( ( ( จ ด ห ม า ย จ า ก พ่ อ แ ล ะ แ ม่ ) ) )..ถึงลูกๆที่รัก..!!!

ลูกเอ๋ยยย 

เมื่อพ่อแม่แก่เฒ่า หวังว่าลูกจะเข้าใจ และอดทนต่อพวกเรา 

เมื่อพ่อแม่ทำชามตกแตก หรือทำน้ำแกงหกเลอะเทอะบนโต๊ะ ก็เป็นเพราะว่า....ตาของพ่อแม่ ฝ้าฟาง เราหวังว่าลูกคงจะไม่เอ็ด หรือตะโกนใส่พ่อแม่

เพราะคนแก่นั้น ใจอ่อนไหว ขี้น้อยใจ เมื่อลูกหลานพูดจาด้วยแรงๆ 

เมื่อหูและการได้ยินของเราเสื่อมลง ไม่ได้ยินว่าลูกพูดอะไร  หวังว่าลูกจะไม่ว่าเราหูหนวก 

ขอให้ลูกพูดย้ำดังๆ หรือช่วยเขียนลงไปให้อ่าน

ลูกเอ๋ยย พวกเราเสียใจ !!

แต่อย่างไรก็ตาม เราก็ต้องแก่ลง 

เมื่อหัวเข่าของเรา อ่อนล้า ก็หวังว่าลูกจะอดทน ที่จะช่วยปะคองให้เราลุกขึ้น เหมือนอย่างที่พ่อแม่ช่วยประคองลูก ยามลูกยังเล็กและกำลังหัดเดิน

โปรดอดทนกับพวกเรา !!!

เมื่อพวกเราพร่าพูดแต่เรื่องเดิมๆ เหมือนแผ่นเสียงตกร่อง ก็หวังว่าลูกจะยอมรับฟัง ไม่ตัดบทขัดคอ

อย่าทำให้เราเป็นตัวตลก หรือ เบื่อที่จะฟังเราพูด

ขออภัยค่ะโอ๊ยยย พิมพ์ต่อไ่ม่จบ จขกท