ประสบการณ์ชีวิต ขอเป็นกำลังใจให้คนสู้ชีวิตทุกๆคน

คนบ้านนอกไกลบ้านคนนึง..ที่คิดอยากจะมีชีวิตที่ดีเหมือนคนอื่นเค้า..ออกจากบ้านเมื่อ 8-9 ปีก่อน (ไม่เคยห่างบ้านไกลเลย) เริ่มแรกไปหาเพื่อนที่สระบุรีถามว่าสนิทไม๊(ก้ไม่น่ะ)เป็นน้องสาวของน้าสไภ้ด้วยความไว้ใจทำงานโรงงานวันล่ะ 179 บาท วิกนึงรวมโอก้ได้อยู่ประมาน 2700กว่าๆ ทำได้ 3 เดือน เพื่อนก็กลับบ้านกระทันหัน ด้วยความที่ต้องอยู่คนเดียวแล้วรู้สึกกลัว (ช่วงสิ้นปีพอดี) เลยเดินออกมาจากจุดนั้นเดินทางไปชลบุรีไปหาคนรู้จัก คน จ.เดียวกัน ว่างงานอยู่ประมาน 1-2 อาทิตย์ คนบ้านเดียวกันชื่อ ก ได้ช่วยหางานให้ ได้งานแม่บ้านคอนโดทำได้1วัน😓ไม่ไหว2คนทำความสะอาดให้ได้ไม่ต่ำกว่า5-10ห้อง ว่างงานอีกอาทิตย์นึง😑 จนมาได้งานอีกบริษัทนึง..คือดีใจมากที่ได้งานได้รายวันๆล่ะ 280 คือดีใจมากๆ แค่ ม.3 กศน. ทำไปเรื่อยๆเงินกะขึ้นปีล่ะ 20-30 บาท รู้สึกกะโอนะ (เราเป็นคนเงียบๆคือเจียมตัวอ่ะ) แต่ก้อน่ะต้องทนกับสายตาที่มองแบบดูถูกดูแครนดูเป็นคนโง่ๆในสายตาคนในบริษัทนั้นเครียดน่ะยอมรับร้องไห้ให้กับตัวเองในหลายๆครั้ง สู้ทนๆๆๆมาเรื่อยๆทำบุญถวายสังขทานบ่อย เคยคิดอยากจะเปลี่ยนงานอยู่แต่ก็น่ะต้องเจอกับอะไรอีก บอกตัวเองตลอดให้สู้ คงจะมีสักวันที่ๆเป็นของๆเรา✌🏻️ (อาจจะดูไร้สาระในกระทู้ในความคิดหลายๆคน) มันคือความจริงที่เจอมา✍🏻 ขอเป็นกำลังใจให้คนที่เจอปัญหาสู้กับมันยืนด้วยขาของตัวเองให้ได้✌🏻️ #คนบ้านนอก