“ความรักมิอาจดำรงอยู่”

                ความรัก(love) เป็นความปรารถนาทางธรรมชาติของอารมณ์ความรู้สึกของมนุษย์ ดำรงอยู่เพื่อรอคนที่ใช่ เข้ามารักกัน แต่การพิสูจน์หาคนที่ใช่นั้น หัวใจมีการคัดเลือกคล้ายๆ กับการคัดเลือกเผ่าพันธุ์ในธรรมชาติ  โดย ชาร์ล ดาร์วิน อธิบายการคัดเลือกโดยธรรมชาติไว้ว่า การคัดเลือกโดยธรรมชาติถือเป็นกลไกพื้นฐานสำคัญของการเกิดวิวัฒนาการ ทำให้สิ่งมีชีวิตมีลักษณะต่างๆ ที่เหมาะสมต่อสิ่งแวดล้อม และเหมาะสมต่อการดำรงชีวิตและเผ่าพันธุ์ไว้ในสภาพแวดล้อมนั้นๆ แต่สำหรับสิ่งมีชีวิตที่ไม่เหมาะสมต่อสิ่งแวดล้อมนั้นก็จะถูกลดจำนวนลงและหายไปในที่สุด เช่นเดียวกันกับความรัก หากเราไม่ใช่สำหรับเขาแล้ว สักวันเราก็จะเริ่มจางหายไปจากสายตา จากความทรงจำ และจากหัวใจของเขาคนนั้น

              ความรักของคน 2 คนถูกคัดเลือกจากหัวใจสองดวง หากมันคือใช่สำหรับกันและกันแล้ว ยังไงๆ ก็ใช่ หรือในบ้างครั้งเราก็รักใครคนหนึ่งแทบตาย คอยดูแล ห่วงใย ใส่ใจ ยังไง สุดท้ายแล้วหัวใจเขาก็ไม่รักเรา ธรรมชาติของความรักมันก็ตลกสิ้นดี มันชอบเหวี่ยงคนที่ไม่ใช่มาให้เราอยู่เสมอๆ และก็ชอบเหวี่ยงเราไปหาคนที่ไม่ใช่ใช่อยู่บ่อยๆ ความรักมันจะรู้ไหมหนา ว่าบางครั้งเราก็เจ็บเพราะการเล่นตลกของความรัก 
             ความรักเป็นเรื่องของหัวใจสองดวงที่ หัวใจ เลือกได้แล้วว่า เราทั้งสอง เหมาะสมที่จะรักกัน เหมาะสมที่จะคิดถึง ดูแล ห่วงหา อาทร ใส่ใจกันและกัน รามถึงเหมาะสมที่จะใช้ชีวิตคู่ร่วมกันตลอดไป