พาชมบ้านโบราณที่ได้ชื่อว่าเป็นบ้านผีสิง แห่งอำเภอผักไห่ จังหวัดอยุธยา

 

เมื่อพูดถึงเรื่องผี หลายๆคนอาจให้ความเห็นและความรู้สึกที่แตกต่างกันไป บางคนอาจรู้สึกกลัว บางคนอาจรู้สึกให้ความสนใจ จะเห็นได้ว่าเมื่อไรที่มีการเล่าเรื่องผีมักจะเป็นที่สนใจของคนหลายคนจนต้องจับกลุ่มพูดคุยกันและเมื่อพูดถึงเรื่องสถานที่ที่ผีอยู่ คนทั่วไปต่างก็จะนึกถึง บ้านหรืออาคารที่หลังเก่าๆ เคยมีคนตาย สถานที่ที่ไม่มีคนอยู่ ซึ่งสถานที่ดังกล่าวก็มีอยู่หลายแห่งหลายที่ที่ขึ้นชื่อเรื่องผีและวิญญาณ

แต่ไม่ใช่กับที่นี่ "บ้านเขียว" บ้านที่มีอายุเก่าแก่มากกว่าร้อยปี และได้ถูกกล่าวขานว่าเป็นบ้านผีสิง

บ้านเขียวนี้เป็นบ้านเก่าแก่ที่สร้างมาตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 5 ตั้งอยู่ในเขตตำบลอมฤต อำเภอผักไห่ จ.พระนครศรีอยุธยา บ้านของผมเอง เป็นบ้านของขุนพิทักษ์บริหารผู้ซึ่งเป็นนายแขวงเสนาใหญ่(ซึ่งก็คืออำเภอผักไห่ในขณะนี้)

บ้านเขียวเป็นบ้านทรงปั้นหยาตั้งอยู่ริมแม่น้ำน้อย สาเหตุที่เรียกว่าบ้านเขียวเพราะเดิมทีบ้านหลังนี้ทาสีเขียว เนื่องจากเจ้าของบ้านเกิดวันพุธ
ในสมัยก่อนบ้านเขียวเต็มไปด้วยความสุข ความสนุกสนาน เต็มไปด้วยความรื่นเริง ในสมัยช่วงที่ท่านขุนฯยังมีชีวิตอยู่ได้จัดให้มีงานรื่นเริงอย่างยิ่งใหญ่อยู่บ่อยครั้ง เช่น งานทอดกฐิน งานแข่งเรือ ฯลฯ ทั้งยังเคยเป็นที่ประทับของรัชกาลที่ 5 เมื่อครั้งเสด็จประพาสต้นมาทางแม่น้ำน้อย

จนกระทั่งเมื่อท่านขุนฯเจ้าของบ้านสิ้นชีวิต ทางญาติๆจึงได้อพยพไปอยู่ที่กรุงเทพกัน ภรรยาเจ้าของบ้านจึงยกให้เป็นสมบัติของหลวง และบ้านหลังนี้ก็ค่อยๆเริ่มร้างและทรุดโทรมลง ต้นไม้ เถาวัลย์ ค่อยๆขึ้นปกคลุมราวกับว่ามันกำลังทำหน้าที่ปกป้องบ้านแทนเจ้าของบ้านของมันอยู่

 

สำหรับผมเองนั้นเป็นคนในพื้นที่ บ้านของผมอยู่ไม่ไกลจากตัวบ้านเขียวสักเท่าไร แต่ทำไมผมกลับไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อนเลย ในเมื่อผมไม่เคยได้ยินชื่อบ้านเขียวแล้ว เรื่องกิตติศัพท์ถึงความเป็นบ้านผีสิง ผมยิ่งไม่เคยได้ยิน

 

จนกระทั่งเมื่อสัก หลายปีก่อน มีเรื่องก็ดังขึ้น เมื่อมีรายการผีรายการหนึ่ง ทางช่อง 7 ได้เข้าไปถ่ายทำรายการ และก็ได้บอกว่าได้เจอกับพลังงานพิเศษ ได้เจอคนมาสะกิด ทั้งที่ไม่มีใครอยู่ จนกลายเป็นข่าวดังลงหนังสือพิมพ์ และสื่อโทรทัศน์อยู่หลายครั้งหลายหน

 

ล่าสุดเมื่อปีที่แล้วก็มี่รายการหนึ่งทางช่อง 5 นะถ้าผมจำไม่ผิด ให้พิธีกรชายเข้าไปนั่งในตัวบ้านและติดตั้งกล้องไว้ ผลปรากฎว่า ในกล้องมีเงาแว๊บไปแว๊บมา เห็นเป็นเงาเหมือนกับแขนคนที่ใส่เสื้อแขนยาว (บ้างก็เดาว่าเป็นเสื้อราชประแตน)

