ใหญ่คับซอย

ผมเป็นลูกคนโต ทางบ้านฐานะการเงินค่อนข้างดี พ่อแม่ส่งเสียจนเรียนจบระดับปริญญาโท ลองไปสมัครทำงานอะรัย ก็ไม่ค่อย work พ่อจึงจ้างให้เฝ้าโกดังเม็ด pLastic ซึ่งออกแบบให้เป็นทั้งที่พักและคลังสินค้า ไอ้เราก็เพื่อนเยอะซะด้วย ก็มักจะชวนพวกมันมา party กัน ต่อมาโดนคดียาเสพติด เพื่อนๆก็ห่างหายกันไป พอดี บ้านตรงข้ามทำโกดังซ่อมข้าวของพวก aLuminium ก็เลยชวนๆ พวกคนงานมานั่งกินเหล้าสังสรรค์กันแก้เบื่อ

          ที่นี้ ในวงสังสรรค์ มันก็มันการเปิดเพลงเสียงดัง เป็นธรรมดา อีป้าบ้านติดกับโกดัง ก็ดันดัดจริต เดินมาบอกให้เบาเสียงหลายรอบ เชอะ! เรื่องรัยจะยอม ไอ้ผมก็เจ้าถิ่น อยู่มาก่อนมัน มันทนไม่ได้ก็เรียกตำรวจมา ผมก็เลยบอกไปว่า ถ้าอยากอยู่เงียบๆ ก็ย้ายไปอยู่วัดหรือบนภูเขาโน่น ตั้งแต่นั้น ผมก็หมายหัวมันมาตลอด ลองเดินเข้าไปท้ายซอย ถามคนที่หอพักท้ายซอยว่า อีป้านี่ เคยทำวีรกรรมขัดจัยกับใครบ้าง เผื่อว่าจะได้พวก ดันโดนหมาจรแถวนั้นกัดเอา แม่ม!หงุดหงิดฉิบเป๋ง 

          ว่างๆ ผมกับลูกก็เอาจักรยานยนต์แต่งซิ่ง วิ่งไปมาจากหน้าปากซอยถึงท้ายซอย ให้มันหนวกหูเล่นๆ บ้าง หรือแกล้งเอารถกระบะแต่งซิ่ง คันใหญ่ไปจอดขวางหน้าบ้านมัน ให้มันเอารถเข้าออกไม่สะดวกบ้าง หรือแกล้งด่าคำหยาบๆเสียงดังลอยๆ ให้มันได้ยินบ้าง พอตำรวจมาอีกรอบ ขู่ว่าจะเอารถมาลากไป ผมก็ขู่กลับว่า ถนนสาธารณะ ผมมีสิทธิจอด ปรึกษาทนายแล้ว พวกตำรวจชั้นผู้น้อย แค่ได้ยินว่า รู้กฎหมาย ก็กลัวหัวหด  ช่วงนึงต่างคนต่างมีเส้นสาย มีตำรวจ 3-4 คนเข้ามาเจรจาไกล่เกลี่ย บอกว่า เพื่อนบ้านกัน น่าจะคุยกันดีๆ ผมบอกว่า ขอให้มันมาขอโทษ ผมจะยอมจบทุกเรื่องที่กลั่นแกล้ง มันก็ไม่ยอมมากราบเท้าผม ถ้าจะเอางั้น ผมก็แกล้งมันอยู่อย่างนี้แหละ กะว่าให้มันทนไม่ได้ย้ายออกไป ทว่ากลายเป็นคนบ้านใหญ่ท้ายซอยที่เพิ่งมาอยู่ไม่นาน ย้ายออกไปเสียฉิบ ผัวเป็นตำรวจเมียเป็นหมอด้วย เสียดาย ยังไม่ทันรู้จักกัน สร้าง connection เลย

          ผ่านไปสักพัก ผมก็ให้พ่อซื้อที่ดินผืนติดกันยาวไปจรดท้ายซอยเลย ที่นี้ ผมจะจอดรถยังไงก็ได้ เพราะฝั่งตรงข้ามบ้านอีป้านั่น มันกลายหน้าบ้านผมทั้งหมด ให้มันรู้ซะบ้าง ว่าเล่นกับใคร คนมีตังน่ะ จะทำอะรัยก็ได้ในบ้านเมือง ทุกวันนี้ อีป้านั่นก็แทบไม่กล้าจะโผล่หัวออกจากบ้าน และไม่ว่ากรณีพิพาทจะเกิดกับใคร จำไว้นะ คนรวยน่ะ ชนะเสมอ ตั้งแต่คนในซอยเห็นเรื่องราวที่ผมทำกับอีป้านี่ ก็ไม่มีใครกล้าหือกับผมอีก

          จนกระทั่งวันนึง นั่งกินเหล้า กับไอ้เด็กเหมือนเคย แล้วเหมือนมีการแซะแซวอะรัยกันสักอย่างในวงดื่ม ผมก็จำไม่ค่อยได้ เพราะเริ่มกึ่มๆ คนที่โดนแซะก็เลือดขึ้นหน้า หันไปคว้าท่อนเหล็กจะเอามาฟาดไอ้คนแซว ไอ้นั่นก็หลบเก่ง กลายเป็นผมโดนลูกหลงเข้าเต็มๆที่กลางหลัง จนต้องพากันหามส่งโรงพยาบาล สุดท้ายกลับเป็นผมที่ต้องเป็นอัมพาตครึ่งท่อน แต่ก็ยังลากสังขารมากินเหล้าได้แหละ ทุกวันนี้ จำต้องนั่งรถเข็น พ่อผมก็ไม่ได้เรื่องเลย ตังก็มี รู้จักหมอเก่งๆ ก็เยอะ หาใครมารักษาผมก็ไม่ได้ ทุกวันนี้ ผมได้แต่ให้เมียกะลูกเข็นรถพาไปชื่นชมที่ดินอันกว้างใหญ่แปลงยาวที่ซื้อไว้ ส่วนอีป้านั่นก็ไม่ค่อยเห็นเลย สงสัยตายไปแล้วมั้ง