มือที่3ก็มีหัวใจ..รักเป็นเจ็บเป็นเสียใจเป็นนะ...

ถึงแม้ว่าผมจะเป็นมือที่สามแต่ผมก็รักผู้หญิงคนนั้นสุดลมหายใจ....เรื่องมีอยู่ว่าผมไปหลงรักผู้หญิงคนนึงที่เขามีสามีและลูกสามคน...เราสองคนได้เจอกันในโลกโซเชี่ยวก็คุยกันมาเรื่อยๆๆทีแรกผมก็ไม่ได้คิดอะไรจิงจังมากนักจนวันนึงเรานัดเจอกันแล้วก็มีความสัมพันธ์เกิดขึ้นผมเริ่มรู้สึกหลงรักผู้หญิงคนนั้นมีความรู้สึกดีๆๆให้ผู้หญิงคนนั้น...ผมกับผู้หญิงคนนั้นก็แอบนัดกันแบบนี้อยู่ตลอด...จนทางสามีของเขาจับได้....สามีเขาได้ไล่เขาออกจากบ้าน....ผมก็ไปรับผู้หญิงคนนั้นระหว่างทางเขาก็พูดกับผมว่าเป็นตายยังไงกูก็จะไม่กลับไปเหยียบบ้านหลังนั้นก็คือบ้านสามีของเขา..ผมก็ไปรับเขามาอยู่บ้านพร้อมลูกของเขาคนนึงคนเล็กเป็นผู้หญิงตอนนั้นประมาน4-5เดือนผมก็ไม่เคยคิดรังเกียดลูกติดเขามานะผมก็รักเหมือนลูกตัวเองดูแลเอาใจใส่เขากับลูกตลอดเวลาอยากได้อะไรผมหามาให้เขาตลอด...จนผมรักและผูกพันธ์กับเขามาก...พูดง่ายๆๆว่ารักเขามากดั่งอากาศที่ขาดไม่ได้...เราก็อยู่ด้วยกันมาเกือบปี...จนวันๆนึงเขาหายเงียบออกจากบ้านผมไป...ผมได้พยายามหาข่าวเขาจนรู้ว่าเขากลับไปอยู่กับสามีของเขา....ผมก็ได้แต่ร้องไห้ทุกวันกินแต่เหล้าปิดกั้นตัวเองอยู่ในโหมดคนเสียใจเสียการทรงตัว...พูดง่ายๆๆอยากตายมากในตอนนั้น...จนผมเริ่มทำใจยอมรับในความจิงได้ผมก็เลยตัดสินใจไปบวช1พรรษาช่วงระยะเวลาปีกว่าๆเขาก็ไม่ได้ติดต่อมาหาผมเลยจนผมสึกออกมาแล้วมาทำงานตามปกติ..ผมประสบอุบัติเหตุจนต้องเข้าโรงบาลนอนโรงบาลเกือบ10คืนจนผมออกจากโรงบาลผมก็กลับมาทำงานตามปกติแล้ววันนั้นผมได้เข้าเวรที่ห้องศูนย์วิทยุรับแจ้งอุบัติเหตุผู้ป่วยฉุกเฉินมีเบอร์ตู้โทรมา...ถามว่าสบายดีไหมหายยังแล้วก็วางไป...ผมแค่ได้ยินเสียงเขาผมก็จำได้ล่ะว่าใคร...หลังจากนั้นผมกับเขาก็สานสัมพันธ์กันอีกรอบนึง...โดนครั้งนี้เขาบอกผมว่าเลิกกับสามีเขาล่ะเขาบอกเขาอยู่กับแม่ของเขา...เขาให้สัญญากับผมว่าเหตุการณ์แบบนั้นจะไม่เกิดขึ้นอีก...ช่วงนั้นผมได้ย้ายไปขับรถพยาบาลอยู่ที่แหลมฉบังไม่ไกลจากที่เขาอยู่มากนัก...ช่วงนั้นเขาจะมาหาผมได้แค่ช่วงเย็นเพราะเขาทำโรงงานประมาน5ถึง20:00ทุ่มแล้วผมก็ส่งขึ้นรถโดยสารกลับทุกวันส่วนเสาร์อาทิตย์เขาก็จะมาหาผมแต่ค้างคืนไม่ได้บอกว่าไม่มีใครดูลูกเดี๋ยวแม่บ่น..ก็คุยกันเป็นปีมาหากันตลอดจนวันๆนึงที่ตัวผมนั้นแสนจะเจ็บปวดอีกครั้งนึงผมได้รู้ความจิงว่าเขายังอยู่กับสามีเขาและก็มาหาผมจนเวลาผ่านมาปีนึง....แล้วเขาก็เงียบหายไปเมื่อเขารู้ว่าผมรู้ความจิงเขาไปไม่มีแม้แต่คำลา..หรือคำอธิบายใดๆๆเลย...ตอนนั้นผมเสียใจมากที่สุดร้องไห้ตลอดเวลาไม่คิดว่าเขาจะทำกับผมเป็นครั้งที่2จนเวลาผ่านเลยมา3ปีล่ะที่ผมอยู่ตัวคนเดียวมาอยู่ๆๆเขาก็ติดต่อผมกลับมาอีกแต่ครั้งนี้ได้แค่คุยทางไลน์..เขานึกจะทักก็ทักนึกจะหายก็หายเวลาเขาคุยเสร็จเขาก็น่าจะบล็อคผมเพราะเขายังอยู่กับสามีของเขา...ผมเป็นได้แค่คนที่รอกับคิดถึงเขาไม่มีสิทธิ์เรียกร้องอะไรได้เลยนอกจากคำว่ารอ...ถ้าถามผมว่าโกดไหมเกลียดไหมที่โดนกระทำไม่เลยคัฟตัวผมมีแต่คำว่าอภัยกับความรักที่จิงใจให้เขาอยู่เสมอ....ถ้าถามว่าทำไมไม่ทำใจลืมเวลาตั้ง3ปีกว่าเคยลองพยายามลืมแล้วคัฟแต่ทำไม่ได้เพราะยิ่งพยายามลืมมันก็ยิ่งตอกย้ำให้ผมจำอยู่ตลอดเวลา....เวลา3ปีกว่าที่ผมอยู่มาได้ส่วนหนึ่งคือช่วงนั้นเขาไม่ได้ติดต่อผมมาผมเลยไม่ต้องคิดไม่ต้องเศร้าไรมากนักจะมีแค่เวลาตอนนอนแค่นั้นที่แอบเศร้าและเฝ้าถามตัวเองอยู่เสมอว่าผมทำไรผิดผมไม่ดีตรงไหนเที่ยว

ก็ไม่ค่อยได้เที่ยวแถมบ้านก็ไม่ต้องเช่าอยู่ที่ทางก็มี....อยากรู้จิงๆๆว่า2ครั้งเขาทำกับผมเพื่อมาทำรายความรู้สึกกันเพื่ออะไรแล้วล่าสุดที่ติดต่อกันเพื่ออะไรอีกเวลามันผ่านเลยมา3ปีล่ะแทนที่จะดีขึ้นกลับแย่ลง....นี้ใช่ไหมเวรกรรมอ่ะที่ตัวผมกำลังชดใช้อยู่...แล้วผู้หญิงคนนั้นล่ะที่ทำกับผมไม่ต้องใช้เวรใช้กรรมหรา...