ในช่วงนั้นผมเองก็ไม่เคยได้ไปพิสูจน์อะไรกับเขาหรอก เพราะว่าเป็นช่วงที่ผมไปเรียนอยู่ต่างจังหวัด พอช่วงที่กลับบ้านก็เลยชวนเพื่อนไปอยู่ครั้งนึง ปรากฎว่า โหคนมาจากไหนกัน เต็มเลย คนพวกนี้ล้วนแล้วแต่ถือธูปเทียน มาขอหวยกัน

 

แถมถูกอีกด้วยนะ เลยยิ่งเป็นกระแสให้คนมาขอหวยกันเต็ม ซึ่งสภาพรอบๆบ้าน กลายเป็นเหมือนงานวัด หรืองานอะไรสักอย่าง มีทั้งร้านค้าขายก๋วยเตี๋ยว ขายขนม ทำลานจอดรถ หมดความเป็นบ้านผีสิงอย่างที่ผมคาดไว้เลย คนก็เยอะและมาเห็นสภาพแบบนี้ก็เลยตัดสินใจกลับ เป็นอันว่าไม่ได้เข้าไปดูให้ชัดๆครับ

จนเมื่อประมาณเกือบๆ 2 ปีก่อนผมกับแฟนมีโอกาสกลับไปเยี่ยมแม่ผมที่ผักไห่ ผมก็ได้ชวนแฟนแวะไปที่บ้านเขียวแห่งนี้กัน ด้วยความหวังว่าจะเข้าไปพิสูจน์ดู คราวนี้ผมไปตอนประมาณ 6 โมงครึ่ง กำลังโพล้เพล้เลยครับ พอไปถึงทั้งผมกับแฟนก็ยังอึ้งเลย บรรยากาศเงียบมาก ไม่มีร้านค้าขายก๋วยเตี๋ยว ไม่มีคนมาขอหวย มีแต่บ้านเปล่าๆ

 

พอลงจากรถเพื่อจะเดินเข้าไปในบ้าน หน้าบ้านมีรูปท่านขุนฯเจ้าของบ้านติดอยู่ แต่ให้ตายเหอะ!!! ไม่รู้ทำไม สาบานได้ว่าผมไม่ได้โกหก ทำไมตัวผมเองถึงหนังอึ้งก็ไม่รู้ เหมือนกับขาก้าวไม่ออก จากจุดที่ผมยืนอยู่กับตัวบ้านห่างกันไม่กี่สิบเมตร ยิ่งพยายามเดินเข้าไปตัวก็ยิ่งหนัก ผมนึกว่าผมจะเป็นคนเดียว แฟนผมก็เป็นจนแฟนผมบอกว่าไม่ต้องเข้าไป ให้กลับเหอะ

 

อารมณ์ตอนนั้นต่างกับอารมณ์ตอนแรกที่จะมาเลย สุดท้ายก็กลับ พอกลับถึงบ้านก็เอาเรื่องไปเล่าให้เพื่อนๆฟัง เพื่อนก็เล่าให้ฟังว่าเมื่อกว่าปีก่อน ตัวของมันกับเพื่อนๆ ไปลองของกันไปเล่นผีถ้วยแก้วกัน ปรากฎว่าแก้วก็ขยับแล้วมันก็ถามเรื่องโน่นเรื่องนี้อะไรไปเรื่อยเปื่อย ตามประสาวัยรุ่น ไม่รู้ว่าไปลบหลู่อะไรเขาหรือเปล่า จนมันจะกลับกัน ก็ขี่มอเตอร์ไซต์เรียงๆกันตามมา

ไอ้เพื่อนผมมันก็ขี่มอไซต์อยู่คนหน้าๆ โดยมีเพื่อนของมันขี่ตามกันมา มันมองไปที่กระจก ก็เห็นเหมือนกับคนใส่ชุดขาว ตามมาอยู่ด้านหลัง ขี่กันไปถึงบ้านเพื่อนที่เป็นจุดหมายปลายทาง พอถึงต่างคนก็ต่างคุยกัน ปรากฎว่าเห็นเหมือนกัน (ปล.เรื่องนี้โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน)

รูปทั้งหมดนี้ไม่ใช่รูปที่ผมถ่ายเองนะครับ ขอก๊อบรูปเขามา ทั้งนี้ขออนุญาตและขอขอบคุณรูปจากเวปไซต์ http://www.nfe.go.th/13/1/house.html และเวปไซต์ http://ayutthaya.doae.go.th/phakhai/tst.htm มาล่วงหน้าด้วยนะครับ ขอบพระคุณครับ

ปล. ผมไม่ได้ต้องการนำเสนอความน่ากลัวของบ้านนะครับ แต่ต้องการนำเสนอให้เห็นถึงความผูกพันที่มีต่อบ้าน และความเชื่อ ประสปการณ์ที่ผู้คนได้มีโอกาสสัมผัส หรือมีต่อบ้านหลังนี้