หุบเขาแสงจันทร์ ตอนที่ 11

ซายอก้าวเท้าออกมาข้างหน้าอีกก้าว

เริ่มต้นเป็นผู้นำจิตวิญญาณในการพิธีช่วงสำคัญ   ตามด้วยพ่อเฒ่าหมอผี  เรือก่าบางจำลองลำน้อยถูกชาวบ้านผู้ทำหน้าที่ยกขึ้นมาจากพื้นทราย  มีชาวบ้านอีกคนเดินเข้ามาช่วยแบกเรือจำลองน้อยๆนั้น  แล้วทั้งสองก็ก้าวเดินตามหลังร่างของซายอและพ่อเฒ่าปอซอ  เพื่อไปยังหน้าชายหาดที่เรือลำใหญ่จอดรอท่า  ชาวบ้านอีกหลายคนรวมทั้งครอบครัวของมาแล  และครอบครัวของฮารี  ทยอยเดินตามหลังกันเป็นแถวขบวน  เสียงร้องเรียกดวงวิญญาณบรรพชนที่เร่ร่อน  เสียงร้องเรียกสัมภเวสี  ให้เข้าร่วมในการเดินทาง  ดังระงมไปทั่ว

เมื่อซายอและชาวบ้านทั้งหมดที่ร่วมขบวนเดินมาถึงหน้าชายหาด  จุดที่เรือก่าบางลำใหญ่จอดรอท่า  ทั้งซายอ พ่อเฒ่าหมอผี คนแบกเรือ และชาวบ้านต่างเริ่มทยอยขึ้นบนเรือเรื่อยๆกันจนครบ

เรือก่าบางลำใหญ่  เคลื่อนตัวออกจากชายหาดด้วยไม้แจวตามวิถีแบบดังเดิม  ผิดกับเรือของซายอและของชาวบ้านมอแกนทั่วไปที่เริ่มติดเครื่องยนต์  เรือก่าบางที่ใช้ในพิธีกรรมยังคงบอกเล่าความเป็นมาในอดีตของชาติพันธุ์ได้ไม่เสื่อมคลาย

แสงแดดยามบ่าย  ฉายแสงกระจ่างฟ้า

เรือก่าบางลำใหญ่ยังคงค่อยๆเคลื่อนตัวออกจากฝั่ง  ด้วยแรงพลังงานกลอันเกิดจากพลังกล้ามเนื้อของมนุษย์หลายชีวิต  ที่ช่วยพายไม้แจวไปตามจังหวะอย่างพร้อมเพรียง  ชาวบ้านที่ร่วมพิธีอยู่ในตัวเรือต่างส่งเสียงร้องเรียกดวงวิญญาณบรรพบุรุษ  ให้ร่วมเดินทางไปกับเรือลำนั้น  ด้วยความเชื่อที่ว่าหากมีดวงวิญญาณตกค้าง  หากยังมีดวงวิญญาณเร่ร่อน อดอยาก  เหล่านี้..มันจะส่งผลร้ายต่อชีวิตชนเผ่าของพวกเขาในทุกๆด้าน                    

เรือก่าบางเคลื่อนตัวไปข้างหน้าอย่างช้าๆ  จนเมื่อมาถึงจุดที่กำหนดกลางทะเลลึกสีน้ำเงินใส  ซายอและชาวบ้านผู้ทำหน้าที่สองคนเดิมช่วยกันยกเรือก่าบางขึ้นมา  และค่อยๆวางเรือจำลองลำน้อยๆลำนั้นลงทะเล  ปล่อยให้มันค่อยๆลอยละล่องไปตามคลื่นน้ำ คลื่นลม เป็นอันจบสิ้นการพิธี

เรือก่าบางลำใหญ่ถูกขับเคลื่อนกลับสู่ฝั่ง  ด้วยแรงพลังแห่งกล้ามเนื้อมนุษย์ดังเดิม  และเมื่อมาถึงริมหาด  เรือจอดนิ่งเทียบฝั่งทุกคนต่างค่อยๆทยอยลงจากเรือกันจนครบ  ชาวบ้านต่างเริ่มกระจัดกระจายกลับไปยังที่พักของตน  เหลือชาวบ้านเพียงบางส่วน รวมถึงครอบครัวของซายอ  และมาแลที่ต้องเตรียมงานต่อที่ริมหาด   เพราะเมื่อเสร็จสิ้นพิธีกรรมก็เข้าสู่ช่วงการฉลองสังสรรค์เหมือนการเข้าสู่ปีใหม่  ชีวิตใหม่ของพวกเขา..

“ตกเย็นนี้  บอกพวกเราทั้งหมดว่าให้มาฉลองกันที่นี่”  ซายอบอกย้ำกับมาแลอีกหน

มาแลเป็นอีกคนที่สามารถติดต่อและสร้างสัมพันธ์กับทุกคนในหมู่บ้านได้ดี  เพราะด้วยตัวตนและการพูดจาที่ดูเป็นมิตร ไม่มีพิษภัย

“อีนีลอ  -ึงกลับไปที่เรือนดูแลแม่เถอะ  ให้ละมอมันอยู่ช่วยชาวบ้านจัดที่ตรงนี้คนเดียวก็พอ   แม่อยู่บนเรือนคนเดียว  น่าห่วงอยู่นะ”  ซายอหันไปบอกกล่าวน้องสาวคนเล็กต่อ

นีลอ หันมาจ้องมองพี่ชายอย่างนึกเคือง   

แต่ก็ไม่อาจทำอะไรได้  

นอกจากทำตามคำสั่งนั้นอย่างไม่พอใจ    

หญิงสาวกระฟัดกระเฟียดเดินตัดหายเข้าไปในดงมะพร้าวใหญ่  เพื่อไปยังเรือนของตน

ฮารีจ้องมองเหตุการณ์อย่างเห็นใจเพื่อน  หลายทีหลายหนฮารีรู้สึกว่าซายอจะรักจะชอบและให้ความสำคัญต่อนีลอน้อยกว่าละมอผู้เป็นพี่   

สักพักฮารีตัดสินใจแยกตัวออกมา 

และก้าวเท้าเดินไปตามทางของนีลอเมื่อครู่.. ..

อ่านต่อในครั้งหน้า

หุบเขาแสงจันทร์ / ตรีวิทย์ นฤดม

สำนักพิมพ์บ้านทะเลล้อม 2008