ยังจำได้ไหม- บทอาขยาน สมัยเราเด็กๆ

ผมนั่งอ่านอยู่นาน อ่านอย่างมีความสุข เกิดความรู้สึกอยากจะหยิบมาท่องใหม่ และก็อยากให้พี่ๆ เพื่อนๆ น้องๆ ได้ลองหวนนึกถึง เมื่อครั้งที่เรายังเด็ก ๆต้องท่องจำบทอาขยานเหล่านี้ ยังจำกันได้ไหมครับ ถ้าจำได้ เราลองมาท่องกันรึร่วมเขียนกัน ทดสอบความจำกันบ้างดีไหมครับ

ชั้น ประถมปีที่ ๑

 

๏ ๏ เด็กน้อย ๏ ๏ 
(ร้องลำฝรั่งรำเท้า)
เด็กเอ๋ย เด็กน้อย 
ความรู้ เรายังด้อย เร่งศึกษา 
เมื่อเติบใหญ่ เราจะได้ มีวิชา 
เป็นเครื่องหา เลี้ยงชีพ สำหรับตน 
ได้ประโยชน์ หลายสถาน เพราะการเรียน 
จงพากเพียร ไปเถิด จะเกิดผล 
ถึงลำบาก ตรากตรำ ก็จำทน 
เกิดเป็นคน ควรหมั่น ขยันเอย......

๏ ๏ แมวเหมียว แยกเขี้ยวยิงฟัน ๏ ๏ 
(ร้องลำแขกบรเทศ) 
-นายทัด เปรียญ - แต่ง
แมวเอ๋ย แมวเหมียว 
รูปร่าง ประเปรียว เป็นหนักหนา 
ร้องเรียก เหมียวเหมียว ประเดี๋ยวก็มา 
เคล้าแข้ง เคล้าขา น่าเอ็นดู 
รู้จัก เอารัก เข้าต่อตั้ง 
ค่ำค่ำ ซ้ำนั่ง ระวังหนู 
ควรนับว่ามัน กตัญญู 
พอดู อย่างไว้ ใส่ใจเอย...... 

๏ ๏ ตั้งไข่ล้มต้มไข่กิน ๏ ๏ 
(ร้องลำลมพัดชายเขา) 
-สมเด็จกรมพระยาดำรงราชานุภาพ- ทรงนิพนธ์
ตั้งเอ๋ยตั้งไข่ 
จะตั้งใย ไข่กลม ก็ล้มสิ้น 
ถึงว่า ไข่ล้ม จะต้มกิน 
ถ้าตกดิน เสียก็อด หมดฝีมือ 
ตั้งใจ เรานี้ จะดีกว่า 
อุตส่าห์ อ่านเขียน เรียนหนังสือ 
ทั้งวิชา สารพัด เพียรหัดปรือ 
อย่าดึงดื้อ ตั้งไข่ ร่ำไรเอย....... 

๏ ๏ นกขมิ้นเหลืองอ่อน ๏ ๏ 
(ร้องลำพัดชา) 
-หลวงพลโยธานุโยค(นก) - แต่ง
ปักเอ๋ย ปักษิน 
นกขมิ้น เรื่อเรือง เหลืองอ่อน 
ถึงเวลา หากิน ก็บินจร 
ครั้นสายัณห์ ผันร่อน มานอนรัง 
ความเคยคุ้น สกุณา อุตสาหะ 
ไม่เลยละ พุ่มไม้ ที่ใจหวัง 
เพราะพากเพียร ชอบที่ มีกำลัง 
เป็นที่ตั้ง ตนรอด ตลอดเอย....... 

