ทำไม “เลิฟซ่า” ถึงเข้า 7-Eleven ไม่ได้ ทั้งที่ ขายดี จนของขาดตลาด

ทำไม “เลิฟซ่า” ถึงเข้า 7-Eleven ไม่ได้ ทั้งที่ ขายดี จนของขาดตลาด

 

ช่วงนี้มีเครื่องดื่มตัวหนึ่งแมสมาก ชนิดที่ว่ามีคนเอาไปทำ เป็นอาชีพจริงจัง นั่นคือ “เลิฟซ่า” น้ำอัดลมรสผลไม้ ของ คุณซุง-ศตาวิน นาคทองเพชร หนึ่งในผู้ร่วมก่อตั้งแบรนด์ เครื่องสำอางชื่อดัง Love Potion

 

ที่น่าสนใจคือ ก่อนหน้านี้คุณซุงเคยทำธุรกิจ “น้ำเปล่า แต่งกลิ่นผลไม้” ที่มีชื่อว่า LOVELY DRINK มาก่อนแต่ไป ไม่รอด และขาดทุนไปหลักสิบล้านบาท

 

หลังจากนั้นเขาก็เอาฟีดแบ็กต่าง ๆ มาพัฒนาเป็นเลิฟซ่า และเพิ่งเริ่มทำตลาดจริง ๆ จัง ๆ ในช่วงเดือนเมษายน ปี 2569 ที่ผ่านมานี้เอง

 

ความฮิตของเลิฟซ่า เริ่มจากงานวัดไร่ขิง ที่มีแม่ค้าคน หนึ่งเอาเลิฟซ่ามาทำเป็นเมนูสเลอปี้ขายจนแมส

 

ร้านอื่น ๆ ก็เลยเอาไปทำตามกัน จนตอนนี้เลิฟซ่ากลาย เป็นอาชีพใหม่ของพ่อค้าแม่ค้าทั่วประเทศ และเริ่มกลาย เป็นของหายากที่คนตามหากันแล้ว..

ทีนี้ด้วยความแมสระดับนี้ ก็ไม่แปลกเลยที่คนจะสงสัยว่า ทำไมคุณซุงถึงไม่เอาเลิฟซ่าเข้า 7-Eleven ให้หาซื้อง่าย กว่านี้สักหน่อย ?

 

เรื่องนี้ คุณซุงเคยทำคลิปเฉลยไว้แล้วบนเฟซบุ๊กส่วนตัว

 

เรื่องนี้ต้องเริ่มจากการทำความเข้าใจธรรมชาติของธุรกิจ ร้านสะดวกซื้อ ที่ส่วนใหญ่จะไม่ค่อยอยากให้ “ชั้นวาง สินค้าของตัวเองว่าง” กันสักเท่าไร

 

เพราะถ้าลูกค้าเข้ามาซื้อของที่อยากได้แล้วไม่เจอ ต่อให้ จะเป็นสินค้าแค่ 1 ชิ้นจาก 10 ชิ้นที่ลูกค้าจะซื้อ ลูกค้าก็ มีโอกาสย้ายไปร้านคู่แข่ง ที่คิดว่าจะซื้อสินค้าได้ครบทั้ง 10 ชิ้นแทน

 

กลายเป็นว่าร้านสะดวกซื้อที่มีของไม่ครบ จะเสียโอกาส สร้างรายได้จากลูกค้าคนนั้นไปเลย

 

แถมร้านสะดวกซื้อส่วนใหญ่ยังมีรายได้มาจาก “ส่วนแบ่ง จากสินค้าที่เอามาฝากขาย" หรือ "ส่วนต่างกำไรของ สินค้าที่วางอยู่บนชั้น”

 

ถ้าฝั่งแบรนด์ไม่สามารถส่งของมาให้ร้านสะดวกซื้อวาง ขายได้

 

ฝั่งร้านสะดวกซื้อก็จะเสียโอกาสสร้างรายได้จากช่องวาง สินค้าในร้านตัวเองไปฟรี ๆ

 

พอเป็นแบบนี้ ร้านสะดวกซื้อรวมไปถึงร้านค้าปลีกอื่น ๆ เลยมักจะมีกติกาบังคับให้ฝั่งแบรนด์ ที่อยากเอาของเข้า มาขายว่าต้องสามารถส่งของได้ “ครบ” และ “ตรงเวลา" ด้วย

อย่างที่ต่างประเทศ จะมี KPI ชื่อว่า "OTIF ย่อมาจาก On-Time In-Full" เอามาวัดผลว่าแบรนด์ส่งของตรงเวลา และครบจำนวนไหม

