ไขปมลึกลับ "คดีฆาตกรรมอำพรางในหีบเดินทางไบรตัน" (The Brighton Trunk Murders) ปี 1934: สองคดีสะเทือนขวัญที่เขย่าเกาะอังกฤษ

ในฤดูร้อนปี ค.ศ. 1934 เมืองตากอากาศริมทะเลชื่อดังอย่าง ไบรตัน (Brighton) ประเทศอังกฤษ ต้องเผชิญกับเหตุการณ์สยองขวัญที่ทำให้ฉายา "ราชินีแห่งเมืองตากอากาศ" (Queen of Watering Places) ถูกสื่อมวลชนเปลี่ยนให้กลายเป็นฉายาสยองว่า "ราชินีแห่งการฆ่าล้าง" (Queen of Slaughtering Places) ภายในระยะเวลาไล่เลี่ยกัน เจ้าหน้าที่ตำรวจพบร่างไร้ชีวิตของหญิงสาวถึงสองรายถูกยัดซ่อนไว้ใน "หีบเดินทาง" (Trunk) โดยบังเอิญ แม้คดีทั้งสองจะไม่ได้เกี่ยวުރ่อข้องกันโดยตรง แต่การไขคดีกลับพัวพันกับความลึกลับ การสืบสวนระดับตำนาน และปริศนาที่ยังคงค้างคาใจผู้คนมาจนถึงปัจจุบัน

1. ปริศนาหีบปริศนา ณ สถานีรถไฟไบรตัน: เหยื่อผู้ไร้ชื่อเสียงเรียงนาม

เมื่อวันที่ 17 มิถุนายน ค.ศ. 1934 เจ้าหน้าที่ประจำสถานีรถไฟไบรตันได้กลิ่นเหม็นรุนแรงโชยออกมาจากห้องฝากสัมภาระ เมื่อตรวจสอบจึงพบหีบเดินทางไม้อัดใบหนึ่ง ภายในห่อด้วยกระดาษสีน้ำตาลและพบชิ้นส่วนร่างมนุษย์ ซึ่งต่อมามีการตรวจพบกระเป๋าเดินทางอีกใบที่สถานีคิงส์ครอสส์ กรุงลอนดอน ที่บรรจุชิ้นส่วนเพิ่มเติมของหญิงผู้เคราะห์ร้ายรายเดียวกัน

• สภาพศพและหลักฐาน: ศพดังกล่าวไม่มีการพบส่วนศีรษะเลยแม้จะมีการระดมกำลังค้นหาทั่วประเทศ จากการตรวจสอบของ เซอร์ เบอร์นาร์ด สปิลส์บรี (Sir Bernard Spilsbury) แพทย์พยาธิวิทยาชื่อดัง ระบุว่าผู้ตายน่าจะมีอายุราว 25 ปี ร่างกายแข็งแรง และกำลังตั้งครรภ์ได้ประมาณ 4-5 เดือน คาดว่าเสียชีวิตราววันที่ 4 มิถุนายน มีเบาะแสเพียงกระดาษห่อของที่มีคำลงท้ายว่า “ford” เขียนด้วยดินสอสีน้ำเงิน

  
  

• ฉายาและการสืบสวน: เนื่องจากไม่สามารถระบุตัวตนได้ สื่อมวลชนจึงขนานนามเธอว่า "หญิงสาวผู้มีเรียวตีนงดงาม" (The girl with pretty feet) ตำรวจสกอตแลนด์ยาร์ดได้ตรวจสอบแฟ้มคนหายกว่า 700 ราย และสอบปากคำชาวบ้านละแวกสถานี แต่จนถึงปัจจุบัน (ผ่านไปกว่า 90 ปี) คดีนี้ก็ยังคงปิดไม่ลง หญิงสาวรายนี้ยังคงไร้ชื่อและไร้ตัวฆาตกรที่แท้จริง

  

2. คดีที่สอง ณ ถนนเคมป์สตรีท: การฆาตกรรม "ไวโอเลต เคย์" (Violette Kaye)

ระหว่างที่ตำรวจกำลังเดินสายตรวจสอบบ้านเรือนและรายชื่อคนหายเพื่อตามหาเบาะแสของเหยื่อรายแรก พวกเขาได้แวะไปที่บ้านเลขที่ 52 ถนนเคมป์สตรีท ใกล้กับสถานีรถไฟ ซึ่งในตอนแรกไม่มีผู้ใดอยู่บ้าน

หนึ่งในรายชื่อคนหายคือ ไวโอเลต ซอนเดอร์ส (Violet Saunders) หรือเป็นที่รู้จักในฐานะแดนเซอร์ชื่อ ไวโอเลต เคย์ (Violette Kaye) เธอหายตัวไปหลังจากมีปากเสียงกับแฟนหนุ่มรุ่นน้อง อดีตการ์ดบาร์ในโซโหที่ใช้ชื่อว่า โทนี แมนชินี (Toni Mancini) (ชื่อจริงคือ เซซิล หลุยส์ อังกฤษ) แมนชินีพยายามอำพรางด้วยการบอกคนอื่นว่าเธอหนีไปทำงานที่ปารีส และยังมีโทรเลขส่งมาหาพี่สะใภ้เพื่อตอกย้ำเรื่องดังกล่าว

