เรื่องเล่า...ในหลวง ....พระสังฆราช

https://www.facebook.com/ThiTrngNiMiKalangCi" />

เมื่อปี พ.ศ.2549 ในยามบ้านเมืองเริ่มจะกลียุค สมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก ทรงประชวร มีพระอาการมาก มีกระแสคำร่ำลือว่าจวนเจียนจะสิ้นพระชนม์แล้ว 

ยามนั้นได้ยินว่ามีผู้ใกล้ชิดเข้าไปกราบบังคมทูลพระเจ้าอยู่หัวถึงกาลเมื่อครั้งที่ทรงอาราธนาท่านเจ้าคุณพุทธทาสว่าอย่าเพิ่งดับขันธ์ เพื่อเป็นการกราบทูลให้ทรงรำลึกว่าพระเจ้าอยู่หัวนั้นก็ทรงภูมิธรรมอันสูง สามารถอาราธนาพระอริยเจ้าให้เจริญอายุสังขารสืบต่อไปได้ 

ได้ยินว่าเมื่อทรงทราบความตามที่มีผู้กราบบังคมทูลแล้วก็ทรงนิ่ง หลังจากนั้นไม่ถึงสัปดาห์ก็มีข่าวเสด็จพระราชดำเนินไปทรงเยี่ยมสมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก ที่ทรงประชวรอยู่ที่โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ พร้อมด้วยสมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ ด้วย 

หลังจากทรงเยี่ยมแล้ว เมื่อจะเสด็จพระราชดำเนินกลับ ได้ทรงเสด็จกลับเข้ามาอีกครั้งหนึ่ง ทรงประทับนั่งคุกเข่าใกล้กับสมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก ที่ประทับนอนอยู่ ทรงจับเข่าสมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก แล้วรับสั่งว่า

“ยาที่ไหนดี หม่อมฉันก็หามาถวายหมดแล้ว หมอที่ไหนดี หม่อมฉันก็หามารักษาหมดแล้ว ต่อไปนี้ขอให้พระอาจารย์ทรงช่วยพระองค์เองด้วย หม่อมฉันขออาราธนาว่าอย่าเพิ่งละสังขาร ขอให้อยู่ช่วยหม่อมฉันก่อน” 

หลังจากสมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก ทรงฟื้นก็ทรงเล่าให้กับผู้ใกล้ชิดฟังว่ายามนั้นพระองค์แทบไม่มีพระสติเหลืออยู่แล้ว ครั้นได้สดับพระสุรเสียงถึงพระจิตก็ทรงตั้งจิตรับอาราธนา ด้วยพระเมตตาต่อพระเจ้าอยู่หัว จากนั้นก็ทรงเจริญอิทธิบาทสี่ กำหนดอายุสังขารให้ดำรงต่อไป จากวันนั้นจนกระทั่งถึงวันนี้" 

ขอถวายความอาลัยและส่งเสด็จดวงพระวิญญาณของสมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก มา ณ โอกาสนี้

กลุ่มงานจิตอาสา ตรงนี้ มีกำลังใจ