โลกแห่งความเป็นจริงแต่ทุกคนกลับกลัวที่จะยอมรับ 'ความจริง'

โลกน่ะสร้างเราขึ้นมาเพื่อให้ยอมรับความเป็นจริง
ไม่ว่าความเป็นจริงนั้นจะเป็นยังไงก็ตาม
เราก็ต้องยอมรับมันให้ได้

มันอาจจะยากแต่เราทำดีที่สุดแล้ว
จะดีไปมากกว่านี้ก็คงไม่ได้อีกแล้ว
เพราะเราไม่สามารถข้ามผ่านกฎเกณฑ์ของกาลเวลาเพื่อไปแก้ไขอดีตได้

อย่างน้อยเราก็ได้ลองทำในสิ่งที่ไม่กล้า
แม้ฉากจบมันจะไม่สวยแต่เราก็เต็มที่ที่สุดของที่สุดแล้ว :)
แม้โลกจะค่อยๆหมุนไปเรื่อยๆ
ผ่านกลางวันและกลางคืน
อยู่แบบนั้นซ้ำๆ....
แต่สิ่งที่น่าจดจำที่สุดคือการกระทำของตัวเรา
เราทำมันเต็มที่มากแค่ไหน
เราสนุกไปกับมันมากแค่ไหน

ถึงบางเรื่องมันจะทำให้เราต้องมานั่งเสียใจทีหลัง
แต่เราก็ตัดสินใจทำมันไปแล้ว
เราเปลี่ยนสิ่งต่างๆเหล่านั้นไม่ได้

แต่คนเรามักไม่ค่อยกล้าที่จะยอมรับความจริง
นั่นไม่ใช่เรื่องที่ผิดหรอก
เพราะความคิดของคนแต่ละคนไม่เหมือนกัน
ความรู้สึกก็ด้วย...
คุณอย่าลืมนะ
ยิ่งคุณติดอยู่กับเรื่องนั้นมากแค่ไหน
คุณก็จะยิ่งโทษตัวเองมากขึ้นเท่านั้น

บางทีอะไรที่เปลี่ยนแปลงไม่ได้แล้ว
เราก็ต้องปล่อย...ให้เป็นไปอย่างงั้น
ปล่อยให้สิ่งนั้นดำเนินไปในทิศทางของมัน
ส่วนตัวเราก็ดำเนินไปในทิศทางของเรา
ถึงแม้ใจจะไม่อยากปล่อย...
ถึงแม้จะอยากย้อนเวลากลับไปแก้ไข
คุณก็ต้องทำใจ เพราะสิ่งที่เราอยากมันเป็นได้มากสุดก็แค่ ความคิด
ไม่มีวันกลายเป็น ความจริง ได้

...จะสำคัญอะไร ถ้าหากคุณทำมันเต็มที่ที่สุดแล้ว...
ต่อให้ฉากจบมันจะออกมาไม่เป็นอย่างที่คิด
มันก็เหมือนกับเรานั่งดูหนังเรื่องหนึ่งที่ตอนแรกๆมันสนุกมาก
แต่ตอนจบมันกลับไม่ใช่อย่างที่เราคาดหวังไว้
ถึงมันจะเป็นแบบนั้น...อย่างน้อยเราก็ได้นั่งดูมันจนจบไม่ใช่หรอ...

ชีวิตจริงก็เหมือนกัน มันอาจจะยากไปนิด
ที่จะเอามาเปรียบเทียบกับการนั่งดูหนัง
หรืออะไรก็ตาม............................
เพราะมันเป็นของจริง มันอยู่ในโลกของความเป็นจริง
ถึงบางเรื่องเราจะไม่อยากยอมรับมัน
ยังไงคุณก็ต้องยอมรับมันอยู่ดี...

ไม่ว่าจะช้า หรือ เร็ว ก็ตาม
มันไม่สนุกนะ หากคุณคิดว่าการวิ่งหนีความจริงมันเป็นเรื่องสนุกคุณคิดผิดแล้วล่ะ
เพราะบาดแผลที่คุณสร้างขึ้นมาด้วยสองมืดของคุณ มันมีแต่จะเจ็บปวดถ้าไม่ยอมรักษา

สุดท้ายมันก็จะเริ่มค่อยๆเรื้อรังจนคุณต้องตัดมือทั้งสองข้างของคุณ..........ทิ้งในที่สุด.....

# The story of my life. ‪#‎JIRA‬