• การค้นพบศพ: วันที่ 15 กรกฎาคม ตำรวจกลับมาตรวจสอบบ้านเลขที่ 52 อีกครั้งและพบร่างของไวโอเลต เคย์ ถูกยัดซ่อนอยู่ในหีบเดินทาง เธอเสียชีวิตจากแรงกระแทกที่ศีรษะ

  
  

• การจับกุมและการหลบหนี: แมนชินีไหวตัวทันและหลบหนีออกจากไบรตันทันที ก่อนจะถูกตำรวจรวบตัวได้นอกกรุงลอนดอน พร้อมตั้งข้อหาฆาตกรรม

  
  

3. การต่อสู้ทางกฎหมายระดับตำนานและการพ้นผิดของ โทนี แมนชินี

การพิจารณาคดีในศาลเลเวส แอสไซเซส (Lewes Assizes) เริ่มขึ้นในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1934 ฝ่ายอัยการมีหลักฐานมัดตัวแน่นหนา ไม่ว่าจะเป็นโทรเลขปลอมที่เขียนด้วยลายมือของแมนชินีเอง รวมถึงคำพยานที่ระบุว่าเขาพยายามหาพยานปากเอกมาช่วยสร้างหลักฐานเท็จ

ทว่า แมนชินีมีทนายความฝ่ายจำเลยที่เก่งกาจและโด่งดังมากในยุคนั้นคือ นอร์แมน เบอร์เกตต์ (Norman Birkett) (ผู้ซึ่งต่อมากลายเป็นผู้พิพากษาชาวอังกฤษในการพิจารณาคดีนูเรมเบิร์ก)

• เบอร์เกตต์ใช้กลยุทธ์โจมตีวิถีชีวิตของเหยื่อ ระบุว่าเธอติดสุราและใช้ยาเสพติด (มอร์ฟีน) รวมถึงพยายามหักล้างคำให้การและหลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์ของแพทย์พยาธิวิทยา เซอร์ เบอร์นาร์ด สปิลส์บรี จนแทบไม่เหลือชิ้นดี

  
  

• แมนชินีให้การอ้างว่า ตนเองกลับมาที่ห้องพักแล้วพบว่าเธอนอนเสียชีวิตอยู่ก่อนแล้ว และด้วยความตื่นตระหนกกลัวว่าประวัติเคยติดคุกเรื่องลักเล็กขโมยน้อยจะทำให้ตนตกเป็นแพะรับบาป เขาจึงตัดสินใจนำศพใส่หีบแล้วลากย้ายไปที่อื่นด้วยความรักที่มีต่อเธอ

  
  

• คำตัดสิน: ในวันที่ 14 ธันวาคม ค.ศ. 1934 คณะลูกขุนใช้เวลาพิจารณาคดีเพียงราว 2 ชั่วโมงเศษ และมีคำพิพากษาว่า "ไม่ผิด" (Not Guilty) ทำให้แมนชินีหลุดพ้นจากข้อหาฆาตกรรมอย่างพลิกความคาดหมาย

  
  

4. คำสารภาพหลังผ่านไป 40 ปี: ความจริงที่สายเกินแก้

เรื่องราวยังไม่จบเพียงแค่นั้น ในปี ค.ศ. 1976 (หลายสิบปีให้หลัง) โทนี แมนชินี ในวัย 68 ปี ได้ให้สัมภาษณ์กับหนังสือพิมพ์ News of the World โดยยอมรับว่า เขาเป็นคนฆ่าไวโอเลต เคย์ จริงๆ

เขาอ้างว่าในวันนั้นเคย์ได้ใช้ค้อนทุบถ่านเข้าทำร้ายเขาก่อน เขาจึงแย่งค้อนมาและเหวี่ยงใส่จนโดนขมับซ้ายของเธอเสียชีวิต อย่างไรก็ตาม ทางการและสำนักงานอัยการสูงสุด (Director of Public Prosecutions) ไม่สามารถนำตัวเขากลับมาดำเนินคดีซ้ำได้ เนื่องจากติดกฎหมาย การดำเนินคดีสองครั้งซ้ำสอง (Double Jeopardy) ที่ห้ามฟ้องร้องบุคคลที่เคยตัดสินว่าพ้นผิดในคดีเดียวกันไปแล้ว

สรุปบทเรียนประวัติศาสตร์อาชญากรรม

คดีฆาตกรรมหีบเดินทางไบรตันปี 1934 ยังคงเป็นหมุดหมายสำคัญในประวัติศาสตร์คดีอาชญากรรมของอังกฤษ เพราะมันสะท้อนให้เห็นถึง:

1. ช่องโหว่ทางกระบวนการยุติธรรมในอดีต ที่ทำให้ฆาตกรลอยนวลก่อนจะมาสารภาพในบั้นปลายชีวิต

   
   

2. ความผิดพลาดของหลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์ ยุคบุกเบิกที่ถูกทนายฝีมือฉกาจหักล้างจนพังทลาย

   
   

3. ปริศนาสองมาตรฐานของเหยื่อ ระหว่างรายที่ได้รับความเห็นอกเห็นใจแต่ไร้ชื่อเสียงเรียงนาม กับรายที่มีชื่อเสียงแต่ถูกขุดคุ้ยความประพฤติมาใช้เป็นประเด็นสู้คดีในศาล