พยาบาล “มีหน้าที่ดูแลคนอื่น บ้างครั้ง..ก็ต้องการใครซักคนมาดูแลเรา”

“และ (ลูก,ผัว,เมีย,แม่,พ่อ) กูไม่ฉุกเฉินเหรอว่ะ ??
“จะต้องรอให้ตายก่อนรึไงว่ะ ??
“มัวทำอะไรกันอยู่ว่ะ??

หรือแม้แต่โพสของเพื่อนๆผมในเฟสบุ้ค ที่บรรยายด่าทอ สาปแช่ง บุคคลากรของโรงพยาบาล กลางดึก ในฐานะที่ผมเอง ก็ไม่ได้อยู่ในสายอาชีพนี้โดยตรง แต่คงเป็นเพราะ 2-3 คืนกลางดึกที่ผ่านมานั้น ผมเองอยู่เวรดึก (หน่วยกู้ภัย) และได้สัมผัส สถานการณ์อันสาหัส ของห้องทำงานที่เรียกว่า ห้องฉุกเฉิน จนทำให้ผมรู้สึกเห็นใจและเข้าใจอย่างถ่องแท้ กับอาชีพของ
“พยาบาลห้องฉุกเฉิน”

ตั้งแต่เวลาเที่ยงคืนเป็นต้นไป จนถึง 8 โมงเช้า นั่นคือ เวรดึก ของพวกเธอ แต่สำหรับคนธรรมดาทั่วไป นั่นคือเวลา…………. เมาเต็มที่ เตรียมกลับบ้าน ทะเลาะกับแฟนเลยแดกไฮเตอร์
ฝั่งตรงข้ามเบิ้ลมอ’ไซค์เสียงดัง เลยข้ามฝั่งไปกระทืบ เมียไม่ให้ตังค์ กินเหล้าต่อ เลยโดนเมียตีหัว
นั่งเมาวงเดียวกัน ความเห็นไม่ตรงกัน ฯลฯ

มันคือเวลาที่เหมาะมาก
ในเวลาต่อมา พวกเขาเหล่านี้ กำลังเดินทางมา โรงพยาบาล  แล้วถ้าพวกเขาเหล่านี้
“พร้อมใจกันเดินทาง มาพร้อมๆกันล่ะ”

ขอหยาบสั้นๆ (ดึกนี้..เชี้ยแล้วกู)
เสียงดังตะโกน โหวกเหวกโวยวาย ร้องทุรนทุรายของอาการบาดเจ็บ กลิ่นเลือดคาวคละคลุ้งทั่วห้อง คนเจ็บอีกคนกลิ้งตกเตียง อีกฝากนึงอาการเปลี่ยน หัวใจหยุดเต้น ต้องรีบปั้มหัวใจ วัยรุ่นกลุ่มใหญ่ ตามมาเอาคืนคู่อริ แผลแตกที่หัวเลือดไหลไม่ยอมหยุด ลุงที่นั่งรอพ่นยาเกิดหอบอย่างรุนแรง ต้องใส่ท่อช่วยหายใจ และที่นอนเมาไม่ได้สติอยู่บนเตียงจมกองเลือด ตะแครงตัวอ้วกเต็มพื้น รถเข็นจอดเรียงรายมั่วสั่วเต็มพื้นที่ห้อง อย่างไม่มีระเบียบ

พยาบาล 5คน
ผู้ช่วยพยาบาล 2คน คงไม่มีปัญญาจะเสกมนต์คาถา เป่าพ๊วงๆ แล้วพวกคุณกลับบ้านได้

ที่พวกคุณอีกฝั่งบอกว่า “รอนานฉิบหาย  ยังไม่ได้ตรวจสักที ห้องฉุกเฉินมันมีอะไรว่ะ”
ที่จริงพยาบาลหน้าห้องตรวจทั่วไป มีครับ มีแน่นอน แต่เพราะถูกเรียกตัว เข้าไปช่วยเพื่อนๆ ร่วมอาชีพเดียวกัน ในสมรภูมิสงคราม ภายในห้องฉุกเฉิน

จะมีคำถามตามมาอีกว่า….
“มันหน้าที่พวกคุณ เงินภาษีประชาชน ไม่ทำก็ลาออกไป”

แรง ครับ
เบื้องหลังของพวกเธอ
ตั้งใจเรียนด้วยหนังสือตำรากองเท่าภูเขา กฏระเบียบที่โคตรเข้ม ในรั้ววิทยาลัย ไม่มีรูปแบบชีวิตวัยรุ่น เหมือนที่เคยจะเป็น ไม่ได้กลับบ้านเหมือนนักเรียนคนอื่นๆ 4-5ปี ที่เฝ้ารอคอย ความภาคภูมิใจของครอบครัว น้ำตาแห่งความสำเร็จ

และวันนั้นก็มาถึง “เครื่องแบบชุดขาว พร้อมแถบบนบ่า”
ข้าราชการ เต็มเกียรติยศ

บางคนได้ประจำไกลบ้าน ห่างเป็นพันๆกิโล เข้ามาใหม่ก็ถูกดุด่า จากพี่เข้มๆ ตารางเวรถูกสลับกระจัดกระจาย ขึ้นเวรควบ16ชั่วโมง นอน8ชั่วโมง ก็ต้องแหกขี้ตาตื่นมาขึ้นเวรอีก ข้าวที่เตรียมมาตั้งแต่ต้นเวร กว่าจะได้กิน ก็ชืดแห้งกรอบ หมดรสชาติ บางวันหลับคาชุดพยาบาลที่ใส่ ยิ่งที่บ้านมีคนไม่สบาย ทำได้แค่โทรศัพท์ หลังลงเวร เงินตอบแทนยิ่งไม่ต้องพูดถึง บางหน่วยงานยังติดค้างพวกเธอ อีกจำนวนมหาศาล

ถ้าพวกเธอเหล่านั้นรู้ ……คงไม่ตัดสินใจก้าวเข้ามาหรอกครับ
“พยาบาล เป็นอาชีพที่มีเกียรติ ไม่ใช่อาชีพบริการ อย่าบั่นทอนหัวใจพวกเธอ ด้วยคำด่า คำดูถูกเลย”

พยาบาลก็คนเหมือนเรา มีความรู้สึก ผมเคยเห็น พยาบาลร้องไห้ ด้วยความอึดอัด เพราะเรื่องแบบนี้ พวกเรามาเปลี่ยนทัศนคติความคิดกันใหม่เถอะครับ

“เป็นกำลังใจ ให้พยาบาลทั่วทั้งประเทศ
ดอกปีบ…ที่มีเกียรติ และสง่างาม”