๏ ๏ จิงโจ้โล้สำเภา ๏ ๏ 
(ร้องลำมอญรำดาบ) 
-หลวงวิจิตรวาทการ- แต่ง
จิงเอ๋ยจิงโจ้ 
เล่นโล้ ในลำ สำเภาใหญ่ 
เพื่อออกแรง ออกกำลัง โดยตั้งใจ 
ที่จะให้ เข้มแข็ง และอดทน 
เรานักเรียน ต้องไม่คร้าน การกีฬา 
เรื่อง พลศึกษา ต้องฝึกฝน 
ให้แข็งแรง ถ้วนทั่ว ทุกตัวคน 
เพื่อเป็นคุณ แก่ตน และชาติเอย.......
จบบทท่องจำชั้น ประถมปีที่ ๑ ครับ
 

ชั้น ประถมปีที่ ๒ 

๏ ๏ ชักซ้าวมะนาวโตงเตง ๏ ๏ 
(ร้องลำสารถีชักรถ)
ซักเอ๋ย ซักซ้าว 
ผลมะนาว ทิ้งทาน ในงานศพ 
เข้าแย่งชิง เหมือนสิ่ง ไม่เคยพบ 
ไม่น่าคบ เลยหนอ พวกขอทาน 
ดูประหนึ่ง ขัดสน จนปัญญา 
มีทางหา กินได้ หลายสถาน 
ประหลาดใจ เหตุไฉน ไม่ทำงาน 
ประกอบการ อาชีพ ที่ดีเอย.... 

๏ ๏ ตุ๊ดตู่ในรูกระบอก ๏ ๏ 
(ร้องลำวิลันดาโอด) 
สมเด็จกรมพระยาดำรงราชานุภาพ- ทรงนิพนธ์
ตุ๊ดเอ๋ย ตุ๊ดตู่ 
ในเรี่ยว ในรู ช่างอยู่ได้ 
ขี้เกียจ นักหนา ระอาใจ 
มาเรียกให้ กินหมาก ไม่อยากคบ 
ชาติขี้เกียจ เบียดเบียน แต่เพื่อนบ้าน 
การงาน สักนิด ก็คิดหลบ 
ตื่นเช้า เราจักหมั่น ประชันพลบ 
ไม่ขอพบ ขี้เกียจ เกลียดนักเอย.... 

๏ ๏ นกกิ้งโครงเข้าโพรงนกเอี้ยง ๏ ๏ 
(ร้องลำนกกระจอกทอง) 
-พระยาพินิจสารา (ทิม) - แต่ง
นกเอ๋ย นกกิ้งโครง 
หลงเข้าโพรง นกเอี้ยง เถียงเจ้าของ 
อ๋อยอี๋เอียง อ๋อยอี๋เอียง ส่งเสียงร้อง 
เจ้าของ เขาว่า น่าไม่อาย 
แต่นก ยังรู้ ว่าผิดรัง 
นักปราชญ์ รู้พลั้ง ไม่แม่นหมาย 
แต่ผิด รับผิด พอผ่อนร้าย 
ภายหลัง จงระวัง อย่าพลั้งเอย......... 

๏ ๏ เรือเล่นสามเส้นสิบห้าวา ๏ ๏ 
(ร้องลำตวงพระธาตุ) 
นายทัด เปรียญ - แต่ง
เรือเอ๋ย เรือเล่น 
สามเส้น เศษวา ไม่น่าล่ม 
ฝีพายลง เต็มลำ จ้ำตะบม 
ไปขวางน้ำ คว่ำจม ลงกลางวน 
ทำขวางขวาง รีรี ไม่ดีหนอ 
เที่ยวขัดคอ ขัดใจ ไม่เป็นผล 
จะก่อเรื่อง เคืองข้อง หมองกมล 
เกิดร้อนรน ร้าวฉาน รำคาญเอย..... 

๏ ๏ นกเอี้ยงเลี้ยงควายเฒ่า ๏ ๏ 
(ร้องลำแขกไซ) 
หลวงวิจิตรวาทการ - แต่ง
นกเอ๋ย นกเอี้ยง 
คนเข้าใจ ว่าเจ้าเลี้ยง ซึ่งควายเฒ่า 
แต่นกเอี้ยง นั้นเลี่ยง ทำงานเบา 
แม้อาหาร ก็ไปเอา บนหลังควาย 
เปรียบเหมือนคน ทำตน เป็นกาฝาก 
รู้มาก เอาเปรียบ คนทั้งหลาย 
หนีงานหนัก คอยสมัคร งานสบาย 
จึงน่าอาย เพราะเอาเยี่ยง นกเอี้ยงเอย........ 

จบบทท่องจำ ชั้นประถมปีที่ ๒ ครับ
 

ชั้น ประถมปีที่ ๓

๏ ๏ สัตว์สวยป่างาม ๏ ๏ 
จาก - มูลบทบรรพกิจ - 
ของ พระยาศรีสุนทรโวหาร (น้อย)
เห็นกวางย่างเยื้องชำเลืองเดิน.......เหมือนอย่างนางเชิญ 
พระแสงสำอางข้างเคียง 
เขาสูงฝูงหงส์ลงเรียง...........เริงร้องซ้องเสียง 
สำเนียงน่าฟังวังเวง 
กลางไพรไก่ขันบรรเลง............ฟังเสียงเพียงเพลง 
ซอเจ้งจำเรียงเวียงวัง 
ยูงทองร้องกระโต้งโห่งดัง.......เพียงฆ้องกลองระฆัง 
แตรสังข์กังสดารขานเสียง 
กะลิงกะลางนางนวลนอนเรียง........พญาลอคลอเคียง 
แอ่นเอี้ยงอีโก้งโทงเทง 
ค้อนทองเสียงร้องป๋องเป๋ง...........เพลินฟังวังเวง 
อีเก้งเริงร้องลองเชิง 
ฝูงละมั่งฝังดินกินเพลิง..........ค่างแข็งแรงเริง 
ยืนเบิ่งบึ้งหน้าตาโพลง 
ป่าสูงยูงยางช้างโขลง...........อึงคะนึงผึงโผง 
โยงกันเล่นน้ำคล่ำไป 

๏ ๏ นิติสารสาธก ๏ ๏ 
ของ พระยาศรีสุนทรโวหาร (น้อย)
อย่าเกียจคร้านการเรียนเร่งอุตส่าห์ 
มีวิชาเหมือนมีทรัพย์อยู่นับแสน 
จะตกถิ่งฐานใดคงไม่แคลน 
ถึงคับแค้นก็พอยังประทังตน 
อันความรู้รู้กระจ่างแต่อย่างเดียว 
แต่ให้เชี่ยวชาญเถิดจะเกิดผล 
อาจจะชักเชิดชูฟูสกนธ์ 
ถึงคนจนพงศ์ไพร่คงได้ดี 
เกิดเป็นชายชาวสยามตามวิสัย 
หนังสือก็ไม่รู้ดูบัดสี 
ต้องอับอายขายหน้าทั้งตาปี 
ถึงผู้ดีก็คงด้อยถอยตระ-ล 
จะต่ำเตี้ยเสียชื่อว่าโฉดช้า 
จะชักพายศลาภให้สาบสูญ 
ทั้งขายหน้าญาติวงศ์พงศ์ประยูร 
จะเพิ่มพูนติฉินคำนินทา 
หนึ่งหนังสือหรือตำรับฉบับบท 
เป็นของล้วนควรจดจำศึกษา 
บิดาปู่สู้เสาะสะสมมา 
หวังให้บุตรนัดดาได้ร่ำเรียน 
จะได้ทราบบาปบุญทั้งคุณโทษ 
ปะบุตรโฉดต่ำช้าก็พาเ-ยร 
ไม่สมหวังดังบิดาปู่ตาเพียร 
เป็นจำเนียรแพลงพลัดกระจัดกระจาย 


๏ ๏ จันทร์เอ๋ย จันทร์เจ้า ๏ ๏ 
จันทร์เอ๋ย จันทร์เจ้า ขอข้าว ขอแกง 
ขอแหวนทองแดง ผูกมือน้องข้า 
ขอช้าง ขอม้า ให้น้องข้าขี่ 
ขอเก้าอี้ ให้น้องข้านั่ง 
ขอเตียงตั้ง ให้น้องข้านอน 
ขอละคร ให้น้องข้าดู 
ขอยายชู เลี้ยงน้องข้าเถิด 
ขอยายเกิด เลี้ยงตัวข้าเอง

จบบทท่องจำชั้นประถมปีที่ ๓ ครับ

ลองท่องดูนะครับ ฝึกความจำ