เศร้าใจ! ลูกเปิดภัตตาคารหรู แต่แม่ทนขายผัก เพราะชีวิตเป็นแบบนี้...

เศร้าใจ! ลูกเปิดภัตตาคารหรู แต่แม่ทนขายผัก เพราะชีวิตเป็นแบบนี้

เมื่อชายคนหนึ่งถูกลงโทษด้วยการติดคุกข้อหาทำร้ายผู้อื่น ตั้งแต่ตอนอายุ 18 ปี ได้รับโทษติดคุก 6 ปี เมื่อถึงช่วงหน้าหนาว จะมีคนส่งเสื้อไหมพรมปักรูปดอกบ๊วยสีแดงที่มุมของเสื้อส่งมาให้ใส่ตอนอยู่ในคุก ทุดครั้งที่ส่งมามีกระดาษแนบมาว่า “แม่ยังรอการกลับมาของลูกนะและอยากให้ลูกกลับมาดูแลแม่ยามแก่ชราเสมอ” เมื่อได้รับเสื้อและจดหมายนี้ทำให้ชายผู้นี้ต้องเสียน้ำตาทุกครั้ง เขาตั้งใจอยู่เสมอว่า ในขณะที่อยู่ในคุกจะทำตัวดี จะได้พ้นโทษเร็วๆจะได้ออกจากคุกก่อนระยะเวลากำหนด วันหนึ่งเค้าได้รับการพ้นโทษจึงรีบกลับไปบ้านไปหาแม่เป็นคนแรก แต่เมื่อกลับไปกลับไม่เจอกับแม่ของเขาแล้ว สอบถามจากเพื่อนบ้านได้รู้ว่า แม่ของเสียชีวิตแล้วจากอุบัติเหตุโรงงานระเบิด ทำให้มีคนงานเสียชิตหลายรายรวมทั้งแม่ของเขาด้วย ส่วนเสื้อที่เขาได้รับตอนติดคุกอยู่นั้น แม่จะฝากให้เพื่อนบ้านเป็นคนช่วยเอาไปส่งให้

ต่อมาเขาได้ไปกราบไหว้หลุมศพของแม่ แล้วตัดสินใจขายบ้านหลังนั้นไป เดินจากบ้านหลังนั้นมาหอบเอาเสื้อไหมพรมที่แม่เคยส่งให้ทั้ง 6 ตัวติดมาแล้วก็ออกหางานทำที่เมืองอื่น เขาใช้เวลา 4 ปีจึงได้พบกับคนรักและแต่งงานกันต่อมาเปิดร้านอาหารขึ้น ทุก ๆเช้าเขาต้องออกไปซื้อวัตถุมาใช้ที่ร้านเขาจะช่วยกันทำกับภรรยา จู่ๆก็มีคนแก่หลังค่อมคนหนึ่ง เข็นรถสามล้อมาผ่านหน้าร้าน ขายเนื้อ ผักวัตถุดิบต่างๆมาขายให้กับที่ร้าน หญิงชราคนนี้เป็นใบ้ เนื้อตัวมอมแมม มีรอยแผลเป็นบนใบหน้าดูน่ากลัว ชายหนุ่มเห็นแล้วอดสงสารไม่ได้รีบอุดหนุนซื้อของจากหญิงชราคนนี้ แต่ภรรยาของเขาคัดค้านไม่ให้ซื้อของจากหญิงเก่คนนี้ คิดว่าที่สามีตัดสินใจซื้อของจากหญิงแก่คนนี้เพราะแค่คิดถึงแม่เขา ด้านสามีก็ยืนยันที่จะซื้อของจากหญิงชราคนนี้

หลังจากนั้นร้านอาหารก็ค่อยๆก้าวหน้าขึ้นเลื่อยๆจนกลายเป็นภัตตาคารชื่อดัง เริ่มมีตังค์แล้วซื้อบ้านหลังใหม่ แต่เขายังอุดหนุนซื้อของจากผู้หญิงคนนี้ต่อไป แต่มีวันหนึ่งหญิงคนนี้ไม่ได้นำของมาขาย ต้องไปซื้อของเองที่ตลาดต่ได้ของที่ไม่ดีเท่ากับที่หญิงคนนี้เอามาขาย

เมื่อช่วงเทศกาลปีใหม่เขาเอาของไปฝากหญิงชราที่บ้าน ถามคนแถวนั้นว่าผู้หญิงคนนี้พักที่ไหน และก็ได้เจอกับบ้านพักของหญิงคนนี้ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากภัตตาคานของเขาเท่าไหร่ เดินเข้าไปหาหญิงคนนี้ในบ้านแทบตกใจ เมื่อเห้นร่างกายที่ผอมซูบ อ่อนแอมาก นอนซมอยู่บนเตียงนอน ชายคนนี้หันไปเห็นรูปที่ฝาผนัง จำได้ชัดเจนว่านั่นเป็นรูปเขากับแม่ และหญิงชราผู้นี้ก็ได้พลั่งเสียงออกมาว่า“ลูกแม่” ด้วยความเคยชินกับน้ำเสียงของแม่ หันไปมองแล้ววิ่งเข้ากอดแม่ทันที ร้องไห้แม่ก็ค่อยๆเช็ดน้ำของเขา แล้วอธิบายกับลูกชายว่าตอนเหตุการณ์ที่ไฟไหม้เธอรอดมาได้แต่ต้องมีหน้าตาอัปลักษณ์ซ้ำขาก็พิการ ไม่ยากให้ลูกต้องทนลำบากแม่จึงเลือกทำเช่นนี้ ชายหนุ่มก็เล่าให้แม่ฟังว่าที่ตนได้ทำร้ายคนในวันนั้นเพราะพวกนั้นดูถูกแม่ ใครจะมาพูดว่าตัวเองจะไม่โกรธเลย แต่อย่ามาพูดดูถูกแม่ของเขา

ต่อมาแม่ของเขาได้จากไป ด้วยโรคมะเร็งในกระดูกที่เป็นมานานแต่ไม่ได้รับการรักษา เขาเปิดห่อผ้าที่ได้มาจากบ้านแม่ ข้างในเป็นเสื้อไหมพรมตัวใหม่แม่เตรียมไว้ให้ ลูกชาย ภรรยา และหลานของเขา ที่เสื้อทุกตัวจะมีลายปักดอกเหมยสีแดง ทำให้รู้ว่าความรักที่แม่มีให้กับเขาและครอบครัวของเขานั้นมากมายจริงๆ ความรักจากพ่อแม่นั้นยิ่งใหญ่มากจริงๆ อย่ามัวมานั่งรอเวลาที่จะดูแลท่านแล้วจะสายไปจริงๆที่เรียกกลับคืนมาไม่ได้อีกต่อไป