ช่างกล คนรักสงบ

ก่อนนี้ ยามที่ได้ยินข่าวเด็กช่างกลตีกัน อิฉันไม่ค่อยรู้สึกอะรัย จนมาเจอกับตัว พร้อมผองเพื่อน จึงสัมผัสถึงความเร้าจัยเร้าอารมณ์ จนฉี่แทบเล็ด

          สมัยเรียนมัธยมต้น ช่วงวัยคะนอง โรงเรียนที่อิฉันเรียน ข้อมูลสถิติบ่งชี้ว่า นักเรียนที่จบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาปีที่ 3 ออกไปต่อโรงเรียนสายอาชีวะ ไม่ต่ำกว่าร้อยละ 70 แถมมิวาย รุ่นพี่ที่จบไปแล้ว ยังพาศัตรูมาไฝว้กันอยู่หน้าโรงเรียน วันนึง เป็นช่วงที่โรงเรียนมีกีฬาสี อิฉันกะเพื่อน ก็ชวนกันไปซื้อขนมกับน้ำที่ร้านค้า บริเวณฝั่งตรงข้ามถนนของโรงเรียน ระหว่างจ่ายเงิน เห็นมี 2 หนุ่มใส่เสื้อ shop สีน้ำตาลคล้าย เรียนอาชีวะสถาบันที่ไหนสักแห่ง ขี่จักรยานยนต์มาจอดหน้าโรงเรียน  แล้วนั่งลง สายตามองไปทิศที่มีเด็กเล่นกีฬากันอยู่ภายในโรงเรียน  แม่ค้าเหลือบไปเห็นก็พึมพำว่า ‘มากันอีกละ พวกนี้ ไอ้เด็กที่จบจากที่นี่แหละ มันมานั่งหลีหญิงรุ่นน้องกันประจำ อะรัยไม่ว่า อย่ามาตีกันแถวนี้ ก็ละกัน’ พูดยังไม่ทันขาดคำ มีวัยรุ่นใส่เสื้อ shop สีน้ำเงิน ขี่จักรยานยนต์ตามมาอีก 5 คัน บางคันขี่มาคนเดียว บางคันซ้อน 2 ไม่พูดพล่ามทำเพลง จอดรถแล้วลงมายำ ไอ้ 2 หนุ่มก่อนหน้าซะเละ จนสลบเหมือด นอนจมกองเลือด ไม่รู้แค้นกันมาแต่ชาติปางไหน อิฉันกับเพื่อนพอตั้งสติได้รีบวิ่งเข้าโรงเรียนไปแจ้งคุณครู แล้วน่าจะมีคนโทรแจ้งให้รถพยาบาลมารับ 2 คนนั้นไป

          ช่วงมัธยมต้นถึงมัธยมปลาย ยังได้ยินข่าวลือว่า มีกิจกรรมหนึ่งที่ได้รับความนิยมมากในหมู่เด็กช่างกล คือ ยึดหัวเข็มขัดหรือเข็มกลัดของโรงเรียนอื่น ยิ่งเป็นสถาบันที่เป็นคู่อริด้วย จะได้รับการชื่นชมมาก ทั้งๆที่ เท่าที่ฟังอิฉันฟังเรื่องราวและรายละเอียดมา สรุปคร่าวๆ มันก็คือการใช้พวกมาก ข่มขู่กรรโชกทรัพย์จาก คนหมู่น้อยเท่านั้น วันนึงอิฉันนัดเจอเพื่อนที่ไปสอบเข้าอีกโรงเรียนนึง บริเวณหน้าห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง ซึ่งมักเป็นสมรภูมิของเหล่านักรบ ระหว่างรอรถประจำทางกลับบ้าน อิฉันเหลือบไปเห็นเด็กช่างใส่เสื้อ shop 4-5 คน มองมาทางเรา (กลุ่มเรามี 3 คน) สักพัก 1 ในกลุ่มเด็กช่างก็เดินมาถามเราว่า ‘เฮ้ย! พวกมรึง โรงเรียนรัยวะ’ พร้อมจ้องไปที่หัวเข็มขัดกับเข็มกลัดบริเวณอกเสื้อเพื่อนอิฉัน อิฉันคิดในใจว่า script ต่อไป นางต้องบอกว่า ‘ถ้าไม่ใช้ กรูขอนะ’ ตามสิ่งที่ได้รู้ได้ยินมา (คือ เรากำลังจะโดนไถเครื่องหมาย/สัญลักษณ์สถาบัน) ยังดีที่เพื่อนอิฉันทำการบ้านเรื่องนี้ แถวมีไหวพริบ นางก็บอกเขาไปว่า ‘ถ้านายสนจัย เรามีขายนะ’ ว่าแล้วก็ล้วงกระเป๋าเอาสมุดที่ใช้สะสมเหรียญ แต่มันดัดแปลงเอาเข็มกลัดโรงเรียนต่างๆ มาใส่แทน เรียงกันเต็มหน้า ก่อนนำเสนอต่อว่า ‘เอาของโรงเรียนไหนดี’ พลางชี้นิ้วไปบนหน้าสมุด

