คำสาปเพชรโฮปเริ่มจากไหน? แยกเจ้าของจริงออกจากเรื่องเล่า

* รูปภาพใช้เพื่อประกอบเนื้อหาเท่านั้น อาจไม่ใช่ภาพเหตุการณ์จริงหรือภาพจริงจากเรื่องในบทความ

เพชรโฮปมีประวัติเจ้าของยาวหลายร้อยปี แต่คนจดจำมันในฐานะเพชรต้องคำสาป บางเรื่องว่าเจ้าของคนแรกขโมยมาจากรูปเคารพ บางเรื่องโยงความตายกับผู้ครอบครอง เมื่อเทียบกับเอกสาร ประวัติเพชรกับตำนานกลับเริ่มคนละช่วงเวลา

เราไล่หาจุดเริ่มได้จากข่าวร่วมสมัยและบันทึกของพิพิธภัณฑ์ หลักฐานชี้ว่า ตำนานนี้เพิ่งปรากฏในสื่อช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 Washington Post ลงข่าวโยงเพชรกับเคราะห์ร้ายเมื่อ 19 มกราคม 1908; ปี 1910 ปิแอร์ การ์ตีเยเล่าเรื่องนี้ให้ครอบครัวแมคลีนฟังระหว่างเสนอขายเพชร

ตัวเพชรมีประวัติย้อนไปถึงศตวรรษที่ 17 ฌอง-บาติสต์ ตาเวอร์นิเยร์ พ่อค้าฝรั่งเศสขายเพชรสีน้ำเงินก้อนใหญ่ให้พระเจ้าหลุยส์ที่ 14 ในปี 1669 ต่อมามันถูกเจียระไนและเปลี่ยนมือหลายครั้ง ก่อนกลายเป็นเพชรโฮป ส่วนเหมืองต้นทางยังระบุไม่ได้แน่ชัด

เรื่องว่าตาเวอร์นิเยร์ขโมยเพชรจากดวงตารูปเคารพในอินเดียแล้วถูกสุนัขป่ารุมกัดจนตาย ปรากฏหลังเหตุการณ์หลายศตวรรษ Smithsonian ระบุว่าไม่มีหลักฐานว่าเขาขโมยอัญมณีจากรูปเคารพ

ข่าวผิดพลาดช่วยเติมเชื้อให้ตำนาน ปี 1909 หนังสือพิมพ์รายงานว่าเซลิม ฮาบิบ อดีตเจ้าของเพชร เสียชีวิตในเรืออับปาง แต่พิพิธภัณฑ์ชี้ว่า ฮาบิบขายเพชรไปก่อนแล้ว ผู้เสียชีวิตอาจเป็นอีกคนชื่อเดียวกัน

ปี 1910 การ์ตีเยเล่าเรื่องคำสาปให้ครอบครัวแมคลีนฟังที่ปารีสระหว่างเสนอขาย นักประวัติศาสตร์ของ Smithsonian มองว่าเขาน่าจะใช้เรื่องนี้เป็นคำขาย การขายสำเร็จ แต่ไม่ได้พิสูจน์ว่าเพชรทำให้เกิดเคราะห์ร้าย

เมย์ โยเฮ อดีตภรรยาของลอร์ดฟรานซิส โฮป ช่วยให้ตำนานแพร่หลายด้วยหนังสือและภาพยนตร์ในปี 1921 เธอโยงความล้มเหลวในชีวิตเข้ากับเพชร ทั้งที่เรื่องเหล่านั้นไม่ได้พิสูจน์ความเกี่ยวข้องกัน

ประวัติการซื้อขายของเพชรโฮปตรวจสอบได้ ส่วนคำสาปเป็นตำนานสมัยใหม่ที่เติบโตจากข่าว การเสนอขาย และเรื่องเล่าของผู้เกี่ยวข้อง แยกสองอย่างนี้ให้ชัดแล้วจะเห็นว่าทำไมเรื่องคำสาปจึงน่าจดจำ โดยไม่ต้องเชื่อว่าอัญมณีทำให้ใครโชคร้าย

ขอบคุณภาพประกอบจาก https://graphic.in.th