 

ตัดมาที่คุณซุงเล่าให้ฟังว่า ถ้าเอาเลิฟซ่าเข้า 7-Eleven แล้วเกิดของหมดหรือส่งของไม่ทันตามเกณฑ์ที่กำหนดก็ จะโดนค่าปรับเหมือนกัน

 

ดังนั้น การลงของไปขายใน 7-Eleven จะต้องชัวร์และ แม่นยำมาก ๆ

 

แถมตอนนี้ ตัวเขายังมีปัญหาเรื่อง “เงินทุน” ในการผลิต สินค้าให้ได้ตามที่ 7-Eleven ต้องการ

 

อย่างตอนนี้เลิฟซ่าวางขายในร้านสะดวกซื้อ CJ เป็นหลัก ซึ่งคุณซุงเล่าว่า CJ ต้องการให้ผลิตเดือนละ 1,000,000 กระป๋อง เพื่อให้มีสินค้าครอบคลุมทุกสาขา

 

แต่ 7-Eleven มีสาขามากกว่า CJ อย่างต่ำ 5 เท่า โดยตอนนี้ 7-Eleven มีสาขาราว 15,000 แห่งทั่วประเทศ

 

คุณซุงคำนวณให้ดูคร่าว ๆ ว่า ถ้าจะเอาเลิฟซ่าเข้า 7-Eleven จริง ๆ ต้องผลิตให้ได้ประมาณ 5,000,000 กระป๋องต่อเดือน

 

ซึ่งการผลิตเลิฟซ่า 5,000,000 กระป๋อง อาจต้องใช้เงิน ลงทุนราว 90 ล้านบาท

 

แถมหัวเชื้อของเลิฟซ่ายังต้องนำเข้า ซึ่งใช้เวลาราว 2 เดือน และต้องจ่ายเงินสั่งของไปก่อน

หมายความว่า ถ้าคุณซุงอยากให้เลิฟซ่ามีของวางใน 7-Eleven ได้อย่างต่อเนื่อง ก็ต้องเตรียมผลิตเลิฟซ่าให้ ได้ล่วงหน้า 2 เดือน หรือราว ๆ 10,000,000 กระป๋อง เมื่อตีเป็นจำนวนเงิน ก็อยู่ที่ราว 180 ล้านบาท ซึ่งคุณซุง ยังไม่มีในตอนนี้..

 

โดยวิธีแก้ที่คุณซุงเล็งไว้คือ “เอาบริษัทไปค้ำ” เพื่อกู้เงิน ออกมา แต่ก็ค่อนข้างเสี่ยง ก็เลยยังไม่กล้าตัดสินใจ

 

ส่วนเรื่องอื่น คุณซุงบอกว่าพร้อมแล้ว โดยโรงงานที่ผลิตเลิฟซ่าก็คือโรงงานในเครือของ “คารา บาว” หนึ่งในผู้เล่นเครื่องดื่มรายใหญ่ของไทย ที่มีกำลัง การผลิตเยอะหลักล้านกระป๋องต่อวัน

 

จนเรียกได้ว่า สามารถผลิตเครื่องดื่มเข้า 7-Eleven ได้ สบาย ๆ

ถึงตรงนี้หลาย ๆ คนน่าจะเข้าใจแล้วว่าทำไมเครื่องดื่มที่ แมสมากอย่าง เลิฟซ่า ถึงไม่มีขายใน 7-Eleven

 

คำตอบก็คือ เรื่องของเงินทุนและความพร้อมในด้านต่าง ๆ ที่เลิฟซ่าอาจจะยังไม่พร้อมในตอนนี้

 

ซึ่งก็น่าคิดมาก ๆ ว่า ถ้าวันหนึ่งคุณซุงเอาเลิฟซ่าเข้าไป ขายใน 7-Eleven ได้จริง ๆ

 

เรื่องนี้น่าจะเป็นกรณีศึกษาที่ดีมาก ๆ ครั้งหนึ่งในโลก ธุรกิจเลย

 

ถ้าดูจากจุดเริ่มต้นของแบรนด์ในวันแรก ๆ ที่ตัวคุณซุง เอาเลิฟซ่าไปตระเวนขอให้ร้านค้าหรือโชห่วยท้องถิ่นเอา เลิฟซ่าไปวางขาย

 

ปรากฏว่าแทบไม่มีใครยอมเอาเลิฟซ่าไปวางขายเลย และส่วนใหญ่จะบอกว่า "ไม่รู้จัก จะขายได้อย่างไร.."