เครื่องยาสามัญประจำกระเป๋า ตัวช่วยเล็ก ๆ ที่สร้างความอุ่นใจในชีวิตประจำวัน

           ในชีวิตประจำวันของคนเรา ไม่ว่าจะเป็นวัยหนุ่มสาว วัยทำงาน หรือผู้สูงอายุ สิ่งหนึ่งที่หลายคนมักพกติดตัวไว้ในกระเป๋าอยู่เสมอ นอกจากโทรศัพท์มือถือ กระเป๋าสตางค์ และกุญแจบ้านแล้ว ยังมีสิ่งของอีกกลุ่มหนึ่งที่แม้จะมีขนาดเล็ก แต่กลับมีความสำคัญไม่น้อย นั่นคือยาประจำตัว ยาดม และยาหอม

บางคนพกยาแก้ปวดไว้เผื่อปวดศีรษะ บางคนมียาแก้แพ้ติดกระเป๋าเพราะมีอาการแพ้อากาศง่าย ขณะที่บางคนขาดยาดมไม่ได้ เพราะเมื่อรู้สึกวิงเวียน หน้ามืด หรืออ่อนเพลีย ก็ต้องหยิบขึ้นมาสูดดมเพื่อให้รู้สึกสดชื่นขึ้น ส่วนยาหอมนั้นเป็นตำรับยาสมุนไพรไทยที่อยู่คู่กับสังคมไทยมาอย่างยาวนาน โดยเฉพาะในกลุ่มผู้สูงอายุที่คุ้นเคยกับการใช้ยาหอมเมื่อมีอาการวิงเวียนหรือไม่สบายท้องบางชนิด

สิ่งของเหล่านี้อาจดูเหมือนเป็นเพียงเครื่องใช้ส่วนตัวธรรมดา แต่สำหรับคนที่มีโรคประจำตัวหรือมีอาการเจ็บป่วยเกิดขึ้นเป็นครั้งคราว การมียาที่จำเป็นติดตัวไว้ก็เปรียบเสมือนการเตรียมความพร้อมรับมือกับเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิด

จึงอาจกล่าวได้ว่า ยาประจำตัว ยาดม และยาหอม เป็นเสมือนเครื่องยาสามัญประจำกระเป๋าที่ช่วยสร้างความอุ่นใจให้กับผู้คนในแต่ละวัน แม้แต่คนที่ดูแข็งแรงดี ก็อาจมีวันที่ร่างกายอ่อนล้า วิงเวียน หรือมีอาการเจ็บป่วยเล็ก ๆ น้อย ๆ เกิดขึ้นได้เช่นกัน

           ยาประจำตัว ความจำเป็นที่ไม่ควรมองข้าม

ยาประจำตัว หมายถึงยาที่บุคคลต้องใช้เป็นประจำตามคำแนะนำของแพทย์หรือบุคลากรทางการแพทย์ เพื่อควบคุมโรค บรรเทาอาการ หรือป้องกันภาวะแทรกซ้อนจากโรคที่เป็นอยู่

ตัวอย่างเช่น ผู้ป่วยโรคเบาหวานอาจต้องรับประทานยาควบคุมระดับน้ำตาล ผู้ป่วยความดันโลหิตสูงอาจต้องใช้ยาลดความดันโลหิตอย่างสม่ำเสมอ ส่วนผู้ที่มีโรคหัวใจ โรคลมชัก หรือโรคหอบหืด ก็อาจจำเป็นต้องพกยาหรืออุปกรณ์ฉุกเฉินบางชนิดไว้ใกล้ตัว

เหตุผลที่ควรพกยาประจำตัวก็เพราะเราไม่สามารถคาดการณ์ได้ว่าจะเกิดเหตุการณ์ใดขึ้นระหว่างวัน บางคนออกจากบ้านตั้งแต่เช้าและกลับถึงบ้านในช่วงค่ำ บางคนต้องเดินทางไกล หรือบางคนอาจติดอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่สามารถกลับไปนำยาจากบ้านมาใช้ได้ทันเวลา

การลืมรับประทานยาบางชนิดอาจส่งผลต่อการควบคุมโรค ดังนั้นผู้ที่จำเป็นต้องใช้ยาอย่างต่อเนื่องจึงควรจัดเตรียมยาให้เพียงพอต่อระยะเวลาที่ต้องอยู่นอกบ้าน และควรเก็บยาไว้ในบรรจุภัณฑ์เดิมที่มีฉลากชื่อยาและวิธีใช้ชัดเจน

อีกเรื่องหนึ่งที่สำคัญคือ ไม่ควรแบ่งยาของตนเองให้ผู้อื่นรับประทาน แม้จะมีอาการคล้ายกันก็ตาม เพราะคนแต่ละคนอาจมีโรคประจำตัว ประวัติการแพ้ยา และข้อจำกัดในการใช้ยาที่แตกต่างกัน