          เด็กช่างคนนั้น เดินกลับไป พึมพำกับเพื่อนเขาว่า ‘กลับเหอะว่ะ แม่ม ไม่ใช่ทางเราว่ะ’ แล้วพากันเดินจากบริเวณป้ายรถประจำทางนั้นไป ไม่นึกว่า มุกขายของของอิเพื่อนจะได้ผล

          ขณะยืนรอรถประจำทางสมัยมัธยมปลาย พอรถสายที่อิฉันรอมา อิฉันก็ก้าวขึ้นรถไป ยังไม่ถึง 2 ขั้น มีเสียงดังลั่นมาว่า ‘รถเมล์ รอด้วยๆ’ เสียงแว่วมาจากวัยรุ่นชาย 2 คน ใส่เสื้อ shop จังหวะรถชะลอเล็กน้อย ก่อนเร่งเครื่องตอน 2 หนุ่มนั่นขึ้นรถได้แบบฉิวเฉียด เมื่อมองไปทางหลังรถ มีวัยรุ่นใส่เสื้อ shop คนละสี (น่าจะคนละสถาบัน) วิ่งไล่มาอีก 5 คน หนึ่งในพวกนั้น ขว้างฟุตเหล็กหมุนคว้างมากะให้โดน 2 คนที่วิ่งหนีมา แต่การที่รถออกตัว ทำให้แท่งเหล็กนั่นโดนแค่ไฟท้ายแตก อิฉันยังเสียวๆ อยู่ว่า ถ้ารถไม่ออกตัว อาจจะโดนกระจกหลังแตกทั้งแผง..ก็เป็นได้ รถเมล์ก็แวะจอดแจ้งตำรวจพักนึง แล้ววิ่งให้บริการต่อ คล้ายไม่เคยมีอะรัยเกิดขึ้นก่อนนี้ นี่สินะ The bus must go on

          พอเรียนระดับอุดมศึกษา มิวายเจอเหล่าคนรักสงบอีก คือ อิฉันใส่เสื้อเชิ้ตสีขาว (แขนยาว แต่ร้อนจึงถลกแขนเสื้อไว้ครึ่งนึง) กางเกงสีดำ เครื่องแบบที่ถูกต้องจริงๆ จะต้องใส่เนคไทด้วย จึงจะครบ ขณะดูเผินๆ ก็อาจจะคล้ายเรียนสถาบันอาชีวะที่ไหนสักแห่ง ระหว่างรอรถเมล์ มีเด็กแต่งตัวคล้ายอิฉัน 3 คน มองมาทางอิฉัน ยืนซุบซิบอะรัยสักอย่าง ก่อนคนนึงเดินมาถามอิฉันว่า ‘เฮ้ย!มึงอ่ะ ช่างอะรัยวะ’

          อิฉันก็เหงื่อตก ล่กนิดนึง ก่อนตอบไปว่า ‘ฉันเรียนที่มหาวิทยาลัย..ไม่ใช่โรงเรียนอาชีวะนะ’

          ไอ้หมอนั่นบอก ‘แล้วไป’ แล้วสะบัดก้นเดินกลับไปหาเพื่อนมัน ก่อนซุบซิบอะรัยกันอีกไม่รู้

          แวบเดียว มันก็เดินกลับมาอีก ก่อนเอ่ยว่า ‘เพื่อนกูบอกว่า มหาลัย..ที่มึงเรียนนี่แหละ ตัวดีเลย‘

          จังหวะเดียวกับรถเมล์ที่รอมาพอดี อิฉันรีบวิ่งกระโดดขึ้นรถ แล้วหันมาบอกมันว่า ‘เออ ไปก่อนละ’

          ไม่รู้ว่า ถ้ามาคนเดียว ไม่มีฝูงแบบไฮยีน่าเนี่ย เค้าจะเก่งกันขนาดนี้ป่าววะ