สาว10 ปลายๆกับผู้ชาย 30+

เราอายุ 20 ปี ได้มีโอกาสรู้จักกับผู้ชายอายุ 30 เศษๆคนนึงในพันทิพ
ตอนแรกก็รู้จักกันธรรมดา เห็นกันผ่านๆ ไม่ได้มีใครสนใจใคร จนกระทั่งวันนึงอยู่ๆเราก็ได้หลังไมค์จากคนแปลกหน้า
'สวัสดีคับ พี่ชื่อ.... เป็นคนที่ฝากMMM มาถามเรื่องเที่ยวที่ลาสเวกัสนะ blah blah blah'
(ก่อนหน้านี้เค้าฝากเพื่อนล็อกอินคนอื่นมาเกริ่นๆถามถึงข้อมูลท่องเที่ยวในรัฐที่เราอยู่) เราก็ตอบกลับไปเท่าที่รู้ ก็มีแนะนำเรื่องที่พักบ้างนิดหน่อย

ด้วยความที่ต่างคนต่างไม่ได้อยู่ไทย(us เหมือนกัน) เราย้ายมาใช้ชีวิต เค้ามาเรียนต่อ สารภาพเลยว่าเค้าต่างจากภาพที่คิดไว้ในหัวเยอะมาก เพราะกระทู้ที่เค้าตั้งแต่ละอันมักเป็นกระทู้ซึมเศร้า เนื้อเพลงเหงาๆ เหมือนคนอกหักตลอดเวลา นานๆทีก็มีคุยติดต่อหลังไมค์กันบ้างตามเวลาและโอกาสที่แต่ละคนสะดวกจะตอบกลับ การคุยแต่ละครั้งก็จะเป็นการคุยแบบเมาส์มอย รัฐที่หนูอยู่มีอันนี้ รัฐที่พี่อยู่มีอันนั้น บอกตรงๆเรารู้สึกเหมือนคุยกับเพื่อนสาว = = จากคุยกันนานๆทีก็เริ่มถี่ขึ้นเรื่อยๆ จากหลังไมค์กลายเป็น text(ส่งเมสเสจจะนิยมกว่าการโทรในอเมริกา) จาก text ก็เริ่มเป็นโทรคุย เริ่มแอดเฟสบุค แต่ต่างคนก็ต่างไม่ได้คิดอะไรเกินไปกว่ารุ่นพี่รุ่นน้องที่รู้จักกัน เพราะเราก็มีคนที่รู้สึกดีด้วยแล้ว และเค้าก็ดูเหมือนกำลังเจ็บหนักกับความรักอยู่

ในวันที่เราเสียใจกับความรัก ก็มีเค้านั่งฟังแล้วบอกว่าอยากด่าอยากระบายอะไรก็พูดออกมาได้นะ ในขณะเดียวกันวันที่เค้ารู้สึกแย่จนทนไม่ไหว อาจจะเป็นเพราะอยู่ที่นี่ไม่มีใคร ไม่รู้จะเล่าให้ใครฟัง เค้าก็เลือกที่จะโทรหาเราแล้วเล่าด้วยน้ำเสียงที่รู้เลยว่าสั่นเหมือนจะร้องไห

้ (แบตมือถือเราหมดไปสองวันเต็มๆเพราะขี้เกียจชาร์ต พอเปิดเครื่องมาเจอเบอร์คนรู้จักห่างๆคนนี้โทรมา 4 missed calls พอโทรกลับประโยคแรกที่ได้ยินคือ 'เค้ามีคนใหม่แล้วอ่ะ' คิดดูว่าเราจะเงิบไหม ใครจะไปกล้าตัดบทไม่คุยต่อ 555)

                เราอยู่คุยด้วยจนดึก ให้คำปลอบใจตามประสาที่เด็กคนนึงจะให้ได้ บอกเค้าไปตรงๆว่ารู้ว่าพูดไปก็คงช่วยไรไม่ได้มาก แต่ก็อยากให้รู้ว่าถ้าอยากระบายก็จะยังมีคนนั่งฟังเป็นเพื่อนนะ 
...เราบอกเค้าว่าให้นึกถึงเพลง season change แล้วหลังจากนั้นพอเราเปิดเพลงนี้ทีไรเราก็คิดถึงเรื่องพี่เค้าแวบขึ้นมา วันนึงฟังเพลงนี้อยู่ดีๆเลยอัดเสียงที่ร้องเพลงนี้เล่นๆส่งไปให้เค้าฟัง 'อดทนเวลาที่ฝนพรำ..' ด้วยเสียงห่วยๆกากๆเหมือนเด็กผู้ชายนี่ล่ะแต่เราไม่อาย 5555

มันแปลกมากที่ทุกครั้งที่เราคุยกัน.. ความสนิทมันค่อยๆเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆจนกลายเป็นความอบอุ่น จากความรู้สึกอุ่นใจก็ค่อยๆกลายเป็นรู้สึกดี จนกลายเป็นความรัก เราบอกอรุณสวัสดิ์กันตอนเช้า บอกฝันดีกันก่อนนอน เปิดสไกป์นั่งกินข้าวกัน

                     เค้าเป็นคนที่เวลาเราอยู่ด้วยแล้วรู้สึกเป็นธรรมชาติ อยากกินก็กิน อยากร้องเพลงก็ร้อง อยากทำไรก็ทำ เค้าบอกว่าชอบที่เป็นอย่างงี้ ในขณะที่เค้าก็คือผู้ชายอายุ 33 ที่เราไม่ได้รู้สึกว่าห่างกันเกินไปเลย อบอุ่น เป็นผู้ใหญ่ พึ่งพาได้ในเวลาที่อ่อนแอ แต่ก็มีมุมตลกๆ คุยเรื่องอนิเมะ เป็นคนเอาใจใส่ ถ้าเราไม่สบายใจก็โทรไปร้องไห้ แล้วทุกครั้งเค้าก็จะนั่งฟังเงียบๆแล้วบอกว่า 'ไม่ต้องร้องไห้ พี่อยู่นี่แล้วนะคะคนดี' เป็นทั้งเพื่อน ทั้งพี่ชาย และคนรักได้ในเวลาเดียวกัน

เราตัดสินใจย้ายที่อยู่ ย้ายรัฐ ออกจากครอบครัวมาใช้ชีวิตคนเดียวเพราะอยากออกมาเจออะไรใหม่ๆ อยากใช้ชีวิตให้คุ้ม แล้วก็มีเค้าคอยให้คำปรึกษาอยู่ข้างๆ หางานทำและเรียนต่อไปด้วย เราย้ายมาอยู่นิวยอร์ค เป็นรัฐที่เค้าเดินทางมาจากรัฐตัวเอง 2 ชม.ถึง ใช่แล้วค่ะ แล้วเราก็ได้พบกัน เรากอดกันที่สนามบินให้สมกับที่อยากเจอกันมานาน....

             ระยะเวลาเกือบครึ่งปีที่ได้รู้จักกันมันอาจจะไม่มากเท่าไหร่ แต่ก็แทบจะไม่มีวันไหนเลยที่เราไม่ได้ยินเสียงกัน มันไม่ใช่ความรู้สึกว่าต้องรายงานตัว ต้องให้ไว้ใจ แต่เป็นความรู้สึกที่ต่างคนต่างอยากจะเล่ามากกว่าว่ากำลังทำอะไร ที่ไหน ยังไง เค้าแนะนำเราให้แม่รู้จัก และน้องสาวเราก็เข้ากับเค้าได้ดี ทำกับข้าวให้เรากิน และเดินจูงมือเราอยู่ข้างๆตลอดเวลา

             ถึงเเม้ว่าเราจะเป็นคนเดินช้ามากก็ตาม อายุของเราสองคนไม่เคยเป็นปัญหาเลยตราบใดที่เราคุยกันรู้เรื่อง พูดจาภาษาเดียวกัน และมีเหตุผลมากพอ เราไม่ได้ทำตัวให้อีกฝ่ายรู้สึกเป็นภาระหรือรู้สึกมีคนมาเจ้ากี้เจ้าการ (ยกเว้นเวลาเราหลงทางแล้วดูแผนที่ไม่เป็นจะงอแงมาก 55)

มันตลกดีไหมจากคนที่ไม่รู้จักกันและไม่คิดจะทำความรู้จัก (ขนาดเรายังเคยแอบคิดเลยว่าล็อกอินนี้จะหดหู่ไปถึงไหนฟระ??) ไม่ได้อยู่เมืองไทยเหมือนกัน อยู่กันละรัฐ เกือบขวาสุดกับซ้ายสุดของอเมริกา

                    คนนึงมาเรียนอีกคนมาอยู่ อายุก็คนละช่วงวัยกัน ดูไม่น่ามีอะไรเชื่อมต่อกัน แต่อยู่ดีๆก็ได้รู้จัก จนสุดท้ายก็เดินจับมือไปด้วยกัน เราไม่ได้ต้องการผู้นำแล้วเค้าก็ไม่ได้ต้องการผู้ตาม เราต้องการคนเดินไปข้างๆกันต่างหาก ไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะเกิดอะไรขึ้น เพราะอนาคตเป็นสิ่งไม่แน่นอน แต่เรารู้สึกว่าเราต่างคนต่างโชคดีจังที่ได้มาเจอกัน : )

(ไม่ได้บอกเจ้าตัวหรอกว่าเขียนอะไรให้ พอดีอ่านกระทู้แนะนำแล้วมันเหมือนจี้จุดให้อยากพูดอะไรที่เก็บไว้มานานตั้งแต่ที่รู้จักกันมา
ก็... ถ้าบังเอิญเปิดมาเจอก็ไม่ต้องตกใจนะคะปลาแซลมอน ♥)