เราควรปล่อยเขาไปใช่ไหม ????

เรื่องที่จะเล่าคือประสบการณ์ความรักที่แยยไม่รู้จะเรียกว่าเราโง่ที่รักเขาหรือว่าอะไรดี

ในช่วงตอนเรียนมอปลายเรารู้จักกับรุ่นพี่คนนึงก็คุยๆกันในฐานะพี่น้องแระคุยไปคุยมามันก็เกิดแบบเป็นความผุูกพันขึ้นมาจนแบบกลายเป็นความรักที่เรามีให้กัน จนพี่เขาจบม6ไป

พี่เขามาเรียนต่อที่ราชภัฎแห่งหนึ่งในเขตปริมณฑลพอแรกๆเราก็คุยกันทุกวันทำหน้าที่ของแฟนที่ดีต่อกันจนพักหลังๆพี่เขาเริ่มห่างๆออกไปแต่ก็ไม่มากเท่าไรแต่เราสังเกตุได้ แต่เราก็ดเป็นพวกโลกสวยไง แบบ คิดว่าพี่เขาคงมีงานที่มหาลัยต้องทำ

จนเราจะเข้ามหาลัยเราสอบติดมหาลัยชื่อดังของภาคเหนือได้หลายที่นะ แต่พี่เขากลับมาบอกเราว่า ขอให้เรามาเรียนที่เดียวกับพี่เขาได้ไหม ตอนแรกเราก้อคิดหลายๆอย่างแต่เพราะตอนนั้นกำลังรักพี่เขาอยู่มั้งบวกกับหลงด้วยเลยสละสิทธฺิ์มหาลัยที่สอบติดแล้วมาเลือกที่ราชภัฏ

เรียนที่เดียวกะพี่เขา แรกๆผ่านไปที่เข้ามาเรียนทุกอย่างดูโอเคเพื่อนพี่เขาก้อไม่ได้มีพิรุธอเไรให้เราเห็นเลยด้วยซ้ำเราเลยไ่ได้คิดอะไรมากจนวันนึงเราเข้าไปดูในเฟสพี่เขา

ปรากฏว่า เขาคุยกับเด็กการจัดการ คนนึง พอเราถามเขาเขาก็บอกไม่มีอะไร พออีกวันที่เราเข้าไปดูพี่เขาก็ลบแชทไปแล้วแต่ที่สำคัญแชทเขากลับเป็นสีชมพูด้วยนะ คือถ้าไม่มีอะไรจริงพี่เขาก้อไม่น่าลบใช่ไหม จนพักหลังๆเขาคุยกับเราน้อยลง เปลี่ยนรหัสเฟสหนี แล้วก้อไม่เคยมารัลส่วไปทออีกเราต้องกลับบ้านเอง ไม่มานั่งกินข้าวด้วยบอกว่าไม่ว่าง ไม่โทรหา จนวันนึงมันคงมาถึงจุดที่อิ่มตัวที่สุดละมั้ง

 เรากลับบ้านมาเลยเฟสไปหาเขาว่าทำไมถึงเปลี่ยนไป พี่เขาก็บอกเราบอกว่าอยู้กับเราแลเวไม่มีความสุข เขาขอห่างกับเรสัักพัก เราเป็นคนที่ชอบบอกรักบอกคิดถึงบ่อยๆพี่เขาก้อบอกว่า อย่าบอกย่อยได้ไหมรำคาญ ทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านมา เขาไม่ได้จดจำอะไรเลย พี่เขาเป็นคนอารมร้อนมากกกกก เวลาทะเลาะกันหริอโมโหเขาก้อจะชอบไล่ให้ไปหาคนอื่น ชอบบอกเลิกแต่เราก้อทนนะ ง้อทุกครั้ง ยื้อทุกครั้งเพื่อรักษาความสัมพัน

แต่ในครั้งนี้พี่เขาขอเลิกเองและเขาบอกคงไม่มีวันเหมือนเดิมแล้วและเขาก้อบอกว่าเขาคุยกับเดกการจัดการอยู่และกำลังจะคบกัน เรานี่โคตรเจ็้บเสียใจเสียเวลาที่ผ่านมาเราทำเพื่อเขาเพระาเรารักเขาแต่เขากลับไม่ได้รักเรา เขารักคนอื่น แม้กระทั่งเวลาเราป่วนยเขาก้อไม่มาดูแลเรานะเขากลับแคร์อีกคนอยุ่

หลังจากวันนั้นเราเจบมากแต่ในเมื่อเขาเลือกเราก้อเคารพกับการตัดสินใจของพี่เขา เราคงดีไม่พอ 

หลังจากวันนั้นเราก้อเหนเขามีความสุขกับคนใหม่ดี โพสเฟสโทรเฟสหากัน แต่เรานี่สิเจ็บแค่เดินผ่านกันยังไม่อยากจะเดิน อยู่มหาลัยเดียวกันก้อต้อง

ทน

 ไม่รุ้ว่าที่ผ่านมาตัวเองโง่มากขนาดไหนที่ทิ้งทุกอย่างเพื่อๆคนคนเดียว 

แต่ทุกวันนี้ก้อเริ่มทำใจได้ละนะคิดว่ามันเป็นบทเรียน หลังๆได้ข่าวมาว่าผญ คนนั้นก้อทำตัวออกห่างจากพี่เขาและไปมีคนใหม่ พี่เขาก้อจะพยายามกลับมาหาเรานะแต่เราขอไม่ดีกว่า คิดว่าคงไม่กลับไปเรียนหนังสือเรียนเล่มเดิมแบบซ้ำๆเพราะทุกอย่างคงต้องจบแบบเดิมมมมมมมมมมมมมมมม