บอกเลิกแฟนฝรั่งเพราะระยะทาง แต่ตกใจแทบร้องไห้เพราะแฟนบินมาง้อถึงบ้าน

เรากับแฟนคบกันแบบไม่เคยเจอกันในชีวิตจริงเลยค่ะ แต่แฟนเราเป็นคนน่ารักมาก เสมอต้นเสมอปลายคบกันวันแรกหวานยังไงตอนนี้ก็เป็นแบบนั้น เรากับเค้าเลยคบกันจนถึงวันนี้ก็สองปีกว่าแล้วค่ะ เค้าดีมากเค้าหาพ่อแม่เรา โทรมาหาพ่อกับแม่เราทุกวัน พอ skype กันเค้าก็ชวนเราดูหนังเรื่องเดียวกับเค้า เค้าย่อโลกของเราให้ไกล้กันเหมือนไม่ได้อยู่ห่างกันเลย แฟนเราเป็นคนออสเตรเลียแต่ตอนนี้อยู่ที่ดูไบค่ะ อายุ 21 ส่วนเราเป็นลูกครึ่งอเมริกันไทย ตอนนี้อยู่ที่ประเทศไทย 

เราเคยเอาเรื่องราวของเรากับเค้ามาโพสในพันทิปแล้ว แต่ส่วนใหญ่จะไม่เห็นด้วย จะบอกให้เราเผื่อใจไว้บ้าง รักในโลกออนไลน์กับความจริงมันไม่เหมือนกัน เพราะเจอกันผ่านเฟสบุ๊กค่ะ

เราก็เริ่มคิดแล้วค่ะ ว่าทำไมคบกันมาตั้งสองปีแล้วทำไมเค้าไม่บินมาหาเราสักที เค้าไม่อยากเจอ ไม่อยากอยู่กับเราหรอ เราเลยบอกเค้าค่ะ เค้าก็เลยบอกว่าขอเก็บเงินก่อนได้มั้ย พอเราพูดอีกเค้าก็ตอบเหมือนเดิม จนทำให้เราคิดมาก คิดว่าเค้าไม่จริงใจก็เลยทะเลาะกันหนักขึ้น พอเราเริ่มใจเย็นลงเราเลยนัดให้เค้ามาเจอที่แคนซัส เพราะเราจะกลับแคนซัสทุกปีใหม่ค่ะ เค้าก็ตกลง แต่ก็ไม่รู้ทำไมเราก็ยังไม่เชื่อใจ เรางี่เง่าเอง กลัวไปหมดทุกอย่าง เราเลยตัดสินใจบอกเลิกค่ะ ไม่ได้คุยกันเกือบเดือน แต่เค้าส่งข้อความมาง้อเราตลอด โทรมาเราก็ไม่รับจนเค้าอัดเสียงแล้วส่งมา เสียงเค้าสั่นเหมือนร้องไห้ แต่เราก็ทำใจแข็งนะ คือไม่อยากเจ็บไปมากกว่านี้ เค้าคงคิดว่าเราจะเลิกแน่ๆ เพราะทุกๆ ครั้งที่ทะเลาะกันเราไม่เคยไม่คุยกับเค้านานขนาดนี้ค่ะ

จนมาเมื่อวานตอนเช้าประมาน เก้าโมงจะสิบโมงค่ะ พ่อเราเรียกให้เราลงมาข้างล่างมีคนอยากเจอ เราเลยลงมา ปรากฏว่า คนที่เราเห็นคือแฟนเราค่ะ ตอนนั้นน้ำตาเราไหลเลยคือมันเป็นอะไรที่เราไม่เคยคิดว่าจะมีใครสักคนทำให้เราถึงขนาดนี้ เรายืนตัวเกร็งอยู่ตรงนั้นเลยคือมันพูดไม่ออกมันอึ้งมันตึงไปหมด แล้วเค้าเป็นฝ่ายเดินเข้าเองค่ะ มาบอกว่าเค้าขอโทษ กลับมาคืนดีกันนะ แต่ตอนนั้นเรายังเกร็งๆ ที่จะกอดเค้าค่ะ ต่างคนต่างอาย พอมาปรับความเข้าใจกันแล้ว เราเลยถามเค้าว่า มาบ้านเราถูกได้ยังไง คิดยังไงถึงมา (คือเขินไม่รู้จะคุยอะไรค่ะ) เค้าก็ตอบว่า เค้ามีญาติอยู่ที่ไทยค่ะ อยู่แถวสุขุมวิท เค้าคิดเรื่องนี้มาสักพักแล้ว เค้าเลยติดต่อกับญาติและให้ญาติมารอรับแล้ว พอมาถึงเค้าเลยขอยืมโทรศัพญาติแล้วโทรหาคุณพ่อเราให้มารับค่ะ

วันนั้นทั้งวันเราติดเค้ามากไม่ไปไหนเลยนั่งกันอยู่แต่ที่โซฟา มันแบบนั่งมองตากัน บางทีเค้าเขินเค้าก็นั่งเล่นเกมส์ค่ะ คือเค้าไม่เหมือนกับตอน skype กันเลยตอนนั้นเค้าดูกวนๆ กล้า ๆ แต่ตอนอยู่ด้วยกันเค้าขี้อายมาก เค้าอยู่กับเราจนมืดเลยค่ะ อยู่ตรงโซฟานั้นแหละ 5555 วันนั้นเราลืมจับโทรศัพทั้งวันเลย พอเรามองนาฬิกา มันมืดแล้วอีกสักพักเค้าคงต้องกลับเพราะเค้าอยู่นานไม่ได้ค่ะ ต้องกลับไปทำงาน เราเลยหยิบโรศัพมาถ่ายรูปขอสักรูปก็ยังดี 5555 เป็นรูปที่เค้านอนเล่นเกมบนโซฟาแล้วเอาขาพาดตักเราไว้ค่ะ เราเพิ่งมาสังเกตุตอนมองใกล้ๆ เห็นปากเค้ายิ้มด้วย  เสียดายได้แค่รูปเดียว

และนี่คือเรื่องราวของเรา ขอบคุณทุกๆ คอมเม้นที่ทำให้เราคิดได้ในวันนั้น แล้วทำให้เรามีวันนี้นะค่ะ