ชามเก่ากับยายแก่

    ครั้งหนึ่ง มีบ้านหลังหนึ่งมีสามี ภรรยา ลูกชาย และอาม่าแก่ๆคนหนึ่ง อาม่าแก่มากและไม่แข็งแรง  มีอาการมือสั่นตลอดเวลา ทำให้ถือของลำบาก  โดยเฉพาะเวลาทานข้าวร่วมกับครอบครัว อาม่าจะถือชามข้าวได้ลำบากและทำข้าวหกลงบนโต๊ะตลอดเวลา        ลูกสะใภ้อาม่าก็รู้สึกหงุดหงิดและรำคาญกับเรื่องนี้มาก จึงปรึกษากับสามีว่า        นางทนไม่ได้ที่เห็นอาม่าทานข้าวหกเลอะเทอะเกลื่อนโต๊ะ มันทำให้นาง กินข้าวไม่ลง สามีก็ไม่รู้จะทำอย่างไร เพราะเขาไม่สามารถ       หาวิธีทำให้มืออาม่าหายสั่นได้

    จากนั้น ไม่กี่วัน       ลูกสะใภ้ก็พูดกับสามีเกี่ยวกับเรื่องนี้อีกว่า       จะไม่แก้ไขอะไรเลยหรือ  นางทนไม่ได้แล้ว       หลังจากโต้เถียงกันไปสักพัก       สามีก็ยอมแก้ไขตามคำแนะนำของภรรยา  นั่นคือ       เมื่อถึงเวลาทานข้าว  เขาก็จัดโต๊ะให้แม่นั่งแยกต่างหาก       ตามลำพังคนเดียว  โดยใช้ถ้วยข้าวราคาถูก ๆ บิ่น ๆ       เพราะอาม่าชอบทำถ้วยแตกบ่อย ๆ

     เมื่อถึงเวลาทานข้าว อาม่าเศร้าใจมาก       เพราะอาม่าก็ไม่มีปัญญาจะแก้ไขอะไรได้       นางนึกถึงอดีตที่นางเคยเลี้ยงดูลูกชายด้วยความรักเสมอมา       นางไม่เคยปริปากบ่น หรือย่อท้อต่อความเหนื่อยยาก       เวลาที่ลูกชายเจ็บไข้  นางก็ดูแลเขาเป็นอย่างดี       เวลาที่เขามีปัญหา  นางก็ช่วยแก้ไขทุกครั้ง       สภาพร่างกายของนางที่ทรุดโทรมเป็นที่รำคาญของลูกสะใภ้ในวันนี้       ก็คือผลจากการอดทน ตรากตรำทำงานหนักมาเป็นเวลายาวนานในวันก่อน ๆ       เพื่อให้ลูกชาย..หรือสามีของลูกสะใภ้ในวันนี้ได้เล่าเรียน..       มีความรู้..มีอาชีพการงานที่ทำให้ลูกเมียอยู่สุขสบาย       แต่ตอนนี้อาม่าเสียใจมาก..รู้สึกว่า..ตัวเองไร้ค่า..ถูกทอดทิ้ง 

      หลายวันผ่านไป..       อาม่ายังคงเศร้าสร้อย รอยยิ้มเริ่มจางหายจากใบหน้า        หลานชายตัวน้อยของอาม่าซึ่งเฝ้าจับตาทุกอย่างมาโดยตลอด       ก็เข้าไปปลอบใจและบอกคุณย่าว่า เขารู้ว่า..       คุณย่าเสียใจมากแค่ไหน  ที่ถูกพ่อแม่ของเขาปฏิบัติต่อท่านเช่นนี้       และเขาก็บอกท่านว่า  เขามีวิธีที่จะให้อาม่าได้กลับ       ไปทานข้าวร่วมกับทุกคนได้เหมือนเดิม

    ความหวังเริ่มเบ่งบานขึ้นในหัวใจของหญิงชรา       นางถามหลานชายว่าจะทำอย่างไร       เด็กน้อยได้แต่ตอบเพียงว่า "เย็นนี้ขอให้คุณย่าแกล้งทำชามข้าว       ของคุณย่าตกให้มันแตก..เหมือนกับไม่ได้ตั้งใจนะครับ"          อาม่าได้ฟังก็แสนจะแปลกใจ       แต่หลานชายตัวน้อยก็คงยืนกรานให้คุณย่าทำตามที่เขาบอก       และบอกว่าที่เหลือปล่อยให้เป็นหน้าทีของเขาเอง

      และแล้ว..เมื่อได้เวลาอาหารเย็น       หญิงชราก็ตัดสินใจลองทำตามที่หลานพูด  เพื่อจะดูว่า       หลานชายมีแผนการอะไร  นางจึงยกถ้วยข้าวใบเก่าที่เต็มไปด้วยรอยบิ่นขึ้น       แล้วแกล้งปล่อยลงบนพื้น  เหมือนกับทำหลุดมือ        ถ้วยข้าวเก่าใบนั้นหล่นแตกกระจายไม่มีชิ้นดี!!!!!         ลูกสะใภ้เห็นดังนั้น  ก็ลุกขึ้น  เตรียมจะด่าว่าอาม่าทันที       แต่แล้ว..ลูกชายตัวน้อยของเธอ  กลับรีบชิงพูดขึ้นมาก่อนว่า

       "ว้า..คุณย่าทำไมทำชามแตกซะเละหมดล่ะครับ       นี่ผมอุตส่าห์ตั้งใจไว้ว่า..จะเก็บชามใบนี้ไว้ให้คุณแม่ผมใช้ต่อ..      แล้วเนี่ยผมจะเอาชามเก่าที่ไหนมาให้คุณแม่ผมใช้      ตอนแกแก่เท่าคุณย่าล่ะครับ??"

         ลูกสะใภ้เมื่อได้ยินลูกชายพูดเช่นนี้ก็ถึงกับอึ้งงงงง....หน้าซีด ด่าไม่ออกอีกต่อไป       นางรู้สึกได้ทันทีว่า... ทุกสิ่งที่นางทำลงไปในวันนี้ย่อมจะเป็นตัวอย่าง       ให้ลูกชายของนางปฏิบัติต่อนางในวันหน้าเมื่อนางแก่ตัวลงเช่นกัน       นางรู้สึกอับอายและสำนึกผิดต่อการกระทำของตัวเอง       ตั้งแต่นั้นมา  ทุกคนในบ้านก็นั่งทานข้าวร่วมกันตลอดมา