ชีวิตของฉันสู้มาตลอด

ตอนนี้ฉันอายุ20ปี กำลังเรียนอยู่มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งตอนนี้ชีวิตของฉันกำลังไปด้วยดี แต่ฉันจะมาเล่าเรื่องราวที่ผ่านมาในชีวิตฉันที่มันไม่ค่อยดีเท่าทีควร ฉันเกิดมาในฐานะที่พอมีพอกิน แต่ฉันเกิดมาไม่เคยรู้จักหรือเคยเห็นหน้าคนที่ขึ้นชื่อว่าพ่อ ฉันถูกตาและยายเลี้ยงมาตลอดตั้งแต่เล็กจนโต ตากับยายดูแลฉันดีมากๆเลยแหละไม่เคยขาดตกบกพร่อง ฉันมีพี่น้องนะแต่ฉันเป็นลูกคนเดียวของแม่กับพ่อนั่นก็คือ แม่ฉันมีสามี2คน ซึ่งคนแรกเป็นพ่อของพี่ชายและพี่สาว เฮ้อ..แม่รักพี่สาวมากๆเลยแหละส่วนฉันเป็นแค่พักหเศษเกินในบ้าน ฉันจึงไปอยู่กับตายาย พอฉันอายุ11ขวบ แม่ของฉันก็เสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุทางรถ ตอนนั้นฉันก็ได้อยู่กับตายายเต็มตัว พี่ชายกับพี่สาวไปทำงานที่กรุงเทพฯส่วนฉันอยู่บ้าน พอป่านไปสักหนึ่งพี่ชายก็แต่งงานมีครอบครัว และต่อมาพี่สาวก็แต่งงานมีครอบครัว ชีวิตฉันก็ได้ดำเนินต่อไปอย่างไม่สู้ดีมากนักเพราะฉันเรียนหนังสือแบบไม่มีคนบอกอะไรฉันเลย พี่ชายและพี่สาวก็ไม่เคยสนใจฉัน ฉันรู้สึกว่านี่ฉันเกิดมาทำไม ฉันกระวนกระวายในใจตลอดเวลา ยายของฉันก็ชอบบ่นเพราะฉันยังเด็กอยู่ จนตอนนี้ฉันก็โตพอที่จะดูแลตัวเองได้แล้วถึงแม้ว่าจะยังขอเงินทางบ้านใช้แค่เดือนละพัน2พันก็ตาม ฉันจัดการตัวเองทุกอย่างไม่ว่าจะค่าเทอม ค่ารถ ค่ามือถือ ค่าต่างๆอีกมากมายฉันหาเองหมดเลย ตอนนี้พี่ชายและพี่สาวเกลียดฉันมาก ฉันก็คงไม่ยุ่งกับเขาอีกแล้วล่ะ ฉันดีใจที่ออกมาจากจุดนั้นได้ ขอบคุณทุกคนที่อ่านนะคะ นี่เป็นกระทู้แรกของฉัน อาจเรียบเรียงคำไม่ถูกบ้าง ก็ขออภัยนะคะ