ทำไมบ้านอังกฤษบางหลังถึงอุดหน้าต่างด้วยอิฐ? ย้อนดูภาษีที่คิดตามจำนวนบาน

* รูปภาพใช้เพื่อประกอบเนื้อหาเท่านั้น อาจไม่ใช่ภาพเหตุการณ์จริงหรือภาพจริงจากเรื่องในบทความ

เจ้าของบ้านอังกฤษบางรายก่ออิฐปิดหน้าต่างเพื่อเสียภาษีน้อยลง เพราะรัฐเก็บภาษีตามจำนวนหน้าต่าง ภาษีนี้เริ่มในปี 1696 และถูกยกเลิกในปี 1851

ช่วงแรกบ้านที่มีหน้าต่างไม่เกิน 10 บานเสียภาษี 2 ชิลลิง ส่วนบ้านที่มีมากกว่านั้นจ่ายเพิ่มตามจำนวนช่อง ต่อมาในปี 1766 รัฐขยายภาษีให้ครอบคลุมบ้านที่มีตั้งแต่ 7 บานขึ้นไป เว็บไซต์รัฐสภาระบุว่าหลังเปลี่ยนเกณฑ์ จำนวนบ้านในอังกฤษและเวลส์ที่มี 7 บานพอดีลดลงเกือบสองในสาม ส่วนปี 1778 อัตราภาษีปรับให้แปรตามมูลค่าทรัพย์สิน

คนที่ถูกเก็บภาษีคือเจ้าของบ้านหรืออาคาร ในเมือง คนทำงานจำนวนมากอาศัยในตึกเช่าที่แบ่งเป็นหลายห้อง แต่ภาษีกลับประเมินทั้งอาคารเป็นบ้านหลังเดียว ภาระที่เจ้าของต้องจ่ายจึงอาจถูกส่งต่อไปถึงผู้เช่าผ่านค่าเช่าที่สูงขึ้น

เอกสารรัฐสภาระบุว่าอาคารเช่าบางแห่งถูกปิดหน้าต่างด้วยไม้หรือก่ออิฐทับ และบางอาคารสร้างมาโดยมีช่องแสงไม่พอ ส่วนคู่มืออนุรักษ์ของ Historic England อธิบายว่าบ้านเก่าบางหลังมีรอยช่องหน้าต่างที่ถูกปิด หรือแม้แต่กรอบหน้าต่างปลอมที่วาดบนผนัง อย่างไรก็ตาม รอยอุดเพียงอย่างเดียวบอกไม่ได้ว่าบ้านทุกหลังปิดหน้าต่างเพราะภาษี

รายงานปี 1845 ของคณะกรรมการสุขภาพเมืองซันเดอร์แลนด์ระบุว่าการปิดหน้าต่างเป็นอันตรายต่อสุขภาพ เว็บไซต์รัฐสภายังบันทึกว่าผู้อาศัยในที่พักที่แสงและอากาศถ่ายเทไม่พอเสี่ยงต่อโรคระบาด เช่น ไทฟัส ฝีดาษ และอหิวาตกโรค ข้อเสนอให้ยกเลิกภาษีแพ้ในสภาไปเพียงสามเสียงในเดือนเมษายน 1850 ก่อนการรณรงค์ทั่วประเทศผลักดันให้ยกเลิกภาษีนี้ในปี 1851

กฎหมาย House Tax Act ปี 1851 ยุติภาษีตามจำนวนหน้าต่าง แล้วเก็บภาษีบ้านตามมูลค่ารายปีแทน จึงเป็นการเปลี่ยนวิธีประเมิน ไม่ใช่การเลิกเก็บภาษีบ้านทั้งหมด

ขอบคุณภาพประกอบจาก https://graphic.in.th