มูลสิงโตจากนามิเบียเผยช่องว่างฐานข้อมูลจุลชีพ

* รูปภาพใช้เพื่อประกอบเนื้อหาเท่านั้น อาจไม่ใช่ภาพเหตุการณ์จริงหรือภาพจริงจากเรื่องในบทความ

มูลสิงโตบนพื้นเหมือนของเสีย แต่ตัวอย่างสดมี DNA ของจุลชีพจากลำไส้ปะปนอยู่ งานจากอุทยานเอโตชาในนามิเบียใช้ร่องรอยนี้อ่านชุมชนสิ่งมีชีวิตที่มองไม่เห็นด้วยตา

งานก่อนหน้าส่วนใหญ่ศึกษาสิงโตเอเชียในกรงจำนวนน้อยและควบคุมอาหารได้ การอ่านจีโนมจุลชีพจากสิงโตป่าอย่างละเอียดจึงยังขาดข้อมูลอยู่มาก

เมื่อเติมจีโนมจุลชีพจากตัวอย่างสิงโตลงฐานข้อมูลอ้างอิง สัดส่วนชิ้น DNA ที่ยังจำแนกไม่ได้ลดจาก 24.5% เหลือ 4.5% คอมพิวเตอร์จึงจับคู่ร่องรอยได้มากขึ้น เพราะมีข้อมูลใกล้เคียงให้เทียบ ตัวเลขนี้ชี้ช่องว่างในฐานข้อมูล ไม่ได้แปลว่ามีเชื้อใหม่เกิดขึ้นวันนั้น สัดส่วน 4.5% นับชิ้น DNA ที่ยังจัดกลุ่มไม่ได้ ไม่ใช่ร้อยละของจุลชีพทั้งหมดในตัวสิงโต

ผลนี้มาจากมูลสด 23 ชิ้นของสิงโต 20 ตัวในอุทยานเดียว นักวิจัยอ่าน DNA ที่ปะปนและคำนวณแยกชิ้นส่วนเป็นจีโนมของแต่ละกลุ่ม ตัวอย่างเก็บระหว่างงานภาคสนามที่สัตวแพทย์ทำให้สิงโตอยู่นิ่งเพื่อเก็บตัวอย่างอื่นและติดปลอกคอ

ทีมประกอบจีโนม 318 ชุดจากแบคทีเรียและ 102 ชุดจากไวรัส ตัวเลขนี้คือชุดข้อมูลพันธุกรรม ไม่ใช่จำนวนตัวเชื้อ ส่วนใหญ่ต่างจากจีโนมอ้างอิงมากพอให้คาดว่าฐานข้อมูลยังขาดสปีชีส์บางกลุ่ม คำว่า “ใหม่” ในที่นี้ไม่ได้แปลว่าเป็นเชื้อก่อโรค

ในตัวอย่างพบแบคทีเรียกลุ่ม Bacteroides และ Phocaeicola เด่น รวมถึงเส้นทางทางพันธุกรรมที่เกี่ยวกับการสลายสารพิวรีนจากเนื้อสัตว์ ผลนี้เป็นเบาะแสให้ศึกษาว่าจุลชีพเกี่ยวข้องกับการย่อยอาหารอย่างไร แต่ยังบอกไม่ได้ว่าเชื้อกลุ่มใดส่งผลต่อสุขภาพสิงโตตัวใดโดยตรง

งานนี้เป็นจุดตั้งต้นจากสิงโต 20 ตัวในพื้นที่เดียว ผู้วิจัยยังตอบไม่ได้ว่าฝูง เพศ หรือช่วงวัยทำให้จุลชีพต่างกันหรือไม่ จึงใช้วินิจฉัยว่าสิงโตตัวใดป่วยหรือแข็งแรงไม่ได้ แต่ช่วยเพิ่มแผนที่อ้างอิงสำหรับศึกษาสัตว์ป่าครั้งต่อไป

ขอบคุณภาพประกอบจาก https://graphic.in.th