ประเทศที่มีประชากรน้อยที่สุดในโลกคือประเทศอะไร

* รูปภาพใช้เพื่อประกอบเนื้อหาเท่านั้น อาจไม่ใช่ภาพเหตุการณ์จริงหรือภาพจริงจากเรื่องในบทความ ขอบคุณภาพประกอบจาก https://graphic.in.th

ถ้าพูดถึงประเทศที่มีประชากรน้อย เราอาจนึกถึงเกาะเล็ก ๆ กลางมหาสมุทร หรือดินแดนห่างไกลที่มีคนอาศัยอยู่เพียงไม่กี่พันคน แต่ประเทศที่มีประชากรน้อยที่สุดกลับตั้งอยู่กลางเมืองหลวงที่มีผู้คนพลุกพล่านแห่งหนึ่งของยุโรป

ประเทศนั้นคือ นครรัฐวาติกัน ซึ่งตั้งอยู่ภายในกรุงโรม ประเทศอิตาลี ข้อมูลทางการของวาติกันระบุว่า ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2567 มีผู้อยู่อาศัยในรัฐทั้งหมด 882 คน โดยนับรวมทั้งผู้มีสัญชาติวาติกันและผู้ไม่มีสัญชาติวาติกัน

รายงานที่วาติกันยื่นต่อกรอบอนุสัญญาสหประชาชาติว่าด้วยการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศระบุว่า วาติกันเป็นรัฐที่เล็กที่สุดในโลกทั้งในด้านประชากรและพื้นที่ โดยมีพื้นที่ประมาณ 0.44 ตารางกิโลเมตร

พื้นที่เล็กขนาดนี้ไม่ได้หมายความว่าวาติกันเป็นเพียงโบสถ์แห่งหนึ่งในอิตาลี แต่เป็นนครรัฐที่มีการปกครองของตนเอง มีสมเด็จพระสันตะปาปาทรงเป็นประมุข และเป็นที่ตั้งของมหาวิหารนักบุญเปโตร รวมถึงสถานที่สำคัญของคริสตจักรคาทอลิก

ทำไมตัวเลขประชากรจากแต่ละแห่งจึงไม่เท่ากัน? คำตอบส่วนหนึ่งอยู่ที่สิ่งที่แต่ละแหล่งเลือกนับ บางตัวเลขพูดถึงคนที่อาศัยอยู่ในนครรัฐ บางตัวเลขพูดถึงผู้ถือสัญชาติ ซึ่งอาจอยู่ต่างประเทศได้ ขณะที่บางแหล่งใช้ตัวเลขประมาณการทางสถิติ จึงไม่ควรนำตัวเลขเหล่านี้มาเทียบกันโดยไม่ดูปีและวิธีนับ

ตัวเลข 882 คนข้างต้นเป็นจำนวนผู้อยู่อาศัยตามข้อมูลทางการ ณ สิ้นปี 2567 ไม่ใช่จำนวนคนที่อยู่ในวาติกันทุกขณะ และไม่ควรเข้าใจว่าเป็นตัวเลขปัจจุบันแบบเรียลไทม์

คนที่เกี่ยวข้องกับชีวิตประจำวันของนครรัฐมีทั้งนักบวช เจ้าหน้าที่ และสมาชิกหน่วยพิทักษ์สวิส ขณะเดียวกันยังมีคนเดินทางเข้ามาทำงานหรือปฏิบัติหน้าที่โดยไม่ได้อาศัยอยู่ภายในรัฐ จำนวนคนที่พบเห็นระหว่างวันจึงอาจมากกว่าจำนวนผู้อยู่อาศัยมาก

เรื่องสัญชาติก็ต่างจากภาพที่เราคุ้นเคยในหลายประเทศ เพราะการได้สัญชาติวาติกันเกี่ยวข้องกับตำแหน่ง หน้าที่ หรือการรับใช้สันตะสำนัก จึงไม่ใช่การนับทุกคนที่ทำงานหรือเดินทางเข้ามาว่าเป็นพลเมืองโดยอัตโนมัติ

เวลามองภาพจัตุรัสนักบุญเปโตรที่เต็มไปด้วยนักท่องเที่ยว อาจรู้สึกแปลกใจว่าประเทศนี้มีประชากรไม่ถึงพันคน แต่ผู้มาเยือนกับผู้อยู่อาศัยเป็นคนละกลุ่มกัน ตัวเลขทางการ 882 คนจึงช่วยให้เห็นขนาดของชุมชนที่อยู่ในนครรัฐได้ชัดกว่าการมองจากจำนวนคนที่เดินอยู่ในจัตุรัสเพียงวันเดียว