ความผูกพันกับเหล็กดัดฟันสีแดง

  ตอนนี้ฉันและเขาเรียนอยุ่ ปี 2 ล่ะ ของมหาลัยชื่อดังแห่งหนึ่งในภาคเหนือ สาขาที่เรียนอยุ่ รับคนน้อย เพราะค่าเทอมแพง มีผู้หญิงมากกว่า ผู้ชาย ผู้ชายมีประมาน 20 กว่าคน จากคน 60 คน ฉันไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้มันเกิดขึ้นตอนไหนกัน ทั้งๆที่ฉันกับเขาก้อเจอกันมาตั้งแต่ ปี 1 แล้ว ทุกๆครั้งที่เจอกัน ก้อแค่ทักกัน ยิ้มให้กันเหมือนเพื่อนคนอื่นๆทั่วไป ยั่งกับตอนนั้น เพื่อนอีกสาขาหนึ่งฝากบอกฉันให้ไปบอกเขาคนนั้นว่า ว่าชอบ ฉันยังทำตัวเปนแม่สื่อเลย ก้อคงจะเปนเพราะตอนนั้นฉันกับเขาเรียนคนล่ะเซคมั้ง ถึงจะเรียนสาขาเดียวกัน แต่ปี 1 เปนวิชาที่เรียนรวม ต่างคนต่างแยกเรียนของตัวเองไปก่อน ก้อเลยไม่ค่อยสนิทกันเท่าไหร แหม่ๆๆ ปี 2 นี้ได้เจอกัน เกือบทุกวัน เรื่องมันก้อค่อยๆเกิดขึ้นทีล่ะนิดทีล่ะหน่อย อาจจะเรื่มจาก เรียนแลปในห้องปฏิบัติการในคณะด้วยมั้ง เพราะคู่แลปของฉัน เป็นเพื่อนสนิทกับเขาคนนั้นด้วย เวลาเขาทำแลปเสร็จ จะชอบมาแวะทักทายคู่แลปฉันเสมอเลย แล้วเขาก้อชอบมาแซวเพื่อนเขาว่า เอ๊ะๆๆ นี่นายยังไง ไม่ช่วย ฝน(นามสมมติ) ทำแลปหรอ อู้งานหรอว้ะ อะไรประมานนี้อ่ะน่ะ ตอนแรกฉันก้อไม่ได้คิดอะไรหรอก แต่เรี่องนี้ จะเกิดขึ้นทุกๆอาทิตย์ที่มีการทำแลปเลยก้อว่าได้ ฉันก้อเริ่มรู้สึกว่า หัวใจมันเต้นๆไม่ค่อยเป็นจังหวะ อาจจะเว่อร์ไปหน่อยน่ะ แต่มันเป็นจิงๆอ่ะ ทุกครั้งที่เจอกัน ฉันก้อชอบแกล้งเขาตลอดเลย เขาก้อชอบแกล้งฉันด้วย มันเปนพรหมลิขิตหรือว่ายังไง ตอนนี้อยุ่ ปี 2 ฉันกับเขา อยุ่หอนอก หอเดียวกันอีก เขาอยุ่ชั้น 4 ฉันอยุ่ชั้น 2 ใหม่ๆก้อไม่ได้คิดอะไร แต่ตอนนี้ เห็นเขาทีไร แหม่ๆๆ ทำตัวไม่ถูกเลย,,,,,ติดที่ฉันตอนนี้>>ฉันมีแฟนอยุ่แล้ว เรื่องทุกอย่างก้อคงกลายเปนเพืยงแค่ความฝัน ฝันแบบลมๆแล้งซะด้วย  เรื่องราวต่อไปจะเปนยังไงน้า ฉัน ณ จุดๆนี้ ก้อยังไม่รู้เหมือนกันๆๆ