วันนั้นที่ฉันเจอเทวดาและนางฟ้าตัวเป็นๆ

รู้แล้วว่าทำไมแดนดินถิ่นนี้จึงมีนามว่ากรุงเทพฯ มหานคร

เมื่อวันที่ 29 ตุลาคมเราเดินทางจากบ้านต่างจังหวัด หวังไปสักการะพระบรมศพออกจากบ้านตั้งแต่ตี4 ไปถึงสายแล้วคนเข้าคิวรอกันแถวยาวเลยไปต่อแถวไม่กล้าไปไหนกลัวกลับมาแล้วเขาไม่ให้เข้าที่เดิม มีจิตอาสามากมายมาบริการ ข้าวน้ำ ยา ลูกอม ผ้าเย็น คอยเก็บขยะ ค่อยช่วยปฐมพยาบาล แจกร่มแจกหมวก เห็นเดินกันจนเหงื่อตก ชุดสวยๆ เปื้อนโคลนหมดเลยเห็นแล้วอิ่มในอก (ปล.ขออนุญาตคนในภาพด้วยนะ คนทำดีอยากให้โลกรู้ น้องๆ นักเรียน ลูกเสือหลายคนถ่ายภาพไม่ทัน)

ขอบคุณข้าวเหนียวหมูทอดของน้องกับคุณแม่อร่อยมาก

ขอบคุณน้ำทุกขวดที่ได้รับมา มันไม่ได้เป็นน้ำธรรมดา แต่เป็นน้ำใจที่บรรจุมาเต็มเปี่ยม

รอจนนาทีสุดท้าย ประกาศปิดให้เข้า เรารอไม่หนีกัน แม้ฝนจะเทเราจะเปียกกันแต่เรายังรอ แม้จะไม่ได้เข้าเสียใจบ้างเล็กน้อยต้องรีบเดินทางกลับมาทำงานในวันรุ่งขึ้นไม่งั้นจะรอจนรุ่งเช้าของวันใหม่ แต่ไม่เป็นไรอย่างน้อยก็ได้รับรู้ว่าฉันได้อยู่บนแผ่นดินนี้ แผ่นดินที่มีนางฟ้าเทวดาเดินดินอยู่เต็มเลย ขอให้บุญรักษาทุกคนนะจ้ะ....