สะเทือนใจ! ลูกเปิดภัตตาคารหรู แต่แม่ขายผักลำบากชีวิตสุดอนาถ เผยชีวิตผิดพลาดเมื่อรู้ตัวก็สายไปเสียแล้ว!

 

 

หลังจากนั้น 4 ปี เขาได้แต่งงานและเปิดร้านอาหารร้านหนึ่งในเมือง ทุกวันตอนเช้ามืดเขาจะต้องออกไปซื้อวัตถุดิบเข้าร้าน 2 สามีภรรยาช่วยกันจนฟ้าสว่าง มีอยู่วันหนึ่งมีคนแก่หลังค่อมที่เดินไม่ค่อยถนัดเข็นรถสามล้อมาที่หน้าร้าน เพื่อนำเนื้อและผักที่สดและราคาถูกมาให้พวกเขา หญิงแก่คนนั้นเป็นใบ้ หน้าตาดูมอมแมมแถมยังมีรอยแผลเป็นบนใบหน้าที่ดูน่ากลัว เขารีบตอบตกลงซื้อของก่อนที่ภรรยาจะปฏิเสธเพราะว่าหญิงแก่คนนี้ทำให้เขานึก ถึงแม่ของเขา

อีกสองปีผ่านไป ร้านอาหารของเขาได้กลายเป็นภัตตาคารชื่อดัง เขาร่ำรวยจนซื้อบ้านหลังใหม่ได้ คนที่ขายผักและส่งวัตถุดิบให้ร้านก็ยังเป็นหญิงแก่คนเดิม มีอยู่วันหนึ่งที่หญิงแก่ไม่มาเขาจึงต้องออกไปซื้อของเองที่ตลาด แต่ว่าวัตถุดิบที่ได้มานั้นก็คุณภาพไม่ดีเท่าที่หญิงแก่เอามาส่งให้ พอถึงเทศกาลปีใหม่เขาจึงอยากเอาขนมไปให้หญิงชราเป็นของขวัญจึงลองถามชาวบ้าน แถวนั้นว่าหญิงชราพักอยู่ที่ไหน จนในที่สุดเขาก็หาเจอว่าบ้านของหญิงชรานั้นอยู่ห่างจากภัตตาคารของเขาไปสอง ซอย

เมื่อ เขาเข้าไปที่บ้านของหญิงชราก็เห็นร่างกายที่ซูบผอมของเธอนอนอยู่บนเตียง ถัดไปไม่ไกลมีภาพภาพหนึ่งแขวนอยู่บนผนัง นั่นเป็นรูปของเขากับแม่! ที่มุมกำแพงมีผ้าเก่าๆม้วนอยู่ ผ้าที่ปักลายดอกเหมย หญิงชราส่งเสียงแผ่วๆมาว่า "ลูกแม่~" หญิงชราที่คอยส่งวัตถุดิบให้ร้านอาหารของเขามาสองปีเต็มคือแม่ของเขาเอง? เสียงนั้นมันช่างคุ้นเคย เขารีบวิ่งเข้าไปกอดแม่และร้องไห้ฟูมฟาย

 แม่ของเขาเช็ดน้ำตาแล้วพูดกับเขาว่า

"แม่ พยายามที่สุดแล้วที่จะเอาตัวรอดมาจากไฟไหม้ในวันนั้น แต่หน้าตาแม่ดูอัปลักษณ์ซ้ำขาก็พิการ แม่ไม่อยากเป็นภาระของลูก แม่เลยตัดสินใจแบบนี้ เพื่อแบ่งเบาภาระของลูก"

เธอเริ่มส่งผักส่ง เนื้อให้ร้านอาหารของลูกชาย แต่ว่าตอนนี้แม้จะก้าวลงจากเตียงเธอก็ไม่มีแรงเลยไปส่งผักให้อีกไม่ได้ ลูกชายอุ้มแม่ขึ้นและไม่ลืมที่จะหยิบม้วนผ้านั้นแล้วรีบพาแม่ออกจากบ้านหลัง นั้นไปทั้งน้ำตา เขาพาแม่ไปอาศัยอยู่ที่บ้านเขาได้ 3 วัน ทั้งสองคุยกันหลายต่อหลายเรื่อง และในที่สุดลูกชายก็บอกแม่ว่าที่เขาฟันคนในวันนั้นก็เพราะว่ามันดูถูกแม่ จะให้คนทั้งโลกมาพูดจาไม่ดีกับเขาหรือจะด่าว่ายังไงเขาก็ทนได้ แต่เขาทนไม่ได้ที่คนอื่นมาพูดจาดูถูกแม่

 หลังจากนั้น 3 วัน แม่ก็จากโลกนี้ไป คุณหมอบอกว่า "คุณแม่เป็นมะเร็งในกระดูกมาสิบกว่าปีแล้ว อยู่มาได้จนถึงเท่านี้ก็นับเป็นปาฏิหาริย์ อย่าโทษตัวเองเลยนะครับ" เขาเปิดห่อผ้าที่เอามาจากบ้านแม่ดู ข้างในมีเสื้อไหมพรมตัวใหม่ที่แม่เตรียมไว้ให้เขา ภรรยาและลูก เสื้อทุกตัวมีลายปักดอกเหมยสีแดง ด้านล่างมีใบรับรองแพทย์เขียนว่า "มะเร็งกระดูก" ที่ออกเมื่อปีที่ 2 ที่เขาอยู่ในคุก ในใจของเขารู้สึกเหมือนโดนมีดกรีดลึก มันเป็นความเจ็บปวดที่ไม่สามารถรักษาได้

 ความรักของแม่นั้นยิ่งใหญ่นัก ความกตัญญูต่อพ่อแม่ต้องรีบแสดงออกอย่ามัวแต่รอเพราะเราไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในวันพรุ่งนี้!