เปิดใจหมดเปลือก! นักเขียน Postjung เจอทั้งความท้อและความเหนื่อย แต่ทำไมยังสู้ต่อ?

ถ้าพูดถึงการเป็นนักเขียนบทความบนเว็บไซต์ Postjung หลายคนอาจมองว่าเป็นงานที่มีอิสระ อยากเขียนเรื่องอะไรก็เลือกได้ตามความสนใจ แต่ในความเป็นจริง เบื้องหลังบทความแต่ละชิ้นไม่ได้มีเพียงความสนุกหรือความสุขเท่านั้น เพราะกว่าจะได้ผลงานออกมาให้ผู้อ่านได้อ่านสักหนึ่งเรื่อง นักเขียนต้องผ่านทั้งการค้นหาหัวข้อ การตรวจสอบข้อมูล การเรียบเรียงเนื้อหา และการใช้เวลาอยู่หน้าจอโทรศัพท์เป็นเวลานาน บางครั้งต้องคิดแล้วคิดอีกกว่าจะได้บทความที่สมบูรณ์และน่าสนใจ

มีคนถามผมว่า เคยรู้สึกท้อกับการเขียนบทความบ้างไหม? ผมขอตอบตามตรงโดยไม่ต้องปิดบังเลยครับว่า ท้อมากครับ มีทั้งวันที่เหนื่อย วันที่คิดเนื้อหาไม่ออก และวันที่ตั้งใจทำงานอย่างเต็มที่ แต่เมื่อเผยแพร่บทความออกไปแล้วกลับมีคนเข้ามาอ่านไม่มากอย่างที่หวัง ความรู้สึกเหล่านี้เป็นสิ่งที่นักเขียนคนหนึ่งต้องพบเจอ และผมเองก็ไม่ได้แตกต่างจากคนทำงานทั่วไปที่มีวันที่หมดกำลังใจเช่นกัน

แต่คำถามสำคัญคือ ในเมื่อรู้สึกท้อขนาดนี้ ทำไมผมถึงยังเขียนบทความต่อไปโดยไม่หยุด?

คำตอบนั้นเรียบง่ายมากครับ เพราะการเขียนบทความคือรายได้หลักของผม นี่ไม่ใช่เพียงงานอดิเรกที่ทำในเวลาว่าง แต่เป็นอาชีพที่ผมต้องรับผิดชอบ เป็นช่องทางในการหารายได้เพื่อใช้ดำเนินชีวิต ดังนั้น แม้บางวันจะไม่มีแรงบันดาลใจ แม้บางครั้งจะรู้สึกเหนื่อยจนไม่อยากเปิดหน้าจอขึ้นมาเขียน แต่สุดท้ายผมก็ยังต้องกลับมาทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด

ผมไม่ได้อยากบอกว่าตัวเองเป็นคนขยันหรือมีความอดทนมากกว่าคนอื่น และไม่ได้หมายความว่าผมรักการเขียนบทความในทุกวัน ความจริงคือบางครั้งก็เบื่อ บางครั้งก็เหนื่อย และบางครั้งก็อยากหยุดพักเหมือนกัน แต่เมื่อเลือกเดินบนเส้นทางนี้แล้ว ผมก็ต้องพยายามทำงานตรงหน้าให้ดีที่สุดเท่าที่ความสามารถจะทำได้

อีกสิ่งหนึ่งที่ผมได้เรียนรู้จากการทำงานเขียนก็คือ นักเขียนไม่สามารถวัดคุณค่าของตัวเองจากยอดเข้าชมเพียงอย่างเดียวได้ เพราะบทความหนึ่งชิ้นมีรายละเอียดมากกว่าตัวเลขที่ปรากฏบนหน้าจอ ตั้งแต่ความตั้งใจในการค้นคว้า ความถูกต้องของข้อมูล ไปจนถึงการถ่ายทอดเรื่องราวให้ผู้อ่านเข้าใจได้ง่าย แม้ยอดเข้าชมจะยังไม่เป็นไปตามเป้าหมาย แต่เราก็ยังสามารถนำข้อผิดพลาดมาปรับปรุงและพัฒนาผลงานให้ดีขึ้นได้

ผมเชื่อว่านักเขียน Postjung หลายท่านคงเข้าใจความรู้สึกนี้เป็นอย่างดี เพราะแต่ละคนต่างมีเหตุผลในการเขียนที่แตกต่างกัน บางคนเขียนเพื่อสร้างรายได้ บางคนเขียนเพราะรักการถ่ายทอดเรื่องราว และบางคนกำลังพยายามสร้างโอกาสให้ตัวเองผ่านงานเขียน ไม่ว่าเส้นทางของแต่ละคนจะเป็นอย่างไร ผมอยากให้ทุกคนเห็นคุณค่าของความพยายามที่ตัวเองลงมือทำ

สุดท้ายนี้ ผมขอส่งกำลังใจให้กับนักเขียน Postjung ทุกท่านที่กำลังเหนื่อยหรือรู้สึกท้อ ขอให้รู้ไว้ว่าการท้อไม่ได้หมายความว่าเราเป็นคนล้มเหลว และการพักบ้างก็ไม่ได้หมายความว่าเรายอมแพ้ หากวันนี้เหนื่อยก็พักให้หายเหนื่อย แล้วค่อยกลับมาเริ่มต้นใหม่ ขอเพียงอย่าทิ้งความตั้งใจของตัวเองไปง่าย ๆ

ท้อได้ครับ แต่อย่าถอย จงทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด เพราะไม่มีใครรู้ว่าความพยายามในวันนี้จะนำพาเราไปถึงจุดไหนในวันข้างหน้า

และเหนือสิ่งอื่นใด ผมขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะเข้ามาอ่านบทความ แสดงความคิดเห็น และมอบกำลังใจให้กับนักเขียนคนนี้มาโดยตลอด ทุกยอดเข้าชม ทุกความคิดเห็น และทุกคำชื่นชม ล้วนมีความหมายและเป็นกำลังใจสำคัญที่ทำให้ผมยังอยากทำงานเขียนต่อไป

ผมอาจไม่ใช่นักเขียนที่เก่งที่สุด และอาจไม่ได้มีผลงานที่โดดเด่นทุกชิ้น แต่ผมขอสัญญาว่าจะพยายามทำงานตรงนี้ให้ดีที่สุดเท่าที่ผมคนนี้จะสามารถทำได้ ขอบพระคุณทุกท่านจากใจจริง