เมื่อเรานั้นเดินเข้าหาธรรมชาติ "หุบเขาและสายธารในแววตาเรา"

หากว่าจะเล่านั้นเหมือนว่าเรานั้นเดินริมสายในนาเรา  พบกับหลายอย่างที่อาศัยในวันเก่าในสถาน 

อาจจะพบในส่วนของสิ่งมีชีวิตที่ตามกาล   และเชื่อมโยงในเส้นทางที่เข้าใจ 

น้ำที่เรานั้นมองไม่ได้ลึกจนน่ากลัว แต่เหมือนราดลงมายังฝั่งนั้นสลัวน่ายลโฉม 

อาจจะลงมาแช่ในส่วนของเท้าที่เรานั้นย่างกราย  ความสุขในความหมายของสายธาราที่ควรค่าแก่เรา 

       การเดินทางครั้งนี้นั้นเราเองเดินทางมายังญี่ปุ่นจะเรียกว่าทริปนั้นคงไม่ได้เพราะว่าเรานั้นมาเพื่อที่จะมาพักผ่อนกับเพื่อน ที่ต้องการที่จะชาร์จพลังเหมือนกัน ในช่วงวันหยุดของเรานั้น เราเลือกที่จะมาที่นี่เพราะว่าเป็นสถานที่ที่เรานั้นเข้ามาอย่างง่ายมากไม่ต้องมีการขอในส่วนของวีซ่า สามารถที่จะมาเที่ยวเหมือนกับการที่เรานั้นไปประเทศเพื่อนบ้าน เพียงเดินทางถึง เพียงมีในส่วนของหนังสือเดินทางเล่มเดียวสามารถที่จะเข้าได้อย่างง่ายดาย 

   หากว่าใครนั้นรู้สึกท้อในการทำงานหรือว่า พลังในการทำงานนั้นน้อยลง จงลองมาที่นี่เพื่อที่จะเห็นในความสวยงาม  หากว่าเรานั้นดูในรูปภาพที่ถ่ายมานั้นอาจจะไม่ได้สวยเหมือนที่สายตาของเรานั้นเห็น ตาที่เรานั้นเห็นสามารถที่จะเก็บในความงามได้มากกว่าภาพถ่าย คุณค่าของเรานั้นคือสิ่งที่เรานั้นได้มาเห็น 

    ในสายตาของเรานั้นอาจจะบอกว่าหุบเขาที่เรานั้นเห็นนี้มีความแห้งแล้งอย่างมาก เพราะว่าสายน้ำนั้นไม่เพียงพอในการที่จะสร้างในส่วนของความชุ่มชื้นเลย ต้นไม้ที่ต่างแย่งอาหารหรือว่าน้ำเพื่อที่จะยังชีพเพื่อตนเอง 

     หากว่าเรานั้นมาถูกในช่วงของเวลาของหิมะตกนั้นอาจจะสวยงาม แต่เรามาในช่วงเวลาของการที่ฝนนั้นตกลงมา ความหนาวที่มากกว่านั้นอาจจะไม่เทียบเท่า แต่ถือว่าหนาวเอาการอยู่ ต้นไม้ที่นี่น้้นเราอาจจะบอกว่าไม่ว่าเรานั้นจะอยู่ที่นี่ คือต้านแรงหนาวได้ แต่มันก็เอาการเหมือนกันเพราะว่าใบที่มีนั้นห่างหายไปหมดสิ้น 

    เวลาที่หายไปเหมือนว่าเรานั้นได้ทิ้งในส่วนของความสุขนั้นไปมาก เรานั้นผ่านอะไรมาบ้าง หินบ้างนุ่มบ้างหรือว่าสวยงามบ้าง แต่ว่าเรานั้นสามารถที่จะผ่านมันมาได้  ด้วยอาจจะเพราะว่าระยะเวลาบางครั้งเราเองไม่มีทางออก แต่ว่าเรานั้นอยู่กับมันไม่ได้ยอมแพ้ ปัญหานั้นอาจจะยอมที่จะแพ้เราและหายไปโดยที่เรานั้นไม่เข้าใจว่ามันนั้นไปตั้งแต่ตอนไหน แล้วเรานั้นกลับหันไปมองเราผ่านมันมาได้อย่างไร