เบื่อ อยากไปให้พ้นๆจากพ่อ

รู้สึกเกลียดพ่อตัวเองมากๆเลยค่ะ เราเป็นเด็กที่เกิดโดยความผิดพลาด ตอนแรกแม่เราจะทำแท้งเรา พ่อเราก็ไม่รับเราเป็นลูก คิดว่าเราเป็นลูกคนอื่น แต่ย่าเราขอไว้ เราเกลียดพ่อมากๆ พ่อชอบทำเหมือนเราไม่ใช่ลูก เราไม่เคยได้อะไรจากพ่อเลย ทุกอย่างต้องซื้อเองหมด ขออะไรพ่อก็ไม่เคยให้ ส่วนใหญ่ของที่ได้มาก็ย่ากับป้าซื้อให้

พ่อชอบกระทืบเรา เราทำอะไรไม่ถูกใจก็เตะ หรือไม่ก็กระทืบ เราเกลียดมาก กับน้องเราพ่อไม่เคยทำร้ายเลย มีวันนึงเราแกะขนมปังของพ่อเรากินบนรถ เราคิดว่าคงไม่เป็นไรหรอก พ่อคงให้กินแหละ เรากินไปแค่ชิ้นเดียว พอกลับมาบ้านพ่อเราเอาขนมปังมาฟาดหน้าเรา แล้วกระทืบเรา เราก็ไม่เข้าใจว่าแค่กินขนมปังไปทำไมต้องทำร้ายเราขนาดนี้

เราลืมล้างจานพ่อก็ดึงผมเรา เวลาเราอยู่บ้านเราไม่เคยมีความสุขเลย พ่อเราไม่เคยกระทืบน้องแบบเราเลย น้องเราเอาดินสอแทงเพื่อนพ่อกูดูภูมิใจในตัวน้องบอกว่าน้องเราเป็นเด็กสู้คน ดูภูมิใจมาก ไปคุยโม้กับเพื่อน น้องทำอะไรผิดพ่อยังดูภูมิใจ ตอนเด็กๆเราขอพ่อซื้อของเล่นก็ไม่เคยได้อะไร แต่น้องเราได้ตลอด

น้องเราซื้อของเล่นเยอะขนาดไหนก็ไม่เคยว่า ซื้ออะไรก็ไม่เคยด่า แต่พอเราขอพ่อซื้อของจำเป็นพ่อยังด่าเลย เราซื้อปากกาพ่อก็ด่า ทั้งๆที่เราออกตังค์เอง เราไม่ค่อยจะมีเสื้อผ้าใส่ เราขอพ่อซื้อพ่อยังบอกว่าจะซื้อไปทำไมไม่ใช่ของจำเป็น เราเบื่อมาก อยากไปให้พ้นๆจากพ่อ เราไม่เคยมีความสุขเลยเวลาที่เห็นหน้าพ่อ