เมื่อความจริง..ปรากฏ..!!

แม้ว่าทุกวันนี้ โลกของเราจะไร้พรมแดน เพียงแค่อยากจะสื่อสารกับใครคนใด

ในอีกซีกโลกหนึ่ง ก็สามารถทำได้ในเวลาอันรวดเร้ว เหมือนว่าไม่มีข้อจำกัดในเรื่องของระยะทาง

หากเป็นเมื่อร้อยกว่าปีก่อน คงเป็นเรื่องตลก หากมีคนมาพูดให้เราฟังว่า คนเราสามารถพูดคุยกันได้

ทั้งที่อยู่ห่างไกลกันคนละมุมเมือง ก็คงมีแต่ในนิยายหรือเรื่องทีแต่งขึ้นเพื่อความบันเทิงเท่านั้น..

บัดนี้ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นจากการ จินตนาการ ของมนุษย์ได้กลายเป็นความจริงไปเสียแล้ว

เป็นเสียยิ่งกว่าเรืองเล่าในนิยายโบราณเสียอีก ยกเว้นก็เพียง เรื่องการหายตัวได้

การเดินทางข้ามมิติไปสู่อดีตอนาคต หรือในกาแล็คซี่อื่นๆเท่านั้น ที่ยังคงเป็นความฝันที่เลือนลาง

โลกที่เต็มไปด้วยการสื่อสาร ทั้งทางตรงและทางอ้อม จนแทบจะไม่มีเวลาในการกลั่นกรอง

ว่าเรื่องไหนจริง เรื่องไหนเท็จ มีประโยชน์กับเรามากหรือน้อยแค่ไหน หรือคิดว่าแค่เพียง

ขอให้รู้เอาไว้ก่อน รู้ก่อนคนอื่นๆเป็นใช้ได้..

ข้อมูลจำนวนมากมายมหาศาล ที่ส่วนใหญ่ยังไม่ได้จัดลำดับความสำคัญ ว่าข่าวสารอันไหน

ที่เรา ต้องรู้ ควรจะรู้ น่าจะรู้ หรือ ไม่จำเป้นต้องรู้ก็ได้ กลายเป็นของ รกสมอง ไม่พอกลับยังพาให้เรา

คิดปรุงแต่งเป็นดีเป็นร้าย ทั้งที่ยังไม่ได้ พิสุจน์ตรวจตรา ให้แน่ชัดแต่ก้ปลงใจที่จะเชื่อ หรือ ไม่เชื่อ

ไปเสียแล้ว..

ความจริงของข่าวสาร อาจจะไม่ใช่ความจริงแท้ๆ ที่เราซึ่งเป็นผู้เสพได้ถูกผู้สร้าง ป้อนถึงปาก

แล้วบอกว่า นี่แหละของจริง เชื่อถือได้ ตรวจสอบแล้ว แต่อาจเป็นเรื่องเท็จ กับคนอีกคนหนึ่ง

ก็เป็นไปได้ขึ้นอยู่กับว่า มันเป็น ความจริงของใคร ใครได้ใครเสียกับข่าวสารนั้นๆ

แต่ในทาง พระพุทธศาสนา ความจริงของโลก ไม่มีเปลี่ยนแปลง เปลี่ยนผัน เป้นความจริงแท้ๆ

ที่ไม่มีใครปฏิเสธได้ นั้นคือ ความจริงอันประเสริฐสี่ประการ หรือ อริยสัจสี่ นั่นเอง

ความจริงอันประเสริฐนี้ แม้เป็นมุมุมองทาง ศาสนา แต่มีความเป็น วิทยาศาสตร์ มากมาย

โดยเริ่มจากการ สาวจาก ผลลัพธ์ ไปหา สาเหตุ โดยหวังผลเป็นการ ดับทุกข์ ทางใจ

แล้วเดินหน้าไปสู่ ความดับไม่เหลือเชื้อแห่งทุกข์ นั่นคือ พระนิพพาน

คนที่ชอบเสพข่าวสาร โดยเฉพาะข่าวสารที่อัพเดตกันกันเป็น นาทีต่อนาที คงไม่สนุกแน่

หากเอาหลักธรรม มาผสมกับชีวิตที่ต้องยึดความมีความเป็น รูปธรรม จับต้องสัมผัสได้ด้วย

ประสาททั้งห้า แต่เชื่อเถอะว่าข่าวสารเหล่านั่น สุดท้ายก็ไม่สามารถพาให้เรา พ้นจากความทุกข์

ของโลกไปได้.. มีแต่จะพาให้จับยึดเหนียวแน่น สุดท้ายก็ไร้ความรู้ที่แท้จริง ไม่รู้ว่า

ความจริงแท้ๆ เป้นเช่นไร..

แต่คนที่เริ่มสนใจจะ พิสุจน์ ความจริงแท้ ในทางพระพุทธศาสนา ย่อมมีความเพียรที่พอดี

มีศรัทธาที่พอดี มีสติที่พอดี มีสมาธิที่พอดี และมีปัญญาที่พอดี ย่อมได้ผลเป็นความรู้แจ้ง

ก่อเกิดความหลุดพ้นจากบ่วงทุกข์ได้ เมื่อ ความจริงปรากฏ เมื่อความจริงแสดงตัวตนให้เห็น

อยู่ตรงหน้า และเข้าใจแล้วว่า ความจริงแท้ของธรรมชาติ คืออะไร..