เติมความสามารถพิเศษ

คนเป็นพ่อแม่ หากสมัยวัยเยา เค้ารู้สึกขาดอะไร พอมีลูก มีโอกาส มีกำลังทรัพย์ เค้าก็พยายามจะใส่สิ่งนั้นให้กับลูกเค้า ซึ่งหากลูกเค้าชอบสิ่งที่เค้าจัดสรรให้ ก็ถือว่า Happy Ending ในอีกมุมหนึ่ง มันจะอาจกลายเป็นการยัดเยียด สำหรับผม ผู้ปกครองไปโดนผู้อำนวยการสถาบันแห่งหนึ่งตก ด้วยสุนทรพจน์ที่ touch ใจว่า ‘บุตรหลานของเรา หากเค้าเรียนดี เก่งวิชาการ ก็ถือว่าโชคดี แต่หากเค้ามีความสามารถพิเศษอื่นด้วย ก็เท่ากับเราติดอาวุธให้เค้าเพิ่ม เท่ากับเพิ่มความได้เปรียบในการแข่งขันต่างๆในอนาคต’

          เริ่มแรก คือ เรียนดนตรีสากล ที่สถาบันแห่งหนึ่ง ทำเลใกล้บ้าน เครื่องดนตรีที่เลือก คือ eLectone เป็นที่ค่อนแคะของมิตรสหายที่เรียนดนตรีว่า เป็นเครื่องโกง เพราะรวมเอาเสียงดนตรีนานาชนิดไว้ในเครื่องเดียว ผมจึงหันไปถามซื่อๆ ว่า อิจฉาเหรอ โกงแล้วมันทำไม ใครกำหนดกติกาว่า เริ่มแรกต้องเรียนเครื่องอะไร แล้วเมิงเป็นคนจ่ายค่าเรียนให้กรูหรือเปล่า เสียงแซะจึงค่อยๆเงียบไป มีเพียงเสียงพึมพำแว่วมาว่า หยอกเล่นก็ไม่ได้ จะจริงจังอะรัยหนักหนา

          ถัดมา ผู้ปกครองไปได้ยินข่าวจากสมาคมผู้ปกครองนักขิงบุตรหลานว่า สถาบันอีกแห่ง มีสอนทั้งดนตรี และการแสดง แถมใครหน่วยก้านดี ก็มีโอกาสไปแสดงความสามารถต่างประเทศ ผมจึงได้โอกาสเรียนเครื่องดนตรีไทยชิ้นแรก คือ ซอด้วง โดยจะมีการแบ่งลำดับขั้น ได้แก่ C:เด็กใหม่ ฝีมือดาดๆ B:ฝีมือดีขึ้นมาหน่อย A:ฝีมือโดดเด่นจนต้องเอาไป show go inter ผอ.สถาบันแห่งนี้ ก็มีความช่ำชองภาษา ครั้งหนึ่ง ผมฟังแกซักซ้อมบท ‘..เด๋วผมintro จบ ขอให้คุณครูช่วย move เด็กไปๆหลัง stage เลยนะครับ..การที่เรามาร่วม activity ในวันนี้ แสดงถึงความมี spirit..ผมมีความ appreciate ที่จะ communicate กับผู้ที่มี..’ บลาๆๆ ผมฟังแล้วรู้สึกการที่เราพูดไทยคำอังกฤษคำเนี่ย มันดูเท่จังวะ ขาดไป แค่ฟังไม่ค่อยรู้เรื่องเท่านั้นเอง

          เรียนไปพักใหญ่ ก็ได้ลงเรียนโขนด้วย และโทษฐานตัวใหญ่ จึงได้รับบทยักษ์ ค่อยๆไต่ขั้นจากระดับเบ๊ แม่ทัพไปจนถึงทศกัณฑ์ ความรู้สึกคล้ายเรียนวิชาพละ ก่อนเรียนจะมีการอุ่นร่างกายด้วยการเต้นเสา ท่วงท่าคือแบะขาแล้วยกเท้ากระทืบพื้น เพื่อฝึกกำลังขา และระหว่างพักจะมีการถีบเหลี่ยม ท่วงท่าคือให้นักเรียนยืนหลังชิดเสา แบะขาแล้วครูจะใช้ขายันให้ทำมุมใกล้เคียง 180 องศา ด้วยความที่ผมเข้าไปอายุเยอะแล้ว (ราวๆ ช่วงมัธยมปลาย) เส้นเอ็นต่างๆ ก็เริ่มดัดยาก ลำบากกันทั้งครูและนักเรียน  โดยรวมก็ถือว่าเป็นวิชาที่เรียนสนุกและมีเสน่ห์อยู่ไม่น้อย

          หลังเพิ่มพูนทักษะทั้งดนตรีและศิลปะการแสดงร่วม 2-3 ปี ก็มีโอกาสได้แสดงเวทีเล็กๆ คือ แสดงให้ผู้ปกครองและเพื่อนร่วมเรียนดูนั่นแล  ด้วยความที่ยังอ่อนประสบการณ์ ก็มีความล่ก ลืมบท เล่นผิดๆถูกๆ ที่ยังได้โอกาสเล่นตัวยักษ์ ไม่ได้มีเส้นสายอะไรนะฮะ มันไม่ค่อยมีเด็กตัวโตๆน่ะสิ  แถมมารู้ทีหลังว่า เหล่าเด็กๆที่ได้เลื่อนขั้นจาก CàBàA นั้นส่วนหนึ่งคือความสามารถ อีกส่วนสำคัญ คือ การอัดฉีดให้กับครูผู้สอนอย่างถึงใจพระเดชพระคุณ บ้านที่พาลูกมาเรียนเสาร์อาทิตย์แล้วมีของฝากให้ครูกับผู้บริหารสถาบันบ่อยๆ บางครั้งพาครูไปเลี้ยงอาหาร มีของขวัญช่วงเทศกาล  หากปฏิบัติได้ตามนี้ ก็แทบจะ guarantee ตำแหน่งตัวจริงในทีมชาติ เอ๊ย!ไม่ใช่ สงสัยจะดูกีฬาบางประเภทมากไปหน่อย