายอ  เราจะเข้ามาให้การศึกษา  ให้บริการด้านสาธารณสุข  ดูแลความเจ็บไข้ได้ป่วย  ให้ทุกคนที่นี่มีชีวิตที่ดีขึ้น”  ดุจเดือนพยายามอธิบายอย่างมีหลักการให้เข้าใจง่ายที่สุด  และก็มีบางอย่างที่ควรพูดหล่อนก็จะพูด  และมีบางอย่างที่ไม่ควรพูดหล่อนก็จะไม่พูด  ตามที่ได้อบรมมาก่อนจะเข้ารับงานตรงนี้

แววตาของซายอ  และความรู้สึกของชาวบ้านมอแกนที่ยืนรายล้อมฟังคำอยู่  เริ่มคลายความเครียดลง  เมื่อเหมือนว่าบรรยากาศพอจะดีขึ้น  ดุจเดือนจึงเริ่มพูดคุยต่อ

“วันนี้เรามากันห้าคน  นี้คือท่านนายอำเภอน้ำนิ่ง  ส่วนนี่คุณหมออาทิตย์  ส่วนนี่หญิงสาวสองคนนี้เป็นเจ้าหน้าที่พัฒนาชุมชน   ส่วนฉันชื่อดุจเดือนเป็นพยาบาลจากสถานีอนามัยเชิงทะเล”

 ดุจเดือนแนะนำผู้ร่วมเดินทางแต่ละคน  ให้เป็นที่รู้จักแก่ซายอและชาวบ้านที่รายล้อม  และยังบอกเล่าเรื่องราวต่างๆของการเดินทางกว่าจะมาพบเกาะแห่งนี้  คณะของหล่อนเดินทางออกจากฝั่งตั้งแต่เช้าตรู่  เพื่อทำการสำรวจพื้นที่ทั้งหมดตามเกาะน้อยใหญ่  โดยเน้นเกาะที่มีชุมชนชาวเลอาศัยอยู่  แม้คนเหล่านี้จะไม่ได้ถือสิทธิ์ความเป็นไทยอย่างคนฝั่งเมือง  แต่เมื่อผืนน้ำทะเลแถบนี้อยู่ในอาณาเขตปกครอง  คนเหล่านี้ก็ควรจะได้รับการดูแลในระดับหนึ่งตามนโยบายใหม่ของทางการ

“นี่ไงคะอาทิตย์  ซายอคนที่เดือนเล่าให้คุณฟัง”

หญิงสาวแนะนำซายอให้หมออาทิตย์รู้จักอีกครั้ง  หลังจากเมื่อสองวันก่อนหล่อนเคยเล่าให้คุณหมอฟังถึงเรื่องราว  ที่พบเจอชาวทะเลคนนี้ที่ท่าเรือ

“สวัสดีครับซายอ  ต่อนี้ไปเราคงได้พบเจอกันบ่อยขึ้น  เห็นคุณเดือนเล่าว่ามีคนป่วย”

หมออาทิตย์เล่าย้อนไปถึงคำบอกกล่าวของดุจเดือน  ในที่ประชุมคณะทำงานพัฒนาพื้นที่น่านน้ำอันดามัน  โดยมีท่านนายอำเภอน้ำนิ่งเป็นประธานโครงการ  ในวันนั้นดุจเดือนแสดงความเห็นสำคัญเรื่องหนึ่ง  คือการขาดโอกาสรักษาความเจ็บไข้ได้ป่วย  การดูแลเรื่องสุขภาพอนามัยขั้นพื้นฐานของชาวทะเลที่ดำรงชีวิตเร่ร่อนอยู่ไกลโพ้นจากฝั่งเมือง  รวมถึงเรื่องจริงที่เพิ่งพบเจอชาวทะเลผู้ไร้สิทธิ์อย่างซายอมาบอกเล่า  เป็นกรณีตัวอย่าง..

อ่านต่อในครั้งหน้า

หุบเขาแสงจันทร์ / ตรีวิทย์ นฤดม

สำนักพิมพ์บ้านทะเลล้อม 2008