ดวงจันทร์กับสายน้ำแห่งความรัก

ในทุกค่ำคืน  บางคนมักแหงนมองท้องฟ้าเวลาเหงา  บางคนมองดวงจันทร์ด้วยความเศร้า  บางคนมองแล้วจินตนาการไปแสนไกล  ส่วนบางคนอธิษฐานของบางอย่างที่หวังกับดวงจันทร์  แต่มีใครรู้หรือไม่ว่าดวงจันทร์เพื่อนที่แสนดีที่สุดของเรากำลังถอยห่างจากโลกเราไปทุกเวลา  ผู้เขียนรักและขอบคุณดวงจันทร์เสมอ  ที่ช่วยให้โลกเรามีสมดุลย์เช่นทุกวันนี้  จึงขอแต่งนิทานเรื่องราวของดวงจันทร์และโลกบนพื้นฐานของความจริง  เพียงหวังให้ทุกคนได้ตระหนักว่า  เราเคยห่วงใยดวงจันทร์เพื่อนที่แสนดีของเราหรือไม่  หากเมื่อถึงเวลาที่ดวงจันทร์ต้องจากไปไกล  แล้วโลกเราจะอยู่้อย่างไร

นิทาน เรื่อง....                               “ ดวงจันทร์กับสายน้ำแห่งความรัก "

 กาลครั้งหนึ่ง..ณ ดินแดนอันไกลโพ้นของจักรวาล  มีดาวน้อยใหญ่เต็มผืนฟ้า  แต่มีอยู่หนึ่งดวง  ดาวที่น่าอัศจัยรรย์ที่สุดในหมู่ดาวทั้งปวง  มีชื่อว่าโลกซึ่งถือกำเนิดได้ไม่นาน  และโลกยังมีดวงจันทร์อันเป็นที่รักและประสานเป็นหนึ่งเดียวด้วยความรัก  มีเพื่อนเป็นหมู่ดาวรายล้อม  และเป็นเช่นนั้นมาแสนนาน

แต่แล้ววันหนึ่ง  มฤตยูมืดจากจักรวาลอันไกลโพ้นและมืดมิด  มีชื่อว่า อุกาบาต  เกิดอิจฉาในความรักของท้งสอง  รอเวลาจนได้อากาสเหมาะเข้าโถมกระหน่ำทำร้ายโลกและดวงจันทร์อย่างรุนแรง  ทำให้ร่างของดวงจันทร์ต้องแตกออกเป็นเสี่ยงๆ หลุดลอยออกจากอ้อมกอดของโลกที่ปกป้องเธอไว้ไปไกลแสนไกล  ดวงจันทร์ต้องเจ็บปวดด้วยความคิดถึง  ด้วยพลังแห่งความรักที่ดวงจันทร์มีต่อโลก  เธอจึงยื้อยุดฝืนร่างของเธอเอาไว้ไม่ยอมให้หลุดไปสู่ห้วงลึกของจักรวาล  ซึ่งถ้าหากเป็นเช่นนั้นเธอจะไม่มีวันได้พบกับโลกอีกเลย  เธอรวบรวมพลังที่มีเหลืออยู่ทั้งหมดเพื่อรวมร่างที่กระจัดกระจายเต็มฟากฟ้าให้เป็นหนึ่งเดียว  ในที่สุดเธอก็ทำสำเร็จ  และพยายามวนเวียนอยู่ข้างๆ โลกมิให้ห่าง

แม้นานแสนนาน  ดวงจันทร์ยังคลอเคล้าโลกอยู่เช่นนั้นเรื่อยมา  ไม่มีวันไหนเลยที่เธอหันหน้าหนีไปจากโลกอันเป็นที่รัก  เธอเฝ้ามองอยู่อย่างนั้นตลอดมาไม่เคยเหลียวหน้าไปทิศทางใด  แต่ตอนกลางวันแสงจากดวงอาทิตย์ร้อนแรงเกินกว่าที่พระจันทร์จะมาให้โลกเห็นได้  เธอรอคอยให้แสงทองแห่งพระอาทิตย์ลับลาไป  หลังจากนั้นเธอก็จะรีบออกมาสู่อ้อมกอดของโลกอีกครั้ง  แม้มันจะห่างไกล  แต่อย่างน้อยเธอก็ได้เห็นว่าคนรักของเธอยังไม่จากไปไหน 

ทุกครั้งที่มาเธอก็จะส่องแสงนวลอันน้อยนิดมายังโลก  เพื่อบอกให้โลกรับรู้ว่าเธอยังรักโลกอยู่เสมอมิเปลี่ยนแปลง  ซึ่งมีหมู่ดาวน้อยใหญ่เรียงรายเต็มฟากฟ้าแป็นประจักษ์พยานแห่งความรัก 

และด้วยรักและอาลัยทุกครั้งที่เธอมาสายน้ำแห่งความรักจากโลกจะหนุนขึ้นมาเพื่อโอบกอดเธอไว้เพื่อให้รู้เช่นกันว่าโลกก็ยังรักดวงจันทร์ดวงนี้เสมอ  และจะโอบกอดเธอไว้อีกครั้งยามดวงจันทร์ต้องจากไปในรุ่งสางของทุกวัน

หากเรามองขึ้นไปบนท้องฟ้ายามค่ำคืน  คุณจะได้เห็นเสมอว่า  ดวงจันทร์ไม่เคยหันหน้าไปทางไหนนอกจากมองมายังโลกอันเป็นที่รัก  และยามรุ่งสางหากคุณมองไปสู่ทะเล  สายน้ำแห่งความรักก็จะเอ่อล้นเพื่อโอบกอดดวงจันทร์ไปเช่นนั้นตลอดกาล

แต่ ณ เวลานี้  จะมีใครล่วงรู้หรือไม่ว่า  ดวงจันทร์อันเป็นที่รักของโลกกำลังค่อยๆ ห่างออกไปทุกที  ทั้งสองอ่อนล้าขึ้นทุกวันในวัยที่สูงขึ้น  ดวงจันทร์มิอาจต้านทานห้วงลึกของจักรวาลได้นานนัก  มฤตยูมืดแห่งจักรวาลยังคงพยามยามดึงดวงจันทร์ให้ถอยห่างออกไปทุกทีๆ

หากวันที่ดวงจันทร์และโลกต้องจากกันชั่วนิรันดร์มาถึง

.....แสงนวลจากดวงจันท์อันแสนงามคงจางหาย.....

.....สายน้ำแห่งความรักคงราบนิ่งไม่วิ่งไหล.....

แล้ววันนั้น  โลกจะอยู่อย่างไรหากไร้ซึ่งพระจันทร์อันเป็นที่รัก  เหล่าสรรพสัตว์ทั้งหลายบนโลกคงสับสนวุ่นวาย  ให้อาดูลย์  หรือโลกจะดับสลายหากไม่มีดวงจันทร์เคียงคู่กาย

หากคืนนี้  แหงนมองมองท้องฟ้าแล้วพบแต่ความว่างเปล่า  ลองถามโลกดูสิว่า....

.....เธอจะอยู่อย่างไรหากไร้ซึ่งดวงจันทร์....

.....................................................

สงวนสิทธิ์ ห้ามนำบทความนี้ไปใช้ในเชิงพาณิชย์  หากคัดลอกไปกรุณาให้เครดิตผู้ประัพันธ์ด้วย ขอบคุณ

ภาพประกอบพรชัย  สังเวียนวงศ์ (mata)

ประพันธ์โดย  พรชัย  สังเวียนวงศ์ (mata)