มีวิธีไหนที่จะสอนน้องให้เข้าใจได้บ้างมั้ยคะ?

        ตอนนี้รู้สึกแย่มากเลยค่ะ เป็นพี่แต่สอนอะไรน้องไม่ได้เลย พูดไรก็ไม่ได้เลย คือตัวเจ้าของกระทู้ห่างกับน้อง3ปีค่ะ น้องกำลังจะขึ้นม.4 เป็นผู้หญิงค่ะ

       คือน้องเอาแต่ใจมากค่ะ ใครพูดอะไรก็เถียงตลอดแม้แต่พ่อแม่ น้องเป็นคนเรียนดีนะ3.5ขึ้นตลอด เข้าใจค่ะบางทีเรียนดีก็อยากได้อะไรเป็นของขวัญบ้าง แต่ครอบครัวก็ไม่ได้มีเงินอะไรขนาดที่จะซื้อของให้ตลอด เล็กๆน้อยๆมีให้ค่ะ ดีใจนะที่น้องเรียนดีก็ชมตลอด เพราะตัวเจ้าของกระทู้เอง ตอนมัธยมได้แค่2เกือบ3แต่ไม่เคยถึง3ซักที ==

       เรื่องคือว่าตอนนี้พ่อแม่พูดอะไรน้องไม่ฟังเลยค่ะ อย่างที่บอกเถียงตลอด แตะนิดแตะหน่อยก็โพสเฟสว่านั่นนี่ แล้วเรื่องใช้เงินนี่ยิ่งเก่งเลยค่ะตอนนี้ ไปโรงเรียนวันละ80 บางวันเกิน (ค่ารถไม่เสีย เสียรายเดือนค่ะ) ค่าข้าวค่าน้ำไม่เกิน30ค่ะ ขนมก็มีบ้างเนอะ มันก็ต้องมีเหลือบ้างถูกม้ะ แต่เงินที่เหลือกินตอนเย็นหมดค่ะ รอรถนาน ร.ร.เลิก4โมง รถมา5โมง นางกินแหลก บางวันกลับมาบ้านมีขอเพิ่มค่ะ วันไม่ไปเรียนก็ได้วันละ30 พอแม่พูดก็ทำไม่พอใจ แม่ก็ไม่รู้จะทำไงละค่ะ แม่บอกเองว่า ปล่อยละ ไม่ไหว

       บางทีเราบอกให้เก็บๆเงินบ้าง ที่บ้านก็ไม่ค่อยจะมี พ่อแม่ทำงานทุกวันก็เหนื่อยพอละ นางก็บอกว่า พอเก็บได้ก็ชอบเอาไปใช้แล้วบอกจะคืนแต่ก็ไม่คืน พูดงี้ทุกครั้งค่ะ คือเงินที่เอาไปก็เอาไปซื้อของเข้าบ้าน จ่ายให้มันไปร.ร.เนี่ยแหละค่ะ ที่จำเป็นต้องเอาก็คือไม่มีจริงๆค่ะ แล้วบอกจะคืนแต่ไม่คืนก็แบบพอแม่ได้เงินมาจ่ายนั่นนี่ในบ้านก็หมดแล้ว คืนก็ไม่พอ ทวงค่ะ นางทวงตลอด เราก็สงสารพ่อแม่มาพูดกับเราตลอด เราก็พูดไม่ออก สอนไรมันไม่ได้เลย

       ตอนนี้นางอยากได้โทรศัพท์(อยากได้นานละแหละ) เราก็เลยบอกให้มันเก็บ เก็บไปเรื่อยๆ ช้าแต่เดี๋ยววันนึงก็ได้เอง ถ้าช่วยได้จะช่วย เอาอีกละ108คำพูด เถียงอี๊กกกก  เห้ออออ ยอมรับว่าเหนื่อยนะ พูดไปแต่ไม่ฟังเราเลย เอาแต่เถียง

แต่ยังไงมันก็น้อง คนเป็นพ่อแม่หรือพี่ก็รักมันทุกคน

       ตรงๆนะ ความรู้สึกตอนนี้คือคิดว่า ทำไมเราเป็นพี่มันแท้ๆ แต่สอนอะไรไม่ได้เลย มันเสียความรู้สึกมาก น้อยใจ บางครั้งก็หยุดคิดไม่ได้ว่าคงเป็นเพราะเราที่ไม่ดีเอง ถึงสอนอะไรน้องตัวเองแท้ๆไม่ได้เลย สงสารพ่อแม่ที่ต้องมารับมือกับมันทุกวัน ไม่รูู้จะทำยังไงดี