**มาฟังแม่สุนัขกับลูกสุนัขคุยกัน :: นิทานคำกลอนของท่านพุทธทาสภิกขุ :: **

เมื่อมนุษย์ทั้งหลายเบื่อที่จะเข้าวัด แม่หมาตัวหนึ่งก็พาลูกหมาไปฟังเทศน์ 
ทางที่จะเข้าวัดนั้นต้องผ่านป่าช้าที่ทิ้งศพมนุษย์ ด้วยความเคารพในธรรม 
แม่หมาจึงเร่งลูกเพราะกลัวจะไปสายส่วนลูกหมานั้นกำลั งหิว จึงขอกินศพก่อน 

… ผู้อ่านลองฟังคำโต้ตอบของหมาแม่ลูกคู่นี้ดู … 

แม่หมา : เจ้าจะกินตรงไหนไวบอกแม่ 
ลูกหมา : รสเลิศแท้ตาผีไม่มีสอง 

แม่หมา : อย่าเลยลูก ตามันแส่แต่มอง ทั้งโขนหนังนั่งจ้องกระจกเงา จะหาแลแต่สิ่งที่สวยงาม อย่าน่ะ...เจ้าจะทรามขืนกินเข้า 
ลูกหมา : ถ้าอย่างนั้นฉันกินหูมันได้ไหมเล่า 

แม่หมา : หูมันเฝ้าแต่จะฟังเสียงสอพลอ 
ลูกหมา : (รำพึง) แม่จ๋า หูมันคงไม่ฟังพระสั่งสอน 
ลูกขอวอนกินจมูกได้ไหมหนอ 

แม่หมา : อย่าเลย ถ้าเจ้าหยิ่งในเหล่ากอ มันชอบพอแต่จะดมกลิ่นดีๆ 
ลูกหมา : ถ้าอย่างนั้นลูกจะกินลิ้นมันนะ 

แม่หมา : ตายละ...สับปลับ ปล้อนปลิ้นลิ้นคนนี่ ปากว่า ชอบนิพพานอย่างโน้นนี้ แท้จริงซิ สังสารวัฏฏ์ เต็มอัตรา 
ลูกหมา : ถ้าอย่างนั้นฉันกินมือได้ไหมแม่ 

แม่หมา : อับ-ปรีย์ แท้เทียวลูก มือคนหนา หน้าไหว้หลังหลอกต่อครูบา ทั้งเข่นฆ่าเฆี่ยนตีพ่อแม่ตัวลูกหมา : ถ้าอย่างนั้นลูกขอกัดกินตี-นของมัน 

แม่หมา : ลูกเอ๋ยนั้นมันร้ายอยู่ใช่ชั่ว ไม่ย่างเท้าเข้าฟังธรรมประจำตัว เดินไปทั่วแต่ทางแห่งอบาย 

ลูกหมา : แม่จ๋าลูกขอกินหัวใจผี(นะแม่นะ) 

แม่หมา : (ขนตั้งชัน) หยุดนะอย่านะนั้น กา-ลีน่าใจหาย ตัวกุ-ของกุ อยู่นั้น นะลูกชาย ใจคนร้ายโสมมเสียสิ้นดี... 
นั้นแหละ ลูกหมาที่น่าสงสารจึงได้รู้จักสัตว์ที่เรียกตนเองว่า "มนุษย์" ซึ่งแปลว่า 
"มีใจสูง" ดีขึ้น จึงจ้องมองดูศพด้วยดวงตาเหยียดหยาม ถ่มเขฬะรดแล้วว่า…. 

"อ้ายมนุษย์ชาติ-ชั่วเรียกตัวว่ามนุษย์ ผลที่สุดไม่มีดีอะไรนี่ อนิจจาหมาไม่กินขำสิ้นดี เสียแรงที่ฉลาดอ้ายชาติคน" 

"ดีชั่วอยู่ที่ตัวทำ...สูงต่ำอยู่ที่ทำตัว"

รูปประกอบจาก : อินเทอร์เน็ต

ซ้ำขออภัยค่ะ