อาตี๋

คนในจังหวัดรู้จักอาตี๋คนนี้หมด
ไม่มีผับไหนไม่รู้จักอาตี๋ลูกเจ้าของโรงสี!!

อยู่มาวันนึง
เตี่ยอาตี๋กับแม่อาตี๋ตายลงเพราะอุบัติเหตุทางรถยนต์
อาตี๋ต้องมาดูแลกิจการของพ่อแทน...

ยิ่งทำยิ่งเจ๊ง ยิ่งทำยิ่งขาดทุน

อาตี๋รู้หมดตรงไหนมีคาราโอเกะ
อาตี๋รู้หมดว่าผับที่ไหนเด็ด
อาตี๋รู้หมดว่ามีอาบอบนวดตรงไหรบ้าง

แต่...อาตี๋ไม่เคยรู้ว่า

โกดังเก็บข้าวมีกี่โกดัง
มีโกดังไหนบ้างหลังคารั่วฝนตกใส่ข้าวเสียหาย
โกดังไหนหนูเจาะเข้าไปกัดกินข้าวเสียหาย...

ตลอดชีวิตอาตี๋รู้ดีเรื่องนอกบ้าน
ตลอดชีวิตมีแต่คนรู้จักอาตี๋แต่อาตี๋ไม่เคยรู้จักตัวเอง!!

อาตี๋รู้จักหมอนวดเกือบทุกคนในอาบอบนวด
แต่อาตี๋ไม่เคยรู้เลยว่าโรงสีพ่อมีพนังงานกี่คน
มีใครชื่ออะไรอยู่ตำแหน่งไหนบ้าง??!!

สุดท้ายพลาญเงินพร้อมโรงสีพ่อเจ๊ง
ตอนนี้...เป็นพนังงานขับรถกลางเก่ากลางใหม่คันนึงอยู่ใน กทม

เรื่องนี้ที่ผมเล่า
ไม่มีอะไรซับซ้อนครับ

รู้เรื่องคนอื่น. รู้เรื่องคนทั้งโลก
ไม่รู้จักตัวเอง ไม่รู้เรื่องตัวเอง....ชีวิตพัง

คุณไม่ต้องไปสนใจหรอกครับว่า
ดาราคนไหนเลิกกับใคร ดาราคนไหน...กับใคร
มันเลิกกันมัน...กัน...เราไม่เกี่ยว
รู้เรื่องพวกมันชีวิตเราไม่ใช่ว่าจะดีขึ้น!

ใครเป็นไง...ช่างเขา
สนใจแต่เรื่องเรา/ตัวเรา/ชีวิตเรา

อย่าทำตัวเป็นคนที่รู้ทุกเรื่อง
แต่ไม่รู้เรื่องเดียวว่ากูจะทำชีวิตตัวกูให้ดีกว่านี้ได้ยังไง!!??

Crบทความ สิริทัศน์ สมเสงี่ยม