คุณต่อ ปังกล่องยี่ 13ปีที่ผ่านมา ยังคงเดินเร่ขายขนมต่อไป(มุกดาหาร)

#มุกดาหาร เรื่องราวชีวิต.. วันนี้ขอแนะนำให้รู้จักกับ "คุณต่อ" อายุ 29ปี ผู้ที่มีบางความคิดแตกต่างจากใครหลายๆ คน ขอชื่นชมในความคิดดังกล่าว..

ทุกวันช่วงเช้า.. เขาจะต้องไปรอรับขนมที่ บขส.มุกดาหาร ซึ่งเป็นขนมที่ทางบ้าน(ต่างจังหวัด) ฝากส่งมากับรถโดยสารเพื่อได้นำไปเดินเร่ขายตามสถานที่ต่างๆ ในพื้นที่ตัวเมืองจังหวัดมุกดาหาร ตั้งแต่เช้าจนถึงเย็น และ บางวันถ้ายังขายไม่หมด ก็จะเดินขายต่อไปจนถึงค่ำ..

ขนมที่ว่านี้ ก็จะเป็นขนมปังต่างๆ ที่ทางบ้านเป็นผู้ผลิต(กิจการของครอบครัว) ส่วนตัวเขาเองนั้นเป็นผู้ขาย โดยเลือกที่จะเดินเร่ขายอยู่ที่จังหวัดมุกดาหาร เพราะมาสร้างครอบครัวอยู่ที่นี่ เพียงกล่องละ 20บาท เท่านั้น และ แต่ละวันก็จะไม่ซ้ำกัน แล้วแต่ทางบ้านจะผลิตและส่งมา เขาก็จะนำไปเดินเร่ขายตามร้านอาหารต่างๆ สถานที่ท่องเที่ยวต่างๆ และ เดินขายทั่วๆ ไป กำไรที่ได้หักต้นทุน+เงินที่จะให้ทางบ้าน ก็จะแยกออกเอาไว้ ส่วนต่างที่เหลือก็จะนำเป็นกำไรที่เลี้ยงตนเองและครอบครัว

ได้มีโอกาศสอบถาม และ พูดกัน ทราบว่า "คุณต่อ" นั้น ยึดอาชีพเดินเร่ขายของมาประมาณ 13ปี ผ่านมาแล้ว.. โดยที่ไม่รู้จักเหน็ดจักเหนื่อย เหนื่อยแค่ไหนก็ไม่เกินคำว่าท้อ เพราะอาชีพนี้ เป็นอาชีพที่ทำให้เขานั้นมีรายได้เลี้ยงดูลูกของเขากับภรรยาทั้ง 2คน และ ยังได้สานต่อกิจการของทางครอบครัวอีกด้วย

.: เมื่อได้คุย ได้มอง เห็นอีกหนึ่งมุมมองของชีวิต มันก็เป็นสัจธรรมหนึ่งที่มนุษย์ทุกคนต้องดำเนินชีวิตเพื่อความอยู่รอด ซึ่งบางคน.. ไม่กล้าที่จะคิด หรือ ไม่กล้าที่จะทำเหมือนเขา บางคนแม้กล้าที่จะทำ แต่ก็ทำได้ไม่นาน

เรามักจะเห็นกันได้บ่อย การเดินเร่ขายของ ขายอะไรก็ตาม ส่วนใหญ่จะเป็นวัยเด็กเสียมากกว่า ขายของเพื่อช่วยพ่อแม่ ขายของเพื่อหาค่าขนมเล็กๆ น้อยๆ อื่นๆ พอโตมาภาระมากมายขึ้น ก็แยกย้ายกันไปทำอาชีพหรือประกอบกิจการอย่างอื่นเพื่อหาเงินเลี้ยงชีพให้พอกินพอใช้ ด้วยช่องทางที่มากมายขึ้น แต่ก็มีบางคนที่ไม่คิดที่จะลงมือทำอะไร เอาแต่เฝ้ารอคอยโชคชะตาไปวันๆ เพราะมองว่าบางเรื่องเป็นเรื่องเล็กเรื่องน้อยนั่นเอง จึงได้มองข้ามไป

สำหรับบุคคลท่านนี้.. อย่างไรก็อย่างนั้น 13ปี คือ บทพิสูจน์ที่ยังคงเดินเร่ขายขนมปัง กล่องละ 20บาท อยู่แบบนี้ สานต่ออาชีพ และ กิจการของครอบครัว โดยที่ไม่ทำให้ใครเดือดร้อน!

สุดท้าย.. มีวลีประโยคสั้นๆ ประโยคหนึ่งที่แมวมองได้ถาม และ คุณต่อนั้นก็ได้บอกกันก่อนที่จะเดินออกจากร้านที่เจอกัน โดยที่เมี๊ยวๆ นั้นยังไม่ได้อุดหนุนขนมเขาสักกล่องเลย ว่า "อาชีพสุจริตใดๆ ที่ทำให้เราได้เงิน ต่อให้เหนื่อยกายแค่ไหน ผมไม่หวั่นไหว เพราะนั่นคือ.. ปากท้องของเรา และ ครอบครัวครับ " ขอขอบคุณลูกค้าทุกท่านที่อุดหนุนขนม และ ขอขอบคุณเจ้าของสถานที่ต่างๆ ร้านอาหารต่างๆ ที่อนุญาตให้ผมนั้นเข้าไปรบกวนเวลาร้าน และ เข้าไปขายขนมครับ สุดยอดไปเลยจ้า เมี๊ยวหง่าวเลย Like^_^

ภาพ : แมวมอง 001
แมวมอง มุกดาหาร